Lemon Design

ഉത്സവം പോരേ? മത്സരം വേണോ??

2012-01-18T19:27:00.000-08:00

തൃശൂരിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അൻപത്തിരണ്ടാമത് സംസ്ഥാന സ്കൂൾ യുവജനോത്സവം വാർത്തകളിലും ചാനലുകളിലും നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന സമയമാണിപ്പോൾ. ഈയവസരത്തിൽ സ്കൂൾ യുവജനോത്സവങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ട ചില വിശകലനങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും ഉയർന്നുവരികയുണ്ടായി. അതിലൊന്ന് നാലാമിടത്തിൽ വന്ന സ്കൂള്‍ കലാമേളക്ക് ആര് മണികെട്ടും എന്ന സി.ആർ. ഹരിലാലിന്റെ ലേഖനമാണ്. പ്രസ്തുത ലേഖനത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലോത്സലവം എന്ന് കേരളീയർ വീമ്പിളക്കുന്ന സ്കൂൾ കലോത്സവം എന്ന മാമാങ്കം ശുദ്ധ ബോറും അസംബന്ധവുമാണെന്ന് ആരെങ്കിലുമൊന്ന് വിളിച്ചു പറയേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു. കൊല്ലങ്ങളായി തുടരുന്നു എന്നതു കൊണ്ടുമാത്രം ഈ ആനമണ്ടത്തങ്ങള് ഇനിയുമിങ്ങനെ ആവർത്തിക്കുന്നതന്നെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഹരിലാലിന്റെ ലേഖനം കലാമേളയിൽ നില നിന്നുപോരുന്ന അസംബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രസക്തമായ പല നിരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെയും യാതൊരു വിധ പരിഹാരമാർഗങ്ങളും മുന്നോട്ട് വെയ്കുന്നില്ല എന്നൊരു പോരായ്മ ചിലരെങ്കിലും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനിടയുണ്ട്.

ഇത്തരം കലാമേളകൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാഥമികമായ ഉദ്ദേശ്യം പഠനത്തിനു പുറമേ കുട്ടികളിൽ കലാ/സാഹിത്യ മേഖലകളൊട് താല്പര്യമുണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയും അവരിലെ അഭിരുചികൾ കണ്ടെത്തി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പരിപോഷിക്കുകയും ആണെന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അതിന് നിലവിലുള്ള രീതിയിലുള്ള മത്സരങ്ങൾ എത്ര സഹായകരമാണ് എന്നതാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം. അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കലാമേളകൾ കലാരംഗത്ത് ഏതു തരത്തിലുള്ള സംഭാവനകളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളതെന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. യേശുദാസിനെയും ജയചന്ദ്രനെയും പോലെ അല്ലെങ്കിൽ കലോത്സവങ്ങളിലെ കലാതിലകങ്ങളും പ്രതിഭകളും ആയ ശേഷം സിനിമയിലെത്തിയ ഒട്ടനവധി നടീനടന്മാരെപ്പോലെ പലരും ഇത്തരം കലാമേളകളിൽ തങ്ങളുടെ പ്രതിഭ തെളിയിച്ചവരാണെന്നതാണ് കലോത്സവത്തെക്കുറിച്ച് പലരും എടുത്തുപറയുന്ന ഒരു നേട്ടം. അവരൊക്കെ കലോത്സവങ്ങളിൽ സമ്മാനം മേടിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന വസ്തുത അംഗീകരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കലോത്സവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇവർ ഒരിക്കലും കലാകാരന്മാരായിത്തീരില്ലായിരുന്നോ എന്ന മറുചോദ്യവും ഉന്നയിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. യേശുദാസിനെ ആകാശവാണി ഒരിക്കൽ ശബ്ദം നന്നല്ല എന്നതിന്റെ പേരിൽ തിരസ്കരിച്ചിട്ടുള്ളതായി വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം പേരെടുത്ത ഒരു പാട്ടുകാരനായി തീർന്നു. യുവജനോത്സവത്തിൽ മത്സരിച്ചു ജയിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം പാട്ടുകാരനാകുമായിരുന്നു എന്നു തന്നെയാണ് അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ മത്സരങ്ങളിൽ സമ്മാനം നേടാതെ പോകുന്ന ബാക്കിയുള്ളവരോ? മത്സരത്തിൽ തോറ്റതിന്റെ അപകർഷതാ ബോധവും ആത്മവിശ്വാസക്കുറവും അവരിൽ എത്രപേരെ കലയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അകന്നുമാറാൻ കാരണമായിട്ടുണ്ടാകും എന്നു നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു നോക്കാറില്ല. മൂന്നു പേർക്ക് സമ്മാനം കൊടുത്ത് സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനാണോ അതോ മത്സരത്തിൽ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച പതിനാലുപേരുടെയും, ജില്ലാ തലത്തിലും സബ് ജില്ലാ തലത്തിലും തോറ്റുപോയ മറ്റനേകം കുട്ടികളുടെയും കഴിവുകളെ/താല്പര്യങ്ങളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാണോ സർക്കാറും സ്കൂളുകളും പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടത് എന്നാണു നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്.

ഓട്ടമത്സരവും ഗുസ്തിമത്സരവും പോലെ മാർക്കിട്ടും കേസിനുപോയും തീരുമാനിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല കുട്ടികളിലെ കലാഭിരുചികൾ. സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളുടെ നിലവിലുള്ള ഫോർമാറ്റിന്റെ പ്രധാന പ്രശ്നം മത്സരങ്ങളിൽ പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രത്യേക ഫോർമാറ്റിൽ അല്ലാത്തതും എസ്റ്റാബ്ലിഷ്ഡ് ആയിട്ടുള്ള സങ്കല്പങ്ങൾക്കു പുറത്തുള്ളതുമായ ഒന്നിനും ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല എന്നതു തന്നെയാണ്. കോലാവരി സ്റ്റേജിൽ പാടിയാൽ ഇറങ്ങിപ്പോകും എന്നു ഭീഷണി മുഴക്കുന്ന ജയചന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള ജഡ്ജസുമാർ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന കലാസങ്കല്പങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ഇത്തരം മത്സരവേദികൾ പൊതുവേ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്. യുവതലമുറയുടെ വികാരവിചാരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനും അംഗീകരിക്കാനും മിക്ക വിധികർത്താക്കൾക്കും കഴിയാതെ പോകുന്നതുകൊണ്ട് ജഡ്ജസിന്റെ താല്പര്യങ്ങൾക്കും അഭിരുചിക്കും ഇണങ്ങാത്ത ഒന്നിനും കുട്ടികൾ സ്വാഭാവികമായും ശ്രമിക്കില്ല. ദാസേട്ടന്റെ സ്വരത്തിലും ഈണത്തിലും പാടാത്ത പാട്ടുകാർക്ക് മാർക്കു കുറഞ്ഞുപോകുന്നതൊക്കെ നമ്മൾ ചാനൽ മത്സരങ്ങളിൽ സ്ഥിരം കാണുന്നതാണു താനും. മത്സരത്തിൽ സമ്മാനം നേടുകയാണല്ലോ കലയുടെ ആത്യന്തികമായ ലക്ഷ്യം! അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് കേരളത്തിൽ കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി സാഹിത്യവും സിനിമയും ഒഴിച്ചുള്ള മറ്റൊരു കലയും ഒരു പുരോഗതിയും ഇല്ലാതെ മുരടിച്ചു നിൽകുന്നതിന് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാരണം ഈ കലാഭാസമാണ് എന്നു പറയേണ്ടി വരുന്നത്. ‘ഉത്സവം’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ചന്ത’ (യുവജനോത്സവ വേദികളിൽ സ്ഥിരം കാണാറുള്ള വിഷയങ്ങൾ) എന്ന തീമിൽ പടം വരക്കാൻ പറഞ്ഞ് പെൻസിലും പേപറും കൊടുത്താൽ നല്ല ഭാവനയോ സ്കില്ലോ ഉള്ള പല കുട്ടികൾക്കും ഒരുപക്ഷേ മത്സരത്തിൽ ജയിക്കാനായെന്നു വരില്ല. കാരണം യുവജനോത്സവത്തിലെ മത്സരത്തിൽ ജയിക്കണമെങ്കിൽ അതു വിധികർത്താക്കൾ കാലാകാലമായി രൂപപ്പെടുത്തിയടുത്ത ചില പൊതു ധാരണകൾക്കനുസരിച്ചായേ മതിയാവൂ എന്നതാണു സ്ഥിതി. (വിദേശജൂറി മെംബർമാരുണ്ടായിരുന്നാലും ഫുഡ്ബോളും പ്രകൃതിഭംഗിയും നാട്ടിൻപുറവും ഒക്കെയുള്ള ‘കളർ ഓഫ് മൗണ്ടൈനു’ തന്നെ കേരളാ ഫെസ്റ്റിവലിൽ സ്വർണ്ണചകോരം കിട്ടും എന്ന് വിധിക്കുമുമ്പേ നമ്മുക്കേതാണ്ട് ഉറപ്പിക്കാം എന്നപോലെ തന്നെ)

മാർഗം കളി, തിരുവാതിര, ഒപ്പന തുടങ്ങിയ കലാരൂപങ്ങൾ ഇന്നും നില നിന്നു പോരുന്നത് സ്കൂൾ കലാമേളയിൽ ഇവയൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഒരു മത്സര ഇനമായതുകൊണ്ടാണ് തുടങ്ങിയ ബാലിശമായ പലവാദങ്ങളും കാലാകാലമായി നാം കേട്ടു പോരുന്നുണ്ട്. ഇപ്പറഞ്ഞ കലകളെ അതിന്റെ ഒറിജിനൽ കോണ്ടക്സ്റ്റിൽ നിന്നും മാറ്റി ഒരു സ്റ്റേജ് ഐറ്റവും മത്സര ഇനവുമാക്കി മാറ്റുന്നതതുകൊണ്ട് പ്രസ്തുത കലകൾക്ക് എന്തു നേട്ടമാണ് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതെന്ന് അറിയില്ല. അതേ സമയം പുള്ളുവൻ പാട്ട്, കോൽകളി, പൂരക്കളി തുടങ്ങിയ പല തനതുകലാരൂപങ്ങൾ പലതും (മിക്കതും സമൂഹത്തിലെ താഴേക്കിടയിൽ നിലനിൽകുന്ന) കലോത്സവങ്ങളിൽ മത്സര ഇനങ്ങളായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുമില്ല. അതായത് ലോകപ്രശസ്തമെന്ന് നാം വീമ്പിളക്കുന്ന മേളയിൽ കേരളത്തിന്റെ തനതു കലാരൂപങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ പോലും ലഭിക്കുന്നില്ല.

മേളയുടെ ഭാഗമായ ഐറ്റങ്ങളാവട്ടെ കലോത്സവം തുടങ്ങിയ കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന കലാസങ്കല്പങ്ങളിൽ നിന്നും ഏറെയൊന്നും മുന്നോട്ട് പോയിട്ടില്ല താനും. പേരിനു ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നല്ലാതെ വിവിധ കലകളിൽ കാലാനുസൃതമായി ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളും മുന്നേറ്റങ്ങളും ഒന്നും സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിക്കാറില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് ചിത്രകലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മത്സരങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും വാട്ടർ കളർ, ഓയിൽ കളർ, പെൻസിൽ അങ്ങനെ ചില പരമ്പതാഗത ഫോർമാറ്റുകൾ മാത്രമാണ് മത്സരത്തിനായുള്ളത്. കൊളാഷ്, ഇല്ലസ്റ്റ്രേഷൻ, മിക്സ്ഡ് മീഡിയ തുടങ്ങിയ രീതികൾ ഒന്നും യുവജനോത്സവ മത്സരങ്ങളിൽ പ്രസക്തമല്ല. (കോളേജ് ഫെസ്റ്റിവലുകളിൽ കൊളാഷ് ഉണ്ടെന്നറിയാം) അതുകൊണ്ടു തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് അതൊന്നും പരീക്ഷിക്കാനോ ഉപയോഗിക്കാനോ താല്പര്യവും കാണില്ല. അതായത് ചിത്രകലയിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ ഓയിൽ പെയിന്റിങ്ങോ, വാട്ടർ കളറോ പെൻസിൽ ഡ്രോയിങ്ങോ തന്നെ പരിശീലിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവനു മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പറ്റുകയുമില്ല സമ്മാനം കിട്ടുകയും ഇല്ല. സമ്മാനം നേടാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഇല്ലസ്റ്റ്രേഷൻ ചെയ്തു പഠിച്ചിട്ടെന്തുകാര്യം എന്നു കുട്ടി ചിന്തിച്ചാൽ ആരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റും? ചിത്രരചന എന്നൊരു ഒറ്റവിഭാഗവും അതിൽ തങ്ങൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഏതൊരു മീഡിയവും ഉപയോഗിക്കാമെന്നൊരു ലളിതമായ ലോജിക് ഇതിന്റെ സംഘാടകരുടെ ബുദ്ധിയിൽ ഇതുവരെ തെളിയാതെ പോയതെന്തേ ആവോ എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരു മേഖലയായതുകൊണ്ട് ചിത്രകല ഉദാഹരണമാക്കി എന്നേയുള്ളൂ. മറ്റു മേഖലകളുടെ കാര്യവും ഏറെ വ്യത്യസ്ഥമാവാൻ ഇടയില്ല. മത്സരവിഭാഗത്തിൽ പെടാത്ത ഏതെങ്കിലും ഉപകരണ സംഗീതമറിയാവുന്നവന് വീട്ടിലിരുന്ന് പാടുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ.

കലാഭിരുചികൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുള്ള യാതൊന്നും നിലവിൽ വിദ്യാലയങ്ങളുടെ കരിക്കുലത്തിൽ ഇല്ല. പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ചില സംവിധാനങ്ങൾ എടുത്തുമാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഉദാഹരണത്തിന് സ്കൂളുകളിൽ നിന്ന് ഡ്രോയിങ് മാഷിന്റെ തസ്തിക തന്നെ നിർത്തലാക്കി. സംഗീതത്തിനോ എക്സ്ട്രാ കരിക്കുകർ ആക്റ്റിവിറ്റികൾക്കോ ഇപ്പോൾ ടീച്ചറോ ക്ലാസോ ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഈ സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളുടെ പേരിൽ ഒഴുക്കിക്കളയുന്ന കോടികൾ മതി സ്കൂളുകളിൽ കലാധ്യാപകരെ നിയമിക്കാനും കലാപരിശീലനം നൽകാനും. പഠനമായാലും കലാപരിപാടികൾ ആയാലും, മികവിനും പ്രോല്‍സാഹനവും ട്രെയിനിങ്ങും ഒക്കെ അത്യാവശ്യമാണ്. ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില്‍ ഇത്തരം മല്‍സരങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായുള്ള ട്രെയിനിങ്ങ് കിട്ടുന്നയാള്‍ക്ക് മല്‍സരത്തില്‍ അനഹര്‍മായൊരു അഡ്വാന്റേജും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊന്നും ലഭിക്കാത്തവര്‍ സ്വാഭാവികമായും പിന്നോക്കം പോവുകയും ചെയ്യും. ഇവിടെ പ്രകടമായ അനീതി നിലനിൽകുന്നതായിക്കാണാൻ കഴിയും. വിദ്യാലയങ്ങളിൽ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ഒരുപോലെ കലാസാഹിത്യപരിശീലനം നൽകുകയും തുടർന്ന് അവരെ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുകയുമല്ല കലോത്സവങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച് അവനവന്റെയും (വീട്ടുകാരുടെയും) ശ്രമവും പരിശീലനവും കൊണ്ട് നേടിയെടുത്ത കഴിവുകളുള്ള (കാശുകൊടുത്തോ കൊടുക്കാതെയോ) കുട്ടികളെ മാത്രം പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മത്സരമാണിവിടെ നടക്കുന്നത്. മത്സരത്തിൽ ചേരുന്നതിന് ആർക്കും തടസ്സമില്ല എന്നു വാദിക്കാമെങ്കിലും സ്കൂളുകൾക്ക് പുറത്ത് ഇത്തരം കഴിവുകൾ വളർത്തിയെടുക്കാൻ സാഹചര്യമോ സാമ്പത്തികവും മാനസികമായ പിന്തുണയോ ലഭിക്കാത്ത കുട്ടികൾ ഫലത്തിൽ സ്റ്റേജിൽ നടക്കുന്ന മത്സരങ്ങൾ കസേരയിലിരുന്ന് കാണുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. പാഠ്യേതരവിഷയങ്ങളിലേതിലെങ്കിലും താല്പര്യമുള്ള സാധാരണക്കാരായ കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാവർക്കും അതിൽ പരിശീലനം കിട്ടാനുള്ള ഒരു സൗകര്യവും പിന്തുണയും സർക്കാരിന്റെയോ സ്കൂളുകളുടെയോ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഉണ്ടാവുന്നില്ല. പിന്നെങ്ങനെ സർക്കാരിനും സ്കൂളുകൾക്കും ഇവയ്ക്കുവേണ്ടി മത്സരങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കാനും അതിൽ സമ്മാനദാനം നടത്താനും കഴിയും? അതിനുള്ള എന്ത് ധാർമ്മികമായ അവകാശമാണ് അവർക്കുള്ളത്? സയൻസിന്റെയോ ചരിത്രത്തിന്റെയോ മറ്റേതെങ്കിലും വിഷയത്തിന്റെയോ ക്ളാസുകളും അദ്ധ്യാപകരേയും പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റുകയും എന്നിട്ട് പൊതുപരീക്ഷക്ക് ഇവയ്ക് മത്സരങ്ങൾ വെക്കുകയും ചെയ്താൽ രക്ഷിതാക്കൾ സമ്മതിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?

നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയെ ഓർത്തെങ്കിലും സ്കൂൾ ജുവജനോത്സവം എന്ന പേരിൽ നടക്കുന്ന ഈ പൊങ്ങച്ചപരിപാടി നിർത്തലാക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചു. മല്‍സരങ്ങള്‍ കലോല്‍സവ വേദികളില്‍ നിന്ന് മാത്രമല്ല, ക്ലാസ്‌റൂമുകളില്‍ നിന്ന് വരെ ഒഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കലാമല്‍സരോല്‍സവങ്ങള്‍ക്ക് പകരം, മല്‍സരരഹിതമായ കലോല്‍സവങ്ങള്‍ ആണ് കുട്ടികളിലെ കലാഭിരുചിയെ പരിപോഷിപ്പിക്കുവാന്‍ നമുക്ക് വേണ്ടത്. (കലോത്സവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കേസിന്റെ വിധിയിൽ കേരള ഹൈക്കോടതിയും ഇതേ അഭിപ്രായം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നുണ്ട്.) പഴയിടം മോഹനന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ ഊട്ടുപുരയിലെ തിരക്കിന്റെയും മേളക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ നാലു നിലപന്തലിന്റെ ഭംഗിയുടെയും പേരിലല്ല കേരളവും അവിടുത്തെ കലാകാരന്മാരേയും പുറം ലോകം അറിയേണ്ടത്. കലാതിലകം, കലാപ്രതിഭ പട്ടങ്ങൾ പോലുള്ള വ്യക്തിഗത മികവിന് മുൻഗണന കൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥമാറ്റി എല്ലാ കുട്ടികളെയും പങ്കെടുപ്പിച്ച് കൊണ്ടുള്ള വിവിധതരം കൂട്ടായ്മകൾ, കലാരംഗത്ത് കഴിവുതെളിയിച്ചയും വിവിധരംഗങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിപരിചയവും അറിവും ഉള്ള വ്യക്തികളുമായി നടത്തുന്ന ഇന്ററാക്ഷനുകള്‍, കലാലോകത്ത് പുതിയതായി എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍, കലയുടെ രാഷ്ട്രീയം, അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിന്റെ ആവശ്യകത, കലാസൃഷ്ടികളുടെ എക്സിബിഷനുകൾ, മികച്ച കലാസൃഷ്ടികൾ കാണുവാനും പരിചയപ്പെടാനും (പുസ്തകങ്ങൾ, വെബ്സൈറ്റുകൾ, കലാപ്രദർശനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവിലൂടെ) ഉള്ള സൗകര്യമൊരുക്കിക്കൊടുക്കൽ, അങ്ങനെ മല്‍സരമൊഴിച്ചുള്ള എന്തും, വളരെ സമഗ്രമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന മേളകള്‍ നടത്തുന്നതിനായിട്ടാണ് സ്റ്റേറ്റ് പണം മുടക്കേണ്ടത്. അങ്ങനെയാണു സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന, ആ ചിന്തകളെ തന്മയത്തത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന മൗലികതയുള്ള സൃഷ്ടികൾ നടത്താൻ കെല്പുള്ള ഒരു യുവതലമുറ ഉണ്ടായി വരേണ്ടതും.

Art Attack 3

2011-06-24T03:49:00.000-07:00

"We all know that Art is not truth. Art is a lie that makes us realise truth”

- Pablo Picasso

Gakuruahundi by Owen Maseko

Art is not actual reality, it can usher reality in and help us deal with it in a moderated or graduated way which in turn helps us to grapple with our past and current failings and successes in a palatable manner. The artistic field is one of the most important areas of liberated and investigative thought, a bastion of an expressive cultural identity, the most communal in outreach; bold, entertaining, and intelligent.

Any society which does not uphold such ideals and avenues, risks producing a people stultified, numb and unquestioning. It is the role of art to intervene in every society, to make conscious in the most intimate mode of our senses. Nothing could be more precious or urgent in the evolution of a society. Art as well plays a vital role in defining a society; in giving it an identity, a history, a present, a future.

There have been many examples in recent history where the art has been banned, artists being accused on the basis of morality, obscenity or criticising the government. The most recent example of the attack on artistic freedom being the case of Ai Weiwei, the world-famous artist ( He is the one who designed the Bird's Nest stadium for the Beijing Olympics) who was released on on bail in China two days back after more than two-and-a-half months of detention and a sustained international campaign calling for his freedom.

Degenerate art

The Nazi regime in Germany once banned virtually all modern art calling it Degenerate art (English translation of the German entartete Kunst) on the grounds that it was un-German or Jewish Bolshevist in nature, and those identified as degenerate artists were subjected to sanctions. These included being dismissed from teaching positions, being forbidden to exhibit or to sell their art, and in some cases being forbidden to produce art entirely.

Degenerate Art was also the title of an exhibition, mounted by the Nazis in Munich in 1937, consisting of modernist artworks chaotically hung and accompanied by text labels deriding the art. The aim of this organization was to halt the "corruption of art" and inform the people about the relationship between race and art. While modern styles of art were prohibited, the Nazis promoted paintings and sculptures that were narrowly traditional in manner and that exalted the "blood and soil" values of racial purity, militarism, and obedience. (There’s a striking similarity on the logics raised by Hindu right wing who targeted M.F.Hussain for his depiction of Hindu Godesses and Bharat Mata.) Interestingly Many of the artists included in the Degenerate art exhibition such as Marc Paul Klee,Chagall, Max Ernst, Wassily Kandinsky etc are now considered masters of the twentieth century. Paul Klee being one the most important icon of the modern art history responded to Hitler's artistic purge through his own work, visually reproducing the inhumanity of the Nazi regime. Years later in Germany itself the Holocaust Memorial near the Brandenburg Gate in Berlin has been considered a necessary work of art-– a stark reminder of a terrible past which no-one should ever forget. It is a good example where the art works which are sombre and accurate visions of reality or which help nations to realise the truth of their past are not just allowed but are revered.

The Perfect Moment (1989) By Robert Mapplethorpe:

Twenty two years ago, in the summer of 1989, the Corcoran Gallery of Art in Washington D.C. cancelled its scheduled retrospective exhibition of photographer Robert Mapplethorpe called ‘Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment’. several members of the U.S. Congress were upset when the works were revealed to them, due to some of the content being homoerotic and sadomasochistically themed.

Two decades later the Institute of Contemporary Art at the University of Pennsylvania organized a seminar on Mapplethorpe called ‘Imperfect Moments: Mapplethorpe and Censorship Twenty Years Later’

Owen Maseko
In 2010 Robert Mugabe’s Zimbabwean government has banned visual artist Maseko’s paintings, and is effectively preventing anyone from debating the massacres issue. Maseko’s works depict the massacres of thousands of opposition ZAPU supporters in Midlands and Matabeleland provinces in the eighties. Not the recent ones, but those in the early years of Zimbabwe’s independence. Maseko was slapped with leg irons, taken to prison and held for four days.

Unfortunately nowhere in the world do art has been completely accepted as it is, or artists have been given unfettered freedom to produce works of art. The boundary of these laws imposed by society or the governments is subjective and varies greatly from one another depending upon their willingness to face it. Who decides what is "obscene" or "offensive" in public exhibitions? The Government? Or Society? Can art be considered a form of freedom to create? To this day, these questions remain unanswered.

Art Attacks 2

2011-06-13T02:44:00.000-07:00

Renowned Indian painter M.F.Hussain’s death has put the debate on artistic freedom and religious tolerance back in to news. Attempts to attack art is something which has been going on for quite some time and we can find endless examples of it. In 1999, a man who escaped a psychiatric clinic, took to Picasso's Femme nue devant le jardin (Woman Nude Before A Garden) with a blunt knife. The same man had earlier acid attacked on Rembrandt's The Night Watch. His Self Portrait was attacked with yellow paint by Vincent Bethell, Britain's notorious nudist activist at the National Gallery in London. In 1993, Jubal Brown, vomited Blue paint over Piet Mondrian's Composition (1933) also known as Composition in Red, White and Blue at the Museum Of Modern Art; New York. In 21 May, 2000 at the Tate Modern, London, two men were arrested for peeing on Marcel Duchamp's Fountain one of the urinals he signed "R.Mutt in 1917.

Many of these attacks involve either an artist who is acting on behalf of their own artistic ideals or a person who attacks an icon of the culture we live in such as a Rembrandt or Picasso, that themselves were worshiped in a manner otherwise reserved for religious worship. (Some of these attacks itself could be seen as a belief system comparable to a religion though.) But at the same time some attempts are art in itself. Like this Bansky work

Bansky

Then there is a second type of attack mainly Iconoclasm, which can be defined as the act of breaking or destroying images, especially religious ones. That is more dangerous than the above examples. Here art is simply being damaged, just because it is against someone’s religious faith.

It could be argued that this same religious fervor that drove Moses to break the statue is similar to the drive behind most art crimes today. Discounting attacks on art that are directly related to religious iconography. Controversial artworks have been produced by artists throughout history that really test the tolerance level of the society. Some parts of society lay scorn and criticism on these works, unable or unwilling to appreciate the artist's vision. In a free society, artists should be able to create any type work that their talent, means and imagination they can come up with, whether it offends certain people or not.

Many critiques(?) of Hussain were wondering how people would have reacted if Jesus or Allah were expressed in art in a way which is not familiar to the popular assumption of the same. The prophet cartoon example is so notorious that it doesn’t need to be reminded again. Here are a few other works of art, caused quite a bit of controversy in recent times for religious reasons in Christianity which many think is a more tolerant religion.

Piss Christ

1.Piss Christ is a controversial photograph by U.S. artist Andres Serrano. It shows a small plastic crucifix supporting the body of Jesus Christ submerged in a glass of the artist's urine. The piece was a winner of the Southeastern Center for Contemporary Art's "Awards in the Visual Arts" competition.The piece caused a scandal when it was exhibited in 1989, with detractors accusing Serrano of blasphemy and others raising this as a major issue of artistic freedom. However, art critic and Catholic Nun Sister Wendy Beckett actually approved of "Piss Christ".Piss Christ is often used as a test-case for the idea of freedom of speech, and was described in the journal Arts & Opinion as "a clash between the interests of artists in freedom of expression on the one hand, and the hurt such artworks may cause to a section of the community on the other."

Yo Mama’s Last Supper

2.Renée Cox's Yo Mama’s Last Supper is a 15-foot-tall photograph of a nude African-American woman portraying Jesus, surrounded by 12 black men portraying the disciples.

Chris Ofili's "Holy Virgin Mary"

3.Chris Ofili's "Holy Virgin Mary"

In 1999, the city-funded Brooklyn Museum of Art came under fire when it exhibited a Chris Ofili painting of the Virgin Mary that featured sexually explicit cutouts covered with elephant dung. The Catholic Church, as well as New York City Mayor Rudolph Giuliani, were outraged. Giuliani denounced the exhibit as morally offensive and threatened to cut off funding to the museum and terminate its lease if it did not cancel the exhibit that included Ofili’s painting. The city followed through and withheld the museum’s rent payment for October and filed a state lawsuit to get the lease revoked. As a countermeasure, the museum filed a suit in federal court against the city claiming violations of the first ammendment, and seeking a permanent injunction against the city to keep it from withholding funds. U.S. District Judge Nina Gershon, sided with the museum, and granted them a preliminary injunction. The city was also ordered to resume the museum's funding, and to stop any eviction proceedings.

the list goes on..

Barely Legal*

2011-01-31T02:52:00.000-08:00

“I am unable to comment on who may or may not be Banksy, but anyone described as being 'good at drawing' doesn't sound like Banksy to me"

-From Banksy's own website

അവതരിപ്പിക്കുന്ന കലയുടെ റിബല്‍ സ്വഭാവം കൊണ്ടും അവ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ചുറ്റുപാടുകളുടെ സവിശേഷത കൊണ്ടും സ്ട്രീറ്റ് ആര്‍ട്ട്, ഗ്രാഫിറ്റി തുടങ്ങിയ കലാരൂപങ്ങള്‍ക്ക് സമൂഹത്തില്‍ അവ അര്‍ഹിക്കുന്ന സ്വീകാര്യത ലഭിക്കാറില്ല. പലപ്പോഴും ഭരണകൂടത്തെയും അധികാരത്തേയും ഒക്കെ വിമര്‍ശിക്കുകയും ചോദ്യംചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന വിഷയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ സ്ട്രീറ്റ് ആര്‍ട്ടിനെ വാന്‍ഡലിസമായി മുദ്രകുത്തി കലയുടെ പടിക്കു പുറത്തു നിര്‍ത്തുന്ന നിലപാടുകളാണ് മിക്ക രാജ്യങ്ങളും എടുക്കാറ്. വളരെ റിസ്കെടുത്ത്,നിയമപാലകരുടെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ രചനകള്‍ നടത്തുന്ന ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളില്‍ പലരുടെയും ഐഡന്റിറ്റി പോലും സ്വന്തം സുരക്ഷ കാരണം ചില അന്‍ഡര്‍ഗ്രൌണ്ട് ഗ്രൂപ്പുകളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നു. ഭരണാധികാരികളുടെ സ്തുതിപാഠകരല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവര്‍ക്കാര്‍ക്കും അവാര്‍ഡുകളോ പത്മശ്രീയോ ഒന്നും ലഭിക്കാറുമില്ല എന്നത് എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യമില്ല. ഭാഗ്യവശാല്‍ ഗ്രാഫിറ്റിയെ ഗൌരവമായ ഒരു കലാരൂപം എന്ന നിലക്ക് കാണുന്നവരുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. ആര്‍ട്ട് മ്യൂസിയങ്ങളില്‍ സ്ഥാനം പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്ട്രീറ്റ് ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകള്‍ നേരിട്ട് വില്പന നടത്തുന്നില്ല എങ്കിലും അവരുടെ വര്‍ക്കുകള്‍ ലേലത്തില്‍ വാങ്ങാന്‍ ആളുകള്‍ മുന്നോട്ട് വന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഷെപ്പേര്‍ഡ് ഫെയറി എന്ന ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് വരച്ച ചിത്രം ഒബാമ പോലും ഇലക്ഷന്‍ പ്രചരണത്തിലുടനീളം പോസ്റ്ററുകളായി ഉപയോഗിച്ചതും ഓര്‍ക്കുക. ഗ്രാഫിറ്റിയെക്കുറിച്ചും സ്ട്രീറ്റ് ആര്‍ട്ടിനെക്കുറിച്ചും ഇങ്ങനെയൊരാമുഖം എഴുതിയതിനു കാരണം, ഇക്കൊല്ലത്തെ ഓസ്കാറില്‍ ഡോക്യുമെന്ററി വിഭാഗത്തിലേക്ക് നോമിനേറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട Exit through the gift shop (2010) എന്ന സിനിമയാണ്. ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റായ ബാന്‍സ്കി സംവിധാനം ചെയ്ത, ഡോക്യുമെന്ററി വിഭാഗത്തില്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഈ സിനിമ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളുടെ ഐഡന്റിറ്റി, ഡോക്യുമെന്ററി എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവം എന്നിങ്ങനെ കൌതുകമുണര്‍ത്തുന്ന പല ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കുമുള്ള സാധ്യതകള്‍ തുറന്നിടുന്നു.

****** This part of the note may contain spoilers *******

വീഡിയോഗ്രാഫിയില്‍ അമിതമായ താല്പര്യമുള്ള തിയറി ഗെറ്റോ എന്ന കിറുക്കനെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ഫ്രഞ്ചുകാരന്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ബന്ധുവായ സ്പേസ് ഇന്‍വേഡര്‍ എന്ന ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്റെ രചനകള്‍ കാണാനിടയാവുകയും അങ്ങനെ സ്ട്രീറ്റ് ആര്‍ട്ടിലും ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളിലും താല്പര്യം തോന്നി അവരുടെ ജോലി ഡോക്യുമെന്റു ചെയ്യുന്നതിനെയും കുറിച്ചാണ് സിനിമ. മിക്ക ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളെയും ഗെറ്റോ ക്യാമറയില്‍ ആക്കിയെങ്കിലും ബാന്‍സ്കിയെ മാത്രം കിട്ടുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ ബാന്‍സ്കിയെ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. തന്റെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വീഡിയോടേപ്പുകളില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ‘ലൈഫ് ഈസ് ബ്യൂട്ടിഫുള്‍‘ എന്ന ഡോക്യുമെന്ററി ബാന്‍സ്കിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. തുടര്‍ന്ന് ബാന്‍സ്കി ആ ടേപ്പുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരു സിനിമയുണ്ടാക്കുന്നു. അങ്ങനെ ബാന്‍സ്കിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗെറ്റോയുടെ സിനിമ ഗെറ്റോയെക്കുറിച്ചുള്ള ബാന്‍സ്കിയുടെ സിനിമയായി മാറുന്നു. ബാന്‍സ്കിയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം വീഡിയോഗ്രാഫി ഉപേക്ഷിച്ച് ഗെറ്റോ സ്വയം മിസ്റ്റര്‍ ബ്രെയിന്‍ വാഷ് എന്ന പേരില്‍ ഒരു ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റായി മാറുന്നു. തന്റെ എല്ലാ സമ്പാദ്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു ആര്‍ട്ട് ഷോ നടത്തുകയും വലിയ ഒരു കലാകാരനായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗെറ്റോയുടെ അപ്രതീക്ഷിത വിജയത്തില്‍ അസ്വസ്തരാവുന്ന ബാന്‍സ്കി ഇനി ആരെയും ചിത്രരചന നടത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിലുമെത്തിച്ചേരുകയാണ്.

****** spoilers end here******

ഗൊറില്ല ആര്‍ട്ടിസ്റ്റെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ബാന്‍സ്കിയുടെ ഐഡന്റിറ്റിയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായ അറിവുകള്‍ നമുക്കു മുന്നിലില്ല എന്നിരിക്കേ, സിനിമ ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ആര്‍ട്ട് ലോകത്തില്‍ അധികമാരും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഗെറ്റോ എന്ന ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിനെക്കുറിച്ചും അയാളുടെ കലാസൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ചും ഡോക്യുമെന്ററി (അതോ മോക്യുമെന്ററിയോ? ) എന്ന പേരില്‍ ഇറങ്ങിയ സിനിമ ഒരു ഹോക്സ് ആണെന്ന് പലരും ആരോപിച്ചതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളെയും അവരുടെ രചനകളേയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു സിനിമയെന്നതിനേക്കാളേറെ അനോണിമിറ്റി എന്ന സങ്കല്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബാന്‍സ്കിയുടെ മറ്റൊരു രസകരമായ നിരീക്ഷണണമായിട്ടാണ് ഈ സിനിമ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. കലക്കു മാത്രമേ പ്രസക്തിയുള്ളൂ, കലാകാരനെക്കുറിച്ച് ആവലാതിപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്ന സത്യം. ബാന്‍സ്കിയ്ടെ രചനകളിലെ സ്വതസിദ്ധമായ ഡാര്‍ക് ഹ്യൂമര്‍ സിനിമയിലുടനീളം കാണാം. ലോക പ്രശസ്തനായ ബാന്‍സ്കി എന്ന ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിനെ സിനിമയിലും അനോണിമസായി കാണിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ആരും കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത ഗെറ്റോയുടെ ഐഡന്റിറ്റി ഒളിപ്പിക്കാന്‍ യാതൊരു ശ്രമങ്ങളും നടത്തുന്നില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല, ഗെറ്റോയുടെ ഭാര്യയെയും കുട്ടികളേയും ഒക്കെ സിനിമയില്‍ കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇനി ഗെറ്റെ തന്നെയാണ് ബാന്‍സ്കിയെന്നും നമുക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ കഴിയാത്തതരത്തില്‍, തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ദുരൂഹതയുടെ മറകള്‍ നീക്കാതെ തന്നെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമോ കെട്ടുകകഥയോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം ബാന്‍സ്കി ഇത് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് രസം. *Barely Legal എന്നായിരുന്നു ബാന്‍സ്കിയുടെ ഒരു എക്സിബിഷന്റെ പേര്. Exit through the gift shop ആകട്ടെ, Barely a Documentary. But definitely a true piece of art.

റൂൾ ഓഫ് ആർട്ട്

2010-09-09T19:04:00.000-07:00

'Why there are several arts and not just one?'

-Jean Luc Nancy, The Muses (1996)

One and Three Chairs by Joseph Kosuth

ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റേയും ഭൂതക്കണ്ണാടിയില്‍ക്കൂടെ ഫിക്ഷന്‍ വായിക്കുന്നത് ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ്. അതേക്കുറിച്ച് ബസ്സിലും ബ്ലോഗിലും ഒക്കെ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തര്‍ക്കങ്ങളും ചര്‍ച്ചകള്‍ അതിന്റെ വഴിക്കു നടക്കട്ടെ. എനിക്കു പറയാനുള്ളത് കല, സാഹിത്യം, സംഗീതം തുടങ്ങിയ ക്രിയേറ്റീവ് ആയ ഒരു മേഖലകളിൽ നിയതമായ നിയമങ്ങളോ മാര്‍ഗ്ഗരേഖകളോ വേണമെന്ന് ശാഠ്യം പിടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഇരുപത്തി ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലാണു നാം ജീവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കല, സാഹിത്യം അവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആസ്വാദനങ്ങള്‍, ചര്‍ച്ചകള്‍ എന്നിവയൊക്കെ കലയും സാഹിത്യവും ഒക്കെ ഇന്ന് എവിടെ എത്തി നില്‍കുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വര്‍ത്തമാനകാലത്ത് പുറത്തുവരുന്ന ക്രിയാത്മകമായ ഏതു രചനകളേയും ഇന്ന് നിലവിലുള്ള കലാമാധ്യമങ്ങളുടെയും കലാസ്വാദന സങ്കേതങ്ങളുടേയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാത്രമേ വിലയിരുത്താന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ചെമ്മീന്‍ ഇറങ്ങിയ കാലത്തെ സെന്‍സിബിലിറ്റി കൊണ്ടല്ല കുട്ടിസ്രാങ്കും ആന്റിക്രൈസ്റ്റും പോലുള്ള സിനിമകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ പലപ്പോഴും ഇത്തരം ചര്‍ച്ചകള്‍ പലതും അരനൂറ്റാണ്ടെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള വിശ്വാസങ്ങളെയും സങ്കല്പങ്ങളേയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നടക്കുന്നത് എന്നു തോന്നാറുണ്ട്. ഗ്രാഫിറ്റി, മറ്റു റിബല്‍ ആര്‍ട്ടുകള്‍, വീഡിയോ ആര്‍ട്ട്, അണ്ടർ ഗ്രൗണ്ട് മ്യൂസിക് തുടങ്ങി പുറം ലോകത്തു പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സാധ്യതകളോടൊക്കെ പുറം തിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ കലാചര്‍ച്ചകള്‍ റൂള്‍ ഓഫ് തേര്‍ഡില്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. സാഹിത്യത്തിലും സിനിമയിലും ഒഴിച്ച് ലോകത്ത് നടക്കുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെയും നമ്മെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലല്ലോ.

1969ല്‍ കോസുത് (Joseph Kosuth) "All art is Conceptual, because art only exist conceptually"എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് വളരെ മുമ്പു തന്നെ ഡാവിഞ്ചി " All art is conceptual, painting included" എന്ന് കലയെ നിര്‍വ്വചിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് മിക്ക ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളും ഒരു പ്രത്യേക മാധ്യമത്തില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്‍കുന്നവരല്ല. കലാകാരന് ആശയ വിനിമയമാണ് പ്രധാനം. അതിനാവശ്യമായ ഏതു മാധ്യമത്തേയും ഉപയോഗിക്കാന്‍ അവനു മടിയില്ല. ചിത്രകലയിലയില്‍ നിന്ന് സിനിമയിലേക്കും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലേക്കും സാഹിത്യത്തില്‍ നിന്നും സംഗീതത്തിലേക്കും അതുപോലെ തിരിച്ചും ഒക്കെ ആവശ്യാനുസരണം മാറുന്നവരാണ് ഇന്നത്തെ കലാകാരന്മാര്‍. ഫൈഡൻ ബുക്സ് കഴിഞ്ഞ വർഷം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'യങ്ങർ ദാൻ ജീസസ്' ഇന്നത്തെ യുവ കലാകാരന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ വന്ന പകുതിയിലേറെപ്പേരും ഒന്നിലധികം മീഡിയങ്ങൾ ഒരേ സമയം ഉപയോഗിക്കുന്നവരാണെന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല. 1960കളില്‍ ഫിലിപ് ഗുസ്റ്റണ്‍ അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് രചനകളില്‍ നിന്നും റെപ്രസെന്റേഷന്‍ രചനകളിലേക്ക് മാറിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമകാലികരായ കലാകാരന്മാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ കോലഹലങ്ങളൊന്നും ഇന്‍സ്റ്റലേഷനില്‍ നിന്നും പെയിന്റിങ്ങിലേക്കും തിരിച്ചും രചനകള്‍ നടത്തുന്ന കരേന്‍ കിലിംനിക്നെ പ്പോലുള്ള ഇന്നത്തെ ഒരു ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന് അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല. (ഇന്‍സ്റ്റലേഷനും പെയിന്റിങ്ങും സബ്ജക്റ്റിനനുസരിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്ന അവര്‍ സ്കാറ്റ്രേഡ് ആര്‍ട്ട് എന്നാണ് തന്റെ ഇന്‍സ്റ്റലേഷനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.) വിവിധകലാരൂപങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ നേര്‍ത്തു വരികയും മീഡിയങ്ങളില്‍ മാത്രമല്ല, മറ്റീരിയലുകള്‍, ടെക്നിക്കുകള്‍, പ്രോസസുകള്‍ എന്നിവയിലൊക്കെ പണ്ടത്തേക്കാളേറെ വളരെയേറെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നത്. (ആനപിണ്ഡം കൊണ്ട് പെയിന്റിങ് ചെയ്യുന്ന ഓഫിലിയെപ്പോലുള്ള ചിത്രകാരന്മാര്‍, ബാന്‍സ്കിയുടെ ചിത്രങ്ങക്ക് എന്നിവ ഉദാ.)

Pure Red Colour, Pure Yellow Colour, Pure Blue Colour-Alexander Rodchenko

ചിത്രകല, ഫോട്ടോഗ്രാഫി, പ്രിന്റ് മേക്കിങ്, ഗ്രാഫിറ്റി, ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍, വീഡിയോ ആര്‍ട്ട്, ശില്പകല എന്നീ വേര്‍തിരിവുകള്‍ കൂടാതെ ഈ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളെ പൊതുവായി ‘ വിഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ട്’ എന്ന്‍ പോലും കലാനിരൂപകര്‍ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. 1950കളില്‍ തന്നെ തിയറി ഡി ദുവേ, അലക്സാണ്ടര്‍ റോദ്ചെങ്കൊ, മോന്ദ്രിയാന്‍ തുടങ്ങിയ കലാകാരന്മാര്‍ ഇത്തരം ഒരു ‘ജെനറിക് ആര്‍ട്ടി’ നു വേണ്ടിയുള്ള നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് വച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് പല ആര്‍ട്ട് സ്കൂളുകളിലും ‘വിഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ട്’ എന്നൊരു വിഭാഗം കൂടി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക കലാരൂപത്തില്‍ പ്രാവീണ്യം നേടുന്നതിനു പകരം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ‘deskilled‘ പരിശീലനം നല്‍കി ഓരോ പ്രോജക്റ്റിനും ആവശ്യമായ മീഡിയം സെലക്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന തരത്തിലാണ് ഈ ‘വിഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ട്’ വിഭാഗം രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

പരമ്പരാഗതമായ സങ്കേതങ്ങളേയും സങ്കല്പങ്ങളേയും ബ്രേക്ക് ചെയ്യാന്‍ കലാകാരന്മാര്‍ എന്നും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് എക്സ്പ്രഷനിസത്തിന്റെ കാലത്താണ് പല കലാകാരന്മാരും ഈ സോ കോള്‍ഡ് നിയമങ്ങളെ പരസ്യമായി അവഗണിക്കാനും തിരുത്താനും തുടങ്ങിയത്. ആഡ് റെന്‍ഹാഡ് (Ad Reinhardt) നെ പ്പോലുള്ള കലാകാരന്മാര്‍ തന്റേതടക്കമുള്ള അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് രചനകളെ ” the first truly un-mannered and untrammeled and unentangled, styleless, universal work of art" എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. കലയിലെ നിയമങ്ങളെ പാടേ അവഗണിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഇതിലും ശക്തമായ മറ്റൊരു പ്രസ്ഥാവന കണ്ടെത്താനാവുമോ എന്നറിയില്ല. ഒരു ചിത്രം എങ്ങിനെയാണ് കാണേണ്ടതെന്നതിനെക്കുറിച്ച് അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് എക്സ്പ്രഷനിസ്റ്റ് നിരൂപകനായിരുന്ന ക്ലമന്റ് ഗ്രീന്‍ബര്‍ഗിന്റെ കമന്റ് കൂടെ ശ്രദ്ധിക്കുക.“ One tends to see what is in an old master before seeing it as a picture, where one sees a modernist picture as a picture first" അതായത് മോണോലിസയും വാര്‍ട്ടര്‍ലില്ലിയും കാണുന്നതും പോള്ളോക്കിന്റെ ചിത്രങ്ങളോ ഡക്കാമ്പിന്റെ ചിത്രങ്ങളും കാണുന്നതും ഒരുപോലെയല്ല എന്ന്. തങ്ങള്‍ക്കു മുന്നേ വന്നവരുടെ കലയെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ‘മ്യൂസിയങ്ങള്‍ നശിപ്പിക്കൂ’ എന്നാഹ്വാനം ചെയ്ത് രംഗത്തുവന്ന ഫ്യൂച്ചറിസ്റ്റുകളും പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല. ഭൂതകാല രചനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കരുത് തങ്ങളുടെ രചനകളെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് എന്നു തന്നെയായിരുന്നു അതിനര്‍ത്ഥം. ഗ്രീന്‍ബര്‍ഗിന്റെ അപ്രോച്ചും ഇന്ന് കാലാഹരണപ്പെട്ടു എന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള വായനകളും Contemporary Art ന്റെ ആസ്വാദനത്തിന് മതിയാവാതെ വരുന്നു. ഗോദലിന്റെ theoroms of undecidability and incompleteness പോലെ. (No one set of axioms could solve all mathematical problems). Contemporary ആര്‍ട്ട് എന്നത് ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമോ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രശ്നത്തിന്റെ പരിഹാരമോ ആവണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമില്ല എന്ന മൈക്കല്‍ ഫ്രൈഡിന്റെ നിവ്വചനം ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തു വായിക്കുക. അപ്പോള്‍ എന്താണ് Contemporary ആര്‍ട്ട് എന്ന ചോദ്യം വരും. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതേക്കുറിച്ച് ഓരോ കലാകാരന്മാര്‍ക്കും അവരവരുടേതായ ഒരു നിര്‍വ്വചനം (അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നിലധികം) ഇന്നുണ്ട്. അതു പരിഗണിക്കേണ്ട എന്നു കരുതിയാല്‍ തന്നെ, ആര്‍ട്ട് എന്നത് ആര്‍ട്ട് മാത്രമല്ല, അതേ സമയം കലയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആശയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീകം( representation of an idea about art) ആണെന്നുള്ള ഒരു നിലപാടാണ് മിക്ക വര്‍ത്തമാനകാല ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളും എടുത്തിട്ടുള്ളത് എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ അവരുടെ രചനകള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ മതി. ആര്‍ട്ടിലെ ഇമേജിനെ/സബ്ജക്റ്റിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുവാനല്ല ആര്‍ട്ട് മറിച്ച് ആ ഇമേജ് നിലനില്‍കുന്നത് ആര്‍ട്ടിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യാനാണ്. അതായത് അതൊരു പെയിന്റിങ്ങാണെങ്കില്‍ art is the painting's idea of painting എന്ന്.

Ad Reinhardt- Abstract painting no 34

രചനകളെ വേര്‍തിരിച്ച് കാണിക്കാന്‍ ഒരുകാലത്ത് കലാനിരൂപകര്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിവിധ 'സ്കൂളുകള്‍' (Ecole de Paris, Newyork School, Bengal School etc) മൂവ്മെന്റുകള്‍ ‘(ക്യൂബിസം എക്സ്പ്രഷനിസം, സര്‍റിയലിസം etc ) തുടങ്ങിയ ചരിത്രയൂണിറ്റുകള്‍ പോലും ഇന്നത്തെ Contemporary ആര്‍ട്ടിനെ വിശദീകരിക്കാന്‍ കലാചരിത്രമെഴുതുവര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തുനിയാറില്ല, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വേര്‍തിരിവുകള്‍ ഒഴിച്ച്. ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ 1950 കളില്‍ ഉണ്ടായ ഗൌരവമായ എല്ലാ പെയിന്റിങ്ങുകളും ബ്ലാക് & വൈറ്റ് ആയിരുന്നു എന്നും നിറങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ കലാകാരന്മാര്‍ക്ക് അനുവാദമില്ലായിരുന്നു എന്നും അലെക്സ് കാറ്റ്സ് തന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളില്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ 1953 നു ശേഷം പെട്ടന്ന് ഒരുദിവസം എല്ലാവരും നിറങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയെന്നും. 2010ല്‍ അതേക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോള്‍ കലയുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലാത്തവര്‍ക്കുപോലും അസംബന്ധം എന്നു തോന്നാവുന്ന ഒരു പ്രാക്റ്റീസ് ആയിരുന്നു അതെന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ?

ചില വര്‍ത്തമാന കാല ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കൂടെ പറഞ്ഞിട്ട് നിര്‍ത്താം. ചിത്രകലയില്‍ സംഗീതത്തെ ക്രിയാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ജിം ലാംബി എന്ന ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് ‘ വൈറ്റമിന്‍ പി- ന്യൂ പെര്‍സ്പെക്റ്റീവ് ഇന്‍ പെയിന്റിങ്’ (2002) എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

'Jim Lambie does not paint, he spins. He's a visual DJ who mines the resource of club culture and history of pop music to create decidedly post-painterly visual environments.'

മറ്റൊന്ന്, വരച്ചു തീര്‍ത്ത ക്യാന്വാസുകള്‍ ഒടിച്ചുമടക്കുകയും വലിച്ചു കീറുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന ആഞ്ജെല ഡി ല ക്രൂസിന്റെ വര്‍ക്കുകള്‍. വേറൊരുദാഹരണം ഫിലിം മേക്കിങ്ങില്‍ പുതിയ സാധ്യതകള്‍ പരീക്ഷിക്കുന്ന റൂണ ഇസ്ലാമിയുടെ വര്‍ക്കുകള്‍. അവരുടെ വര്‍ക്കിനെക്കുറിച്ച് ട്യൂണര്‍ പ്രൈസ് സൈറ്റില്‍ പറയുന്നത്: (ഞാന്‍ അവരുടെ സിനിമകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ, സിനിമ പോലൊരു മീഡിയത്തില്‍പ്പോലും പല പരീക്ഷണങ്ങളും നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നതിന് ഉദാഹരണമായി ഇതു പറയുന്നെന്നേ ഉള്ളൂ)

'Runa Islam is fascinated by the ability of film to capture something existing beyond physical space. Her film installations explore the content and apparatus of film, exposing its technical processes to reveal the inherently illusory nature of the medium, yet preserving its magic. They assert that the internal and external codes of cinema cannot be separated. Location, action, shot and installation, apparatus and dialogue with the viewer are all agents in the production of light and illusion. She carefully choreographs these elements in open ended, counter narrative frameworks and composed installations that are conceptually based but at the same time emotionally charged. Whilst visually lyrical, underwritten by their conceptual foundations they are an investigation into the technology of film and the possibilities of representation.'
(അവരുടെ സിനിമാസങ്കല്പങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഈ ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ വായിക്കാം.)

ഇനിയും എത്ര വേണമെങ്കിലും ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താം. ഇതുപോലുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളെയൊന്നും തന്നെ പരമ്പരാഗതമായ ആസ്വാദനസങ്കല്പങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. കലാകാരനെ പള്ളു പറയലല്ല അതിനു പരിഹാരം. ത്രീഡി സിനിമ ത്രീഡിയായി കാണണമെങ്കിൽ അതിനുള്ള കണ്ണട വെച്ച് നോക്കാതെ പറ്റില്ലല്ലോ?

ഒരിക്കലും അവസാസിക്കാത്ത ചില സംവാദങ്ങള്‍

2010-07-28T23:52:00.000-07:00

"the process of seeing a painting ( or a photograph) is less spontaneous and natural and a larger part of seeing depends on habit and convention"

- John Berger, Ways of seeing

കല ആസ്വദിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെ എന്നതിന്‌ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. കൂടുതൽ നന്നായി ആസ്വദിക്കാൻ കൂടുതൽ സിനിമകൾ/പെയിന്റിങ്ങുകൾ/ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ കാണുക അതേക്കുറിച്ച് വായിക്കുക എന്നതേ ഉള്ളൂ വഴി. റോബിയെപ്പോലെ ഒരാൾ ഒരു സിനിമയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതും അഭിപ്രായം പറയുന്നതും താൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുള്ള സിനിമകൾ / സിനിമയെക്കുറിച്ച് വായിച്ചിട്ടുള്ള ലേഖനങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഒക്കെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കും. റോബി എഴുതുന്ന ചില ലേഖനങ്ങൾ സിനിമയുടെ ചരിത്രപരവും സാമൂഹിക പരവുമായ പശ്ചാത്തലങ്ങളുടെ ധാരണക്കുറവു കൊണ്ട് എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാതെ പോകാറുണ്ട്. അതു സിനിമയുടേയോ റോബിയുടെ കുഴപ്പമല്ല, എന്റെ മാത്രം കുഴപ്പമാണ്‌.

അഞ്ചാം ക്ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കേട്ട ആനയുടേയും ഉറുമ്പിന്റേയും തമാശകൾ കേട്ടാൽ ഇന്നെനിക്ക് ചിരി വരാത്തത് അഞ്ചാം ക്ളാസുകാരന്റെ കുഴപ്പമല്ല. ഫലിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ കാഴ്ചപ്പടുകൾ മാറിയതുകൊണ്ടാണ്‌. എന്തുകൊണ്ട് ചിരി വരുന്നില്ല എന്ന് അഞ്ചാം ക്ളാസുകാരൻ ചോദിക്കുന്നതിനുള്ള ഉത്തരം അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനും പാടാണ്‌. (കട. ദേവേട്ടന്‍)

ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെക്കുറിച്ച് ജാംബവാന്റെ കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന സങ്കല്പങ്ങളാണ്‌ ഇന്നും പലരും പിന്തുടരുന്നത്. ഒരു കലാരൂപം എന്ന നിലയിൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫി കുറേയേറെ മുന്നോട്ട് പോയ്ക്കഴിഞ്ഞു. സാങ്കേതികമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കു പുറമേ ഘടനയിലും ആശയരൂപീകരണത്തിലും ഒക്കെയായിവളരെയേറെ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടക്കുന്ന ഒരു മേഖലയാണത്. കാഴ്ചയെ ഒരൊറ്റ ഫ്രെയിമിലേക്ക് ഫ്രീസ് ചെയ്യുക എന്ന പുരാതനമായ കടമയല്ല ഇന്ന് ഫോട്ടോഗ്രാഫി നിർവഹിക്കുന്നത്. അതിനു പകരം ഇന്ന് പല ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരും സ്വീകരിക്കുന്ന രിതി, കാഴ്ചയുടെ ഒരു തുടർച്ച അനുഭവഭേദ്യമാകും വിധം പല ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ആശയ വിനിമയം ചെയ്യുകയാണ്‌. ഒരൊറ്റ ഫ്രെയിമിലെ കാഴ്ചയേക്കാളേറെ സത്യസന്ധമായ അനുഭവം സാധ്യമാകുന്നത് ഇങ്ങനെയുള്ള സീരീസുകളിലാണ്‌. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ തുടർച്ചയിൽ നിന്നും ഒരു ചിത്രം അടർത്തി മാറ്റി വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിൽ അപാകതയുണ്ട്. ഈ ചിത്രം നോക്കൂ.

ഒരു സാധാരണ പോട്രയറ്റ് എന്നു തോന്നാവുന്ന ചിത്രം exactitudes എന്ന സീരീസിന്റെ ഭാഗമായി കാണുമ്പോൾ മാത്രമേ പൂർണ്ണതയിൽ എത്തുന്നുള്ളൂ. (എല്ലാ സീരീസുകളും ഇത്രയും ലളിതമാവണമെന്നില്ല.)

those who are serious about understanding art could start with John Bergers' John Berger's groundbreaking TV documentary.

more parts available in youtube.

ഫുഡ്ബോളിനായി ഒരു ബ്ലോഗ്

2010-06-21T01:04:00.000-07:00

ഫുഡ്ബോളിനായി ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങി. ഏറ്റവും അധികം ആളുകള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും ആസ്വദിക്കുന്നതുമായ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കളിയായാണെങ്കിലും കളിയെക്കുറിച്ചോ, കളിക്കാരെക്കുറിച്ചോ എഴുതാനല്ല ഈ ബ്ലോഗ് , മറിച്ച് ഈ കളിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റുവാര്‍ത്തകളെ ശേഖരിച്ചുവെക്കാനുള്ള ഒരിടം. സ്പോര്‍ട്ട്സ് പ്രേമികളെ മാത്രമല്ല, സാഹിത്യകാരന്മാരേയും സംഗീതഞ്ജരേയും ചിത്രകാരന്മാരേയും ഡിസൈനര്‍മാരേയും ഇത്രയധികം പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു കളിയില്ല. രസകരമായ അത്തരം വാര്‍ത്തകള്‍ ആ ബ്ലോഗില്‍ ശേഖരിക്കാനാണുദ്ദേശ്യം.

ബ്ലോഗിന്റെ ലിങ്ക് ഇവിടെ

Photo: untitled work by Ttaku Anekawa mixed media

ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ വരക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ...

2010-05-13T05:30:00.000-07:00

“I used to draw like Raphael, but it has taken me a whole lifetime to learn to draw like a child”

- Pablo Picasso

കുട്ടികള്‍ വരക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പറയാൻ പോകുന്നത്. കുട്ടികളുടെ വരകളെക്കുറിച്ചെന്തെഴുതാന്‍ എന്നായിരിക്കും. നമ്മള്‍, എന്നുവെച്ചാല്‍ മുതിര്‍ന്നവര്‍(?) പലപ്പോഴും കുട്ടികള്‍ വരക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ ഗൌരവമായെടുക്കുകയോ വേണ്ടവിധം അവയെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലെന്നാണ് എനിക്ക് പൊതുവേ തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.കുട്ടികള്‍ ചുമരിലോ തറയിലോ വരക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ കുട്ടികളെ കണ്ണുരുട്ടിക്കാട്ടുകയോ വഴക്കുപറയുകയോ ആണു പലരും ചെയ്യറുള്ളത്.ബാലനായ രാജാരവിവര്‍മ്മ കൊട്ടാരം ചുമരുകളില്‍ കരിക്കട്ടകൊണ്ട് വരച്ചിരുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി തളര്‍ന്ന വൃദ്ധനായ വേലക്കാരന്റെ കഥയൊക്കെ പുസ്തകത്തിൽ വായിക്കാൻ കൊള്ളാം. (ഓ പിന്നേ, സ്കൂളുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡ്രോയിംങ്, സംഗീത ക്ലാസുകള്‍ വരെ നിന്നു പോയിട്ട് ഇവിടാര്‍ക്കും ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല, പിന്നെയാണ് പിള്ളേര് ചുമരില്‍ വരക്കുന്നത്!)

എന്തൊക്കെപ്പറഞ്ഞാലും അസൂയാവഹമാണ് കുട്ടികളുടെ ഭാവനാലോകം. എത്ര അനായാസമാണ് അവര്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ നിന്നും ഫാന്റസിയിലേക്കും തിരിച്ചും ഒക്കെ തങ്ങളുടെ ഭാവനയെ നയിക്കുന്നത്! ലോജിക്കുകളോ, പെര്‍സ്പെക്റ്റീവ്, പ്രൊപോര്‍ഷന്‍ തുടങ്ങിയ ചിത്രരചനയിലെ നിയമങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ അവര്‍ക്കൊരു പ്രശ്നമേയല്ല. ബുദ്ധിപരമായ നാട്യങ്ങളില്ലാതെ, ശരിതെറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം കൂടാതെ അതിരുകളില്ലാത്ത ഭാവനയോടും സ്വാതന്ത്യത്തോടും കൂടെ എന്തും അവര്‍ വരയ്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ രചനകള്‍ ഏറ്റവും മൌലികതയുള്ളവയായിത്തീരുന്നു. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രായം ചെന്നവരൊക്കെയും ലിറ്റില്‍ പ്രിന്‍സ് എന്ന പുസ്തകത്തിലെ ആനയെ വിഴുങ്ങിയ പെരുമ്പാമ്പിന്റെ പടം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശേഷിയില്ലാത്തവര്‍ തന്നെ.

എന്നിരുന്നാലും മുതിന്നവരില്‍ ചിലരെങ്കിലും കലാരചനയ്ക് കുട്ടികളുടെ രചനകള്‍ നിന്നും പ്രചോദനം ഉള്‍ക്കൊള്ളാറുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് അമേരിക്കന്‍ ഇല്ലസ്ട്രേറ്ററായ ഡേവ് ഡിവ്രീസിന്റെ ‘ദ മോണ്‍സ്റ്റര്‍ എഞ്ജിന്‍’ പ്രൊജക്റ്റ്. കുട്ടികളുടെ കുത്തിവരകളെ മുതിര്‍ന്നവരുടെ കണ്ണിലൂടെ റിയലിസ്റ്റിക്കായി പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെ കുട്ടികളുടെ ഭാവനാ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് ത്രീഡി ഇഫക്റ്റുകള്‍ നല്‍കി അവയ്ക് ജീവന്‍ വെയ്പിക്കുന്നു. അപൂര്‍വ്വം ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഒറിജിനല്‍ രചനകളില്‍ നിന്നും വ്യതിചലിക്കാതെ തന്നെ, തന്റേതായ ചില കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുകള്‍ ചെയ്ത് ചിത്രങ്ങളെ കൂടുതല്‍ രസകരമാക്കാനും അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. 7 വര്‍ഷം നീണ്ടു നിന്ന ഈ പ്രൊജക്റ്റിലെ ചിത്രങ്ങളോടൊപ്പം തന്റെ രചകള്‍ക്ക് പ്രചോദനം നല്‍കിയ കുട്ടികളുമായുള്ള അഭിമുഖ സംഭാഷണങ്ങളും പിന്നാമ്പുറ കഥകളും ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത് ഒരു പുസ്തകവും അദ്ദേഹം ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്.

മറ്റൊരുദാഹരണം കൊറിയന്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റായ Yeondoo Jung ന്റെ ‘വണ്ടര്‍ലാന്റ്‘ എന്ന ഫോട്ടോ സീരീസ് ആണ്. അഞ്ചിനും ഏഴിനും ഇടക്കുള്ള ദക്ഷിണകൊറിയന്‍ കുട്ടികള്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കിയാണു ഈ സീരീസ്. വര്‍ണ്ണാഭമായ നിറങ്ങളും വസ്ത്രവിധാനങ്ങളോടും നാടകീയമായ രംഗ സജ്ജീകരണങ്ങളോടും കൂടെ മുതിര്‍ന്നവരായ മോഡലുകളെ നിര്‍ത്തി അവരുടെ സ്കെച്ചുകളെ പുന:സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് സര്‍റിയലിസ്റ്റിക്കായി ചിത്രീകരിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്.

ഈ വിഷയവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമില്ല എങ്കിലും Jeongmeeyoon എന്ന മറ്റൊരു കൊറിയന്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ ‘ദ പിങ്ക് --ബ്ലൂ പ്രൊജക്റ്റിനെ’ ക്കൂടി പരാമര്‍ശിക്കുന്നു. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് പിങ്ക് നിറത്തോടും ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് നീല നിറത്തോടും ഉണ്ടാവുന്ന/(അവരില്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്ന) ആഭിമുഖ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മികച്ച ഒരു പഠനം ആണ് ഈ പ്രൊജക്റ്റ്.

അതുകൊണ്ട്....
അതുകൊണ്ടൊന്നുമില്ല.

ആര്‍ട്ട് അറ്റാക്ക്

2010-03-09T02:42:00.001-08:00

*“The only way to make sure people you agree with can speak is to support the rights of people you don't agree with.”* -Eleanor Holmes Norton

മഖ്ബൂല്‍ ഫിദ ഹുസൈന്‍ എന്ന എം.എഫ്. ഹുസ്സൈന്‍ എന്ന ചിത്രകാരന്‍ ഇന്‍ഡ്യന്‍ പൌരത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് ഖത്തര്‍ പൌരനായി മാറിയെന്ന വാര്‍ത്ത വന്നിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായെങ്കിലും ഈ വിഷയം കാര്യമായി ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു കണ്ടില്ല. അഥവാ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ കാര്യകാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകൾ മിക്കതും ‘അയാളുടെ കയ്യിലിരിപ്പിന്റെ ഗുണം‘ എന്ന മുന്‍വിധികളിലൊതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. ഹുസൈൻ ഇൻഡ്യവിടാൻ ഇടയാക്കിയ സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തായിരുന്നു? അദ്ദേഹം ചെയ്ത മാപ്പര്‍ഹിക്കാത്ത കുറ്റങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു? അതോ ചിലരെങ്കിലും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതു പോലെ മാധ്യമശ്രദ്ധനേടാന്‍ സ്വയം വിവാദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വെറും ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ച ഒരു കലാകാരൻ മാത്രമാണോ ഹുസ്സൈൻ?

ആധുനിക ഇന്‍ഡ്യന്‍ ചിത്രകലയെ ലോക കലാഭൂപടത്തിലെത്തിച്ച ഒരു കലാകാരന്‍ ഇന്നറിയപ്പെടുന്നത് 'ഹിന്ദു ദേവതകളേയും ഭാരതമാതാവിനേയും നഗ്നമായി അവതരിപ്പിച്ച് ഹിന്ദുക്കളുടെ വിശ്വാസത്തെ അപമാനപ്പെടുത്തിയ ഒരാൾ' എന്ന നിലക്കുമാത്രമായിത്തീരുന്നു എന്നതാണ് സങ്കടകരമായ സത്യം. എത്രപേര്‍ ഹുസൈൻ എന്ന കലാകാരനെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും സംശയമുണ്ട്. കാരണം അദ്ദേഹത്തേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കലയെയും കുറിച്ച് യാതൊരു ധാരണയും ഇല്ലാത്തവർക്കേ എഴു പതിറ്റാണ്ടോളം നീളുന്ന കലാജീവിതത്തിൽ ഇൻഡ്യയേയും അതിന്റെ സമ്പന്നമായ സംസ്കാരത്തേയും വിഷയമാക്കി പതിനായിരക്കണക്കിനു ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു തീർത്ത ഒരാളെ രാജ്യത്തിന്റേയും ഹിന്ദുമതത്തിന്റേയും വിരോധിയായി മുദ്രകുത്തി നാടുകടത്തിപ്പിക്കാനാവൂ. രാമായണത്തെ ആധാരമാക്കി എട്ടുവർഷത്തോളമെടുത്ത് നൂറ്റമ്പതിലധികം ചിത്രങ്ങളും അത്ര തന്നെ മഹാഭാരതചിത്രങ്ങളും വരച്ച (പുറമേ നൂറുകണക്കിനു ചിത്രങ്ങൾ ഗണപതി,ശിവൻ,പാർവ്വതി,ഹനുമാൻ, ബനാറസ് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ വേറെയും) ഒരു മനുഷ്യന്റെ അഞ്ചോ ആറോ ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ശിക്ഷവിധിക്കുന്നതിന്റെ പുറകിലെ കാപട്യം തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്‍ഡ്യക്കു സ്വാതന്ത്യം കിട്ടുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ആരംഭിച്ച ഒരു കലാജീവിതമായിരുന്നു ഹുസൈന്റേത്. അന്ന് ചിത്രകലയില്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച് നിലന്നിരുന്ന ബെംഗാള്‍ സ്കൂള്‍ കലാകാരന്മാരുടെ പരമ്പരാഗത ജനപ്രിയ ശൈലികളെ വെല്ലുവിളിച്ച് ഇന്‍ഡ്യന്‍ ചിത്രകലയില്‍ ആധുനികതയ്ക് തുടക്കം കുറിച്ച ഒരു ചിത്രകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകളെ ചെറുതാക്കിക്കാണാന്‍ കഴിയില്ല. ഭാരത സര്‍ക്കാറിന്റെ പത്മഭൂഷണ്‍, പത്മവിഭൂഷണ്‍ തുടങ്ങിയ ബഹുമതികൾ ലഭിച്ച, രാജ്യസഭയിലേക്ക് നാമനിദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു കലാകാരനാണു ഹുസൈന്‍. എന്തിന് ബനാറസ് ഹിന്ദു സര്‍വ്വകലാശാല വരെ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇത്രമാത്രം ആദരണീയനായ ഒരാള്‍ പിന്നെ എങ്ങിനെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍, കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞാല്‍ 1996 മുതല്‍ രാജ്യവിരോധിയായി മുദ്രചെയ്യപ്പെട്ടു? അതും എഴുപതുകളിലും എൺപതുകളിലും അദ്ദേഹം വരച്ച ചില ചിത്രങ്ങളുടെ പേരില്‍? രണ്ടുമില്യണ്‍ ഡോളര്‍ വരെയുള്ള വിലയ്ക് വിറ്റുപോകുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്കുന്ന കലാകാരന്‍ പ്രശസ്തിക്കായി ചെയ്തുകൂട്ടിയതെന്ന് ഈ വിവാദങ്ങള്‍ എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.

സരസ്വതി വിവാദം:

എഴുപതുകളിലാണ് ഒരു സ്വകാര്യവ്യക്തിക്കായി ഹുസൈൻ വരച്ച സരസ്വതി ചിത്രം റ്റാറ്റാ സ്റ്റീൽ കമ്പനി ഇറക്കിയ ഒരു ലിമിറ്റഡ് എഡിഷൻ പുസ്തകത്തിൽ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. എതാനും സ്ട്രോക്കുകള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു ലൈൻ ഡ്രോയിങ്ങായിരുന്നു ആ ചിത്രം. ഇരുപതോളം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം(96ൽ) 'വിചാർ മീമാംസ' എന്നൊരു ഹിന്ദി മാസിക ഹുസൈൻ മന:പൂർവ്വം ഹിന്ദു മത വിശ്വാസം വ്രണപ്പെടുത്തി എന്നു പറഞ്ഞ് അവ പുന:പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. അതു വരെ യാതൊരു മതസ്പര്‍ദ്ധയും ഉണ്ടാക്കാതിരുന്ന ആ ചിത്രങ്ങൾ വളരെ പെട്ടന്ന് പൊതുജനശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കുകയും ഹുസൈനെതിരെ രാജ്യവ്യാപകമായ പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സരസ്വതി ചിത്രത്തിലെ അശ്ളീലതയായിരുന്നു പ്രധാന ആരോപണം. നഗ്നത = അശ്ളീലം എന്ന സമവാക്യത്തിൽ കാര്യങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നവരോട് കലയെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടായതു കൊണ്ട് അതിനു തുനിയുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇതിൽ പ്രതിയാകുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടന്ന ഒരു ചിത്രം കുത്തിപ്പൊക്കി അതിൽ മതസ്പർദ്ധയുടെ വിഷം നിറച്ചവരല്ല, മറിച്ച് അത്തരം ചിന്തകളില്ലാതെ ചിത്രം വരച്ച ചിത്രകാരനാണു എന്നതാണു വിചിത്രം. രാമായണത്തെ അധികരിച്ച് ബംഗാളി എഴുത്തുകാരനും സാഹിത്യ അക്കാദമി പ്രസിഡന്റും ആയ സുനില്‍ ഗംഗോപത്യായ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു നോവലിനെക്കുറിച്ച് ഈയടുത്ത് വായിച്ചു. പതിനാലുവര്‍ഷം കാട്ടില്‍ ഒന്നിച്ചു താമസിച്ചിട്ടും കുട്ടികളുണ്ടാവാത്ത സീതാദേവിക്ക് ലങ്കാവാസത്തിനു ശേഷം ഇരട്ടകുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായതെങ്ങിനെയെന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ നോവലിലുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.രാമായണത്തിനും മഹാഭാരതത്തിനും ഒക്കെ ഒട്ടേറെ സ്വന്തന്ത്ര വായനകള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പലരും രാവണനെ നായകനാക്കുകയും( ലങ്കാ ലക്ഷ്മി, മൈക്കേള്‍ മധുസൂധനന്‍ ദത്തിന്റെ മേഘനാദ് ബദ് കാവ്യ) കൃഷ്ണനെ വില്ലനാക്കുകയും( ബുദ്ദദേബ് ദാസിന്റെ മഹാബാരതേര്‍ കഥ) ഒക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇവര്‍ക്കാര്‍ക്കും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലാത്ത പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ഹുസൈന്റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രം സംഭവിക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമാകാന്‍ സാധ്യതയില്ല എന്നാണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഹിന്ദുമതത്തെക്കുറിച്ച് ഹുസൈനുള്ള അവഗാഹവും അടുപ്പവും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കരുത് അദ്ദേഹത്തെ വിമര്‍ശിക്കുന്നത്. ഹിന്ദുമതത്തോടുള്ള തന്റെ അടുപ്പത്തേയും സ്നേഹത്തേയും കുറിച്ച് അദ്ദേഹം തന്നെ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കുക:

“എന്റെ കുട്ടി ക്കാലത്തു തന്നെ, അതായത് പന്ഥാര്‍പൂരിലും പിന്നീട് ഇന്‍ഡോറില്‍ വെച്ചും ഞാന്‍ രാം ലീലയില്‍ ആകൃഷ്ടനാക്കപ്പെടുകയും സുഹൃത്ത് മാനകേശ്വരനുമൊത്ത് അത് അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഡോ. രാജഗോപാലാചാരി പറയുന്നത് പോലെ രാമായണത്തിന്റെ മിത്ത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായിരിക്കുന്നു. രാമായണം അത്രയ്ക്കും ശക്തമായൊരു കഥയാണ്. പക്ഷെ ആത്മീയഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ഗൗരവത്തോടെ വായിച്ച് തുടങ്ങിയത് എന്റെ 19-ആമത്തെ വയസ്സിലാണ്. ജീവിതത്തിലെ പല കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ചും അമ്മയുടെ മരണം, അകല്‍ച്ച, 14-15 വയസ്സ് മുതല്‍ പേടിസ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുമായിരുന്നു. 19-ആമത്തെ വയസ്സില്‍ പക്ഷെ ഇതെല്ലാം നിന്നു. മുഹമ്മദ് ഇഷാക്ക് എന്നൊരു ഗുരു എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കീഴിലാരുന്നു പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ഞാന്‍, ഏകദേശം രണ്ട് വര്‍ഷത്തോളം, അഭ്യസിച്ചത്. ഗീതയും, ഉപനിഷത്തുകളും, പുരാണങ്ങളുമൊക്കെ മാനകേശ്വരനുമൊത്ത് വായിക്കുകയും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് മാനകേശ്വരന്‍ സന്യാസം സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഹിമാലയത്തില്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം, ഞാനൊറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ഇതെല്ലാം പഠിച്ചത്. ഇതെല്ലാം എനിക്ക് മാനസികമായി വളരെയേറെ ശാന്തി ലഭിക്കുവാന്‍ സഹായിച്ചു. പിന്നീടൊരിക്കലും ആ വിധത്തിലുള്ള ദുഃസ്വപ്നങ്ങള്‍ എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല

1968-ല്‍ ഹൈദരാബാദില്‍ വെച്ചാണ് ഡോ. റാം മനോഹര്‍ ലോഹ്യ എന്നോട് രാമായണം ചിത്രീകരിക്കുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിലായിരുന്നു അന്നെങ്കിലും, എട്ട് വര്‍ഷം കൊണ്ട് 150 ചിത്രങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വാല്മീകി രാമായണവും തുളസീദാസ് രാമായണവും ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് [ഇതില്‍ ആദ്യത്തേതാണ് വികാരതരളിതമായി എനിക്ക് തോന്നിയത്]. ബനാറസിലെയും മറ്റും പൂജാരിമാരുമായി ഇവയിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ച് സംശയനിവൃത്തി വരുത്തുമായിരുന്നു. ഈ സമയത്തൊക്കെ മൗലികവാദികളായ ചില മുസ്ലീങ്ങള്‍ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്, എന്ത് കൊണ്ട് ഇസ്ലാമിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ചിത്രസൃഷ്ടി നടത്തുന്നില്ലാ എന്നാണ്. എനിക്കവരോടുള്ള ചോദ്യം, ഇസ്ലാമിന് ഇത്രയ്ക്കും സഹിഷ്ണുത ഉണ്ടോ എന്നായിരുന്നു. അക്ഷരലിപികളില്‍ തന്നെ എന്തെങ്കിലും പിഴവുകള്‍ സംഭവിച്ചാല്‍, ആ തിരശ്ശീല വലിച്ചു കീറുമായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ നൂറ് കണക്കിന് ഗണപതി ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്രയ്ക്കും ആനന്ദദായകമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. വിഘ്നേശ്വരന്റെ ചിത്രം വരച്ചിട്ടേ വലിയ രചനകള്‍ ഞാന്‍ തുടങ്ങാറുള്ളൂ .

ശിവന്റെ ചിത്രീകരണമാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട മറ്റൊന്ന്. നടരാജന്‍ - ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും സങ്കീര്‍ണ്ണമായൊരു രൂപം - ആയിരക്കണക്കിന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ് പരിണമിച്ചത്. ഐന്‍സ്റ്റീന്റെ സമവാക്യത്തെപ്പോലെ, കോസ്മോസിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും, ഭൗതിക യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള അത്യഗാധമായ ദാര്‍ശനിക ചിന്തകളുടെയും, ഗണിതശാസ്ത്ര വിശദീകരണങ്ങളുടെയും ഫലമായിട്ടാണ് അതുണ്ടായത്. സാമ്പ്രദായികമായ ചടങ്ങുകളില്‍ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്ന എന്റെ മകളുടെ കല്ല്യാണത്തിന്, ഞാന്‍ ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള എന്റെ ബന്ധുക്കള്‍ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കുമെല്ലാം ഒരു കാര്‍ഡ് അയയ്ക്കുകയൂണ്ടായി. ശിവന്റെ തുടയില്‍ ആസനസ്ഥയായ പാര്‍വ്വതി, പാര്‍വ്വതിയുടെ മാറിടങ്ങളിലെ ശിവന്റെ ഹസ്തങ്ങള്‍ - കോസ്മോസിലെ ആദ്യ വിവാഹം - ഇതായിരുന്നു ആ കാര്‍ഡില്‍ ഞാന്‍ വരച്ചത്. ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തില്‍ നഗ്നത എന്നത് പവിത്രമാണ്. എനിക്ക് അത്രത്തോളം അടുപ്പമുള്ള ഒന്നിനെ ഞാന്‍ അപമാനിക്കുമോ? ഞാന്‍ സുലൈമാനി സമൂഹത്തില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഷിയാകളുടെ ഒരു ഉപവിഭാഗമായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഹിന്ദുക്കളുമായി പല സാമ്യതകളുമൂണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും പുനഃര്‍ജന്മത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍. സംസ്കാരങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍, താരതമ്യേനെ എനിക്ക് ക്രൈസ്തവ മതത്തോരും ജൂത മതത്തോടും മാത്രമാണ് അകല്‍ച്ച അല്പമെങ്കിലും ഉള്ളത്. പക്ഷെ, എന്നെ എതിര്‍ക്കുന്നവരോട് ഇതെല്ലാം പറയുവാനും, ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാനും എനിക്ക് സാധിക്കില്ല. ഖജുറാവോയെപ്പറ്റി അവരോട് പറഞ്ഞ് നോക്കൂ, അപ്പോള്‍ അവര്‍ പറയും അത് ജനസംഖ്യാ വര്‍ദ്ധനവിന് വേണ്ടി കൊത്തി വെച്ചതാണെന്നും അതിന്റെ ഉപയോഗം ഇന്നില്ലെന്നും!!! [പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു] ഗ്രാമത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യര്‍ക്കാണ് ഹിന്ദു ദൈവങ്ങളുടെ വികാരപരമായ വശത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ മനസ്സിലാകുക. ഒരു പാറയുടെ മുകളില്‍ കാവിച്ചായം അടിച്ച് വയ്ക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കത് ഹനുമാന്‍ ആകും."

[തെഹല്‍ക്ക മാഗസിന്‍, ഫെബ്രുവരി 02, 2008]

രണ്ടാമത്തെ വിവാദം വരുന്നത് 2006ലാണ്. സാഫ്രണ്‍ആര്‍ട്ട് എന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ ഗ്യാലറിയില്‍ ലേലത്തിനായി വന്ന പേരിടാത്ത ഒരു ചിത്രം ഭാരതമാതാവിനെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു ആരോപണം. അതേ തുടര്‍ന്ന് ചിത്രം സൈറ്റില്‍ നിന്നും മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു ഹുസ്സൈന്‍ മാപ്പു പറയുകയും. പ്രശ്നം അവിടെ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്ന. അതിനുപകരം ആസൂത്രിതമായ ഹേറ്റ് ക്യാമ്പൈനിങ്ങുകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ച് ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ മെയില്‍ ഫോര്‍വേഡുകളായും മറ്റും ഇന്റെര്‍നെറ്റില്‍ ആയിരക്കണക്കിനു ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് അയക്കുകയും വസ്തുതകള്‍ മറച്ചുവെച്ച് ഹുസൈനെതിരായി ജനവികാരം തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു. സാഫ്രണ്‍ ആര്‍ട്ടിന്റെ സൈറ്റില്‍ ലഭിച്ചേക്കാവുന്ന ഹിറ്റുകളുടെ ആയിരം ഇരട്ടി പ്രചാരം ഇതുവഴി പ്രസ്തുത ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിച്ചു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം!

ഈ സംഭവങ്ങളെത്തുടര്‍ന്ന് ഹുസൈനെതിരെ സംഘടിതമായ ഒരു സാമൂഹിക വിലക്ക് തന്നെ നിലവില്‍ വന്നു. കടുത്ത സമ്മര്‍ദ്ദത്തെത്തുടര്‍ന്ന് 2007ല്‍ ABN Amro ബാങ്ക് തങ്ങളുടെ പ്ലാറ്റിനം കാര്‍ഡില്‍ നിന്നും ഹുസൈന്‍ ചിത്രം പിന്‍വലിച്ചു. 2008ല്‍ ഹുസൈന്‍ ഭാരതരത്ന കൊടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു അഭിപ്രായ സര്‍വ്വേ നടത്തിയതിന്റെ പേരില്‍ NDTVയുടെ അഹമ്മദാബാദ് ഓഫീസ് അടിച്ചു തകര്‍ത്തു. ഹുസൈന്റെ ബോംബേയിലെ വീടിനു നേരെയും ആക്രമണം ഉണ്ടായി. ആയിരക്കണക്കിനു കേസുകള്‍ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. രാജ്യത്ത് കണ്ടമ്പറി ആര്‍ട്ടിന്റെ പ്രദര്‍ശനത്തിനും വിപണനത്തിനും ആയി ‘ഇന്‍ഡ്യാ ആര്‍ട്ട് സമ്മിറ്റ്‘ എന്ന പേരില്‍ 2008 തൊട്ട് വര്‍ഷാവര്‍ഷം നടത്തിപ്പോരുന്ന ആര്‍ട്ട് ഫെയര്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം ഹുസൈനെ അവഗണിച്ചതും മറ്റൊരുദാഹരണമാണ്. കേരളസര്‍ക്കാറിന്റെ രാജാരവിവര്‍മ്മ പുരസ്കാരം ഹുസൈനു നല്‍കുന്നതിനെതിരെയുണ്ടായ സമ്മര്‍ദ്ദത്തെ തുടര്‍ന്ന് ആ തീരുമാനം പിന്‍വലിക്കപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തിനുപുറത്തും സ്ഥിതി മറിച്ചായിരുന്നില്ല. 2006ല്‍ ലണ്ടനിലെ ഏഷ്യാഹൌസിലും അമേരിക്കയിലെ പീബോഡി എസ്സെക്സിലും മറ്റും നടന്ന മഹാഭാരത സീരീസ് പ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ മതഭ്രാന്തന്മാര്‍ തടയുകയുണ്ടായി. ഗോവയില്‍ നടന്ന മറ്റൊരു പ്രദര്‍ശനം ഹിന്ദുമതവിശ്വാസവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ തന്നെയും അലങ്കോലപ്പെടുത്തി.
ഹിന്ദുദേവതകളെ നഗ്നമായി ചിത്രീകരിച്ച ഹുസ്സൈന്‍ എന്തുകൊണ്ട് മുഹമ്മദ് നബിയെയും മറ്റും ഇത്തരത്തില്‍ വരക്കുന്നില്ല എന്ന സതീഷ് ഗുജ്റാളിനെപ്പോലുള്ള ചില ചിത്രകാരന്മാരുടെ ബാലിശമായ ചോദ്യങ്ങളെ അദ്വാനിയെപ്പോലുള്ളവര്‍ ഏറ്റുപാടി. ഇതു പറയുമ്പോഴും ഖുറാനിലെ ചില വരികള്‍ തന്റെ സിനിമയിലെ ഒരു കവാലിഗാനത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന കുറ്റത്തിന് മുസ്ലീം സംഘടകളും ഹുസൈനെതിരെ പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന കാര്യം നമുക്ക് സൌകര്യപൂര്‍വ്വം മറക്കാം. ഇസ്ലാമിനു ഹറാമായ നഗ്നചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചതിന്റെ പേരില്‍ ജമായത്ത് ഉലൈമ-ഇ-ഹിന്ദിന്റെ വക്താവ് മൌലാനാ നൊമാനിയെപ്പോലുള്ള മുസ്ലീങ്ങളും ഹുസൈനെതിരെ തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ ലക്നൌ ആസ്ഥാനമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഹിന്ദു പേര്‍സണല്‍ ലോ ബോര്‍ഡ് ഹുസൈന്റെ തലയ്ക് 51ലക്ഷം രൂപയും (പിടിച്ചുകൊടുക്കുന്നത് മുസ്ലീമാണെങ്കില്‍ 101 ലക്ഷം!!) കണ്ണുകള്‍ക്ക് 11ലക്ഷം രൂപയും, കൈകള്‍ക്ക് ഒരു കിലോ സ്വര്‍ണ്ണവും ഇനാമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നുകൂടി അറിയുമ്പോഴാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്താണോ ഇതൊക്കെ നടക്കുന്നതെന്ന് നാം അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോകുന്നത്. ഒരു കലാകാരന്റെ തലക്കു വിലപ്രഖ്യാപിച്ചവരെല്ല ഇവിടെ കുറ്റക്കാരാകുന്നത് മറിച്ച് ഇരതന്നെയാണ് കുറ്റവാളിയായി മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നതെന്നത് തികച്ചും വിചിത്രമാണ്. പത്തിരുപതിനായിരം ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ച ഒരു ചിത്രകാരന്റെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചിത്രങ്ങളൊഴിച്ച് ബാക്കിയൊക്കെ സൈബര്‍സ്പേസില്‍ നിന്നും തന്നെ നീക്കം ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞു (ഹുസൈന്റെ സ്വന്തം സൈറ്റില്‍പ്പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകള്‍ ആക്സസിബിള്‍ അല്ല) എന്നത് ഫനാറ്റിക്കുകളുടെ വിജയത്തേക്കാളേറെ കലാസ്നേഹികള്‍ക്കുണ്ടായ തീരാ നഷ്ടമായാണു വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

പതിനഞ്ചു വര്‍ഷത്തോളമായി ഹുസൈനെതിരേയുള്ള ഈ ആക്രമണങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. എന്നിരുന്നാലും ഹുസ്സൈന്‍ പറയുന്നതുപോലെ ഇന്‍ഡ്യയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാനാവാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു സാഹചര്യമൊന്നും ഇവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്നില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാനാണു പലര്‍ക്കും താല്പര്യം. നാഗ്പൂരിലും ബോംബേയിലും ഹുസൈനുനേരിടേണ്ടിവന്ന ആക്രമണങ്ങളേള്‍ക്കും പീഡനങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷിയായ അനുഭവങ്ങള്‍ എന്‍.റാം എഴുതിയിരുന്നല്ലോ. മാപ്പുപറഞ്ഞാല്‍ ഇന്‍ഡ്യയിലേക്ക് മടങ്ങിവരാം എന്നാണ് ശിവസേന നല്‍കിയിരിക്കുന്ന ഔദാര്യം. വിശ്വഹിന്ദുപരിഷത്ത് ആകട്ടെ ഇപ്പോഴും മാപ്പുകൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറല്ല. വേണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ തിരിച്ചുവരാം എന്ന അഴകൊഴമ്പന്‍ പ്രസ്ഥാവന ചിദംബരവും ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈയൊരവസ്ഥയില്‍ അഭയം നല്‍കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പൌരത്വം സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ 96 വയസ്സായ ഒരു വൃദ്ധന്‍ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടത്? തസ്ലീമ നസ്രീനു അഭയം കൊടുക്കാനും അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനും തയ്യാറാണെങ്കിലും ഹുസൈന്റെ പാലായനത്തെ അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ല എന്ന ഇരട്ടത്താപ്പാണു ഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നത്. (തസ്ലീമയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ തയ്യാറാണെന്ന് 2007ല്‍ നരേന്ദ്രമോദി അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് കലയോടും ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള അഭിനിവേശം കൊണ്ടൊന്നുമാവില്ലല്ലോ?)

ഹുസൈനെതിരെ മാത്രമല്ല, ബോളീവുഡിലെ പ്രശസ്തരായ മറ്റുപലര്‍ക്കുമെതിരെ ഹിന്ദുത്വവാദികളുടെ കടന്നുകയറ്റങ്ങള്‍ തുടരെത്തുടരെ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈയടുത്ത് ഐപീഎല്‍ മത്സരങ്ങളില്‍ പാക്കിസ്ഥാനി കളിക്കാരെ ഒഴിവാക്കിയതിനെതിരെ ഷാരൂഖ് ഖാന്‍ നടത്തിയ അഭിപ്രായങ്ങളെ ( സോകോള്‍ഡ് ആന്റി നാഷണല്‍ റിമാര്‍ക്സ്) തുടര്‍ന്ന് ശിവസേനക്കാര്‍ ‘മൈ നെയിം ഈസ് ഖാന്‍‘ എന്ന സിനിമയുടെ പ്രദര്‍ശനം പലയിടത്തും വിലക്കി. സല്‍മാന്‍ ഖാന്റെ ‘വീര്‍’, അഷുതോഷ് ഗോവരിക്കറുടെ ‘ജോധ അക്ബര്‍’ അമീര്‍ഖാന്റെ ‘ഫന’, ഗുജറാത്ത് കലാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ‘പര്‍സാനിയ’ ദീപാ മേഹ്തയുടെ ‘ഫയര്‍’, ‘വാട്ടര്‍’ തുടങ്ങി ഒട്ടേറേ സിനിമകളെ വിലക്കുകയോ നിര്‍മ്മാതാക്കളോട് മാപ്പ് പറയാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്തു. ഹിന്ദുവിശ്വാസങ്ങളെ അപമാനിച്ചു എന്ന പേരിലായിരുന്നു പ്രതിഷേധങ്ങളിലധികവും. ഗുജറാത്തികളുടെ താല്പര്യത്തിനെതിരാണെന്നതായിരുന്നു പര്‍സാനിയ, ഫന എന്നീ ചിത്രങ്ങളെ എതിര്‍ക്കാന്‍ കാരണമായത്. ഇതില്‍ ദീപാ മേഹ്തയുടെ ചിത്രങ്ങളൊഴിച്ച് മറ്റെല്ലാം തന്നെ മുസ്ലീങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മുസ്ലീങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല. പ്രതീകസാധ്യതയുള്ള വ്യക്തികളെ മുന്‍‌നിര്‍ത്തി ഒരു വിഭാഗം ജനങ്ങളുടെ നേര്‍ക്ക് പരോക്ഷമായി നടത്തുന്ന വാന്‍ഡലിസമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. മറ്റാരേക്കാളും അതിന്റെ തിക്തഫലങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച വ്യക്തിയാകട്ടെ ഹുസൈനും. ഹുസൈന്റെ ചിത്രങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടുവാനും ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനും ആര്‍ക്കും അവകാശമുണ്ട്. ഹുസൈനെപ്പോലെ തന്നെ ഹുസൈന്റെ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിഷേധിച്ചു സംസാരിക്കുന്നവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്യമുള്ള രാജ്യമാണ് നമ്മുടേത്. എന്നാല്‍ അഭിപ്രായങ്ങളില്‍ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ നിയമവ്യവസ്ഥയിലൂടെ രമ്യമായ പരിഹാരം കണ്ടെത്തലോ അല്ല നടക്കുന്നത്. മറിച്ച് ഇവര്‍ക്കെതിരെ സാമൂഹികമായ വിലക്കുകളേര്‍പ്പെടുത്തിയും കൈക്കരുത്തുകാണിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും വ്യക്തികളെ നിലം പരിശാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

അനുദിനം സങ്കുചിതമതാത്മകതയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സാമൂഹ്യപരിതസ്ഥിതിയില്‍ ഒട്ടെങ്കിലും പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്നത് ഡല്‍ഹി ഹൈക്കോടതിയും സുപ്രീം കോടതിയും ഹുസൈന്‍ പ്രശ്നത്തില്‍ കൈക്കൊണ്ട നിലപാടുകള്‍ ആണ്. വ്യക്തമായും ഈ വിധിന്യായങ്ങള്‍ ഒരു സമകാലിക കലാരൂപത്തെ കലാപരമായ മൂല്യങ്ങളുടെയും കലാകാരന്റെ വീക്ഷണകോണിലും മനസിലാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത പ്രസ്താവിക്കുന്നു.കലാകാരന്റെ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്യത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ധീരമായ വിധിന്യായത്തില്‍ ജസ്റ്റീസ് സഞ്ജയ് കിഷന്‍ കോള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “the complainants are not the types who would go to art galleries or have an interest in contemporary art…” and quoting Picasso — “…Yes, art is dangerous. Where it is chaste, it is not art”

ആനന്ദ് പട് വര്‍ദ്ധന്‍ എഴുതിയതു പോലെ ഹുസൈനെ അനുകൂലിച്ചുള്ള വാദങ്ങള്‍ ഹുസൈനുവേണ്ടിയുള്ള വാദങ്ങളായല്ല കാണേണ്ടത്, മറിച്ച് നമുക്കുവേണ്ടി തന്നെയാണ് നാം വാദിക്കേണ്ടത്. അസഹിഷ്ണുത എന്നത് ഹിറ്റ്ലറുടെ വ്യക്തിവിശേഷമാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ഓരോരുത്തര്‍ക്കും വേണ്ടി. ഹുസൈന്റേയോ തസ്ലീമ നസ്രീന്റേയോ ഡാനിഷ് കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റിന്റേയോ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്യത്തിന്റെ പ്രശ്നം എന്നതിലുപരി അടിസ്ഥാനപരമായി ഇത് സഹിഷ്ണുതയുടെ പ്രശ്നമാണ്. അതുറപ്പുവരുത്തേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബാധ്യതയും. മതഭ്രാന്തന്മാരുടെ ഈ അസഹിഷ്ണതയ്ക്കു വളംവെക്കുന്ന നിലപാടുകള്‍ കൈക്കൊള്ളുന്ന നിലപാടുകള്‍ സ്വീകരിക്കുക ഒരു ശീലമായിപ്പോയത് ഭരണകൂടങ്ങളുടെ മാത്രം പരാജയമല്ല, അതു മൊത്തം ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ പരാജയം കൂടിയാണ്.

* ഖത്തര്‍ പൌരത്വം ലഭിച്ച ശേഷം ദ ഹിന്ദുവിലേക്ക് ഹുസൈന്‍ അയച്ച ചിത്രം. കടപ്പാട്: ദ ഹിന്ദു.

കൂടുതല്‍ വായനക്ക്:

MF Husain takes Qatar Nationality

അല്ല, ശരിക്കും എന്താ ഈ കോണ്ടസാ?

2010-02-17T21:57:00.000-08:00

ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്ന ആല്‍ഫ്രഡ് നോര്‍ത്ത് വൈറ്റ്ഹേര്‍ഡിനോട് ഒരിക്കല്‍ ആരോ ചോദിച്ചു 'ഒരു വസ്തുവാണോ അതോ ഒരു ആശയമാണോ പ്രധാനം?' 'വസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയം' എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അമേരിക്കന്‍ കണ്‍സപ്ഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ടിന്റെ തലതൊട്ടപ്പനായ സോള്‍ ലെവിറ്റിനാകട്ടെ ഒബജക്റ്റിനേക്കാള്‍ പ്രധാനം കണ്‍സപ്റ്റ് ആണെന്നതില്‍ തീരെ സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. 1987ല്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ ഒരു ആശയം( Concept) ലേലം ചെയ്തത് 26,400 ഡോളറിനാണ്. സംഗതി എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ ഒരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റില്‍ എഴുതിക്കൊടുത്തു ' പത്ത് ഇഞ്ച് നീളമുള്ള പത്തായിരം വരകള്‍ തുല്യ അകലത്തില്‍ കറുത്ത പെന്‍സില്‍ വെച്ച് ചുമരു മൊത്തം വരക്കാം എന്ന്'. അതു വാങ്ങിച്ച മാന്‍ ഹാട്ടനിലെ ആര്‍ട്ട് ഡീലറിന് എത്ര തവണവേണമെങ്കിലും അതു പുന:സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള അവകാശവും കൊടുത്തു. (സോള്‍ ലെവിറ്റ് വരച്ചുകൊടുക്കില്ലെന്നു മാത്രം.) വൈറ്റ്ഹേര്‍ഡ് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മിക്കവാറും ഏതു പുതിയ ആശയങ്ങളിലും അവ ആദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ പലരും അതില്‍ വിഡ്ഡിത്തത്തിന്റെ ഒരംശം കണ്ടെത്തുമെന്ന്.' അബദ്ധം പറ്റുമോ എന്ന ഈ ഭയം ആണ് പല സര്‍ഗ്ഗാത്മകരചകള്‍ക്കും തടസ്സവും. പലരും മുമ്പേ നടന്നവരുടെ വഴി പിന്തുടരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതാണല്ലോ എളുപ്പവഴിയും.

ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറകളുടെയും മൊബൈല്‍ ക്യാമറകളുടെയും വരവൊടെ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ ജനകീയത വര്‍ദ്ധിക്കുകയും കൂടുതല്‍ പേര്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു എന്നത് മഹത്തായ ഒരു കാര്യമാണ്. പക്ഷേ, അതോടെ വാളെടുത്തവനെല്ലാം വെളിച്ചപ്പാടായി. ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള ഒരു കലയാണ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെന്ന് പലരും തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെന്നത് ഒരു അലസവിനോദമായി പലര്‍ക്കും. നല്ല ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പല ജനപ്രിയസങ്കല്പങ്ങളും അതോടൊപ്പം രൂപപെട്ടു വന്നു. ഈ പ്രളയത്തിനിടെ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലെ ജനപ്രിയ ധാരണകളെയും നിയമങ്ങളെയും വെല്ലുവിളിക്കുകയോ പാടെ നിരാകരിക്കുകയോ ചെയ്ത്കൊണ്ടുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ സ്വാഭാവികമായും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെന്നത് ദൃശ്യസുന്ദരമായ ഒന്നായിരിക്കണം എന്ന മുന്‍വിധിയാണ് പലര്‍ക്കും. കണ്‍സപ്സ്വല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലും മറ്റും ഉപയോഗിച്ചു കാണുന്ന കൃത്രിമമായ രംഗസജ്ജീകരണങ്ങലും മറ്റും പലരുടെയും നെറ്റി ചുളിപ്പിക്കുന്നു.( ‘ബൌദ്ധിക സ്വയംഭോഗം’ എന്നാണ് പാബ്ലോ ബാര്‍ത്തലോമ്യോയ ഇത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.)

പക്ഷേ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെന്നത് അതെടുക്കുന്നയാളുടെ പെര്‍സ്പെക്റ്റീവാണ്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു കലാകാരന്‍ എന്ന നിലയ്ക് അയാള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഗാന്ധിജി എന്ന് ഒരു ഫോട്ടോയ്ക് തലക്കെട്ട് ഇടണമെങ്കില്‍ അത് ഗാന്ധിജിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ചിത്രം തന്നെ ആയിരിക്കണം എന്ന നിര്‍ബന്ധം ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലേ കാണൂ. സിനിമയില്‍ ഈ കൃത്രിമത്വം അംഗീകരിക്കാമെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലായിക്കൂടാ? ഹെന്‍റി കാര്‍ട്ടന്‍-ബ്രെസ്സണ്‍ പോലുള്ള പല പ്രശസ്തരായ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍ വരെ 'സ്റ്റേജ്ഡ്' ആയിട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടുള്ളവരാണ്. (രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധകാലത്തെടുത്ത കൂട്ടിയിട്ട ശവശരീരങ്ങളുടെ ചിത്രം ഇത്തരത്തില്‍ കൃത്രിമമായുണ്ടാക്കിയതെന്നൊരു വാദമുണ്ട്. ഫോട്ടോ ജേര്‍ണലിസത്തില്‍ ഇത്തരം കൃത്രിമത്വം സ്വീകാര്യമായ ഒന്നല്ല എന്ന്‍ എനിക്കും അഭിപ്രായമുണ്ട്. ) as a photographer the minute you put your eyes behind the lense no matter what you do, its your point of view.

സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഒരു കാഴ്ച/വസ്തു/പ്രവര്‍ത്തി അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും കാണുന്നു. അതിനെ ക്യാമറയിലേക്ക് പകര്‍ത്തുന്നു. കണ്‍സപ്സ്വല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ എന്തു കാഴ്ച/വസ്തു/പ്രവര്‍ത്തി എന്തെന്നും അതെങ്ങിനെ ഷൂട്ട് ചെയ്യണമെന്നും ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ആദ്യമേ തീരുമാനിക്കുന്നു. അത്രേ ഉള്ളൂ വ്യത്യാസം. അതായത് ഇമേജിനേക്കാള്‍ മുന്നേ 'ആശയം'(കണ്‍സപ്റ്റ്) ഉണ്ടാവുന്നു എന്നര്‍ത്ഥം. (കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ കൊണ്‍സെപ്റ്റ് എന്നും പറയും.) ആശയം എന്നതു കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചരഹസ്യസിദ്ധാന്തങ്ങളൊന്നുമാവണമെന്നില്ല. വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചിന്തയാവാം, വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളാവാം, വികാരപ്രകടനമാവാം, സാമൂഹിക നിരീക്ഷണമാവാം അങ്ങനെ എന്തും. ഒരു സൂര്യാസ്തമയ ചിത്രത്തില്‍ ഇതൊക്കെയില്ലേ എന്നായിരിക്കും മറുചോദ്യം. തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. എന്നാല്‍ ഫോട്ടോ നോക്കി അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം തിരയുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല ഞാന്‍ പറയുന്നത് എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം. അതു കൊണ്ട് സൂര്യാസ്തമയ ചിത്രം ഫോട്ടോഗ്രാഫിയല്ല എന്നും അര്‍ത്ഥമില്ല. പക്ഷേ, കണ്ടതോതുവാന്‍ കവിവേണ്ട എന്നാണ് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം.

ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഫോട്ടോ ജേര്‍ണലിസം, സ്പോര്‍ട്ട്സ് ഫോട്ടോഗ്രാഫി തുടങ്ങിയ മറ്റേതു വിഭാഗത്തേയും പോലെ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ ഒരു ശാഖ മാത്രമാണ് ഫൈന്‍ ആര്‍ട്ട്/ കണ്‍സപ്ഷ്വല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫി. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനേക്കാള്‍ കേമമോ മോശമോ ആവുന്നില്ല. ചിലര്‍ക്ക് പാട്ടില്‍ ഈണം മാത്രം മതി. ചിലര്‍ക്ക് ഈണമുള്ള വരി മതി, മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് വരികളില്‍ കവിത കൂടി വേണമെന്നപോലെ വ്യക്തിപരമായ ചില ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെ വ്യത്യാസമേ ഇക്കാര്യത്തിലുള്ളൂ. തുത്തുത്തൂ തുത്തുത്താരാന്ന് പാടിയാല്‍ പാട്ടാവില്ലേന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ആവും എന്നു തന്നെയാണുത്തരം. അതു കവിതയാവില്ലേന്ന് ചോദിക്കരുതെന്നു മാത്രം.

എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ചില സീരീസുകള്‍

(ശരിക്കും എന്താ ഈ 'കണ്‍സപ്സ്വല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫി', ‘ഫൈന്‍ ആര്‍ട്ട് ഫോട്ടോഗ്രാഫി‘ എന്നൊക്കെ ചിലര്‍ തമാശയായും മറ്റു ചിലര്‍ പുച്ഛത്തോടെയും ഒക്കെ ചോദിച്ചിരുന്നു. എനിക്കറിയാവുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞെന്നേ ഉള്ളൂ. ഫോട്ടോയൊക്കെ സൌകര്യമായി അതാതു സൈറ്റുകളില്‍ പോയി കാണുക)

എന്തരിത്? ആര്‍ട്ട് തന്നെ??

2010-02-12T03:19:00.000-08:00

നമ്മുടെ രാജ്യത്തില്‍ തനതു(unique)കലകളൊന്നുമില്ലേ എന്ന് കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റില്‍ ആരോ സംശയമുന്നയിക്കുന്നതു കണ്ടു. ഇത്രയധികം ദൃശ്യവൈവിധ്യമുള്ള മറ്റൊരു നാടില്ലെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. വിഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ട് പുസ്തകങ്ങളിലും ആര്‍ട്ട് ഗ്യാലറികളിലും ഒതുങ്ങുന്നതാണോ? പരമ്പരാഗത ഫോക് ആര്‍ട്ടുകളുടെ കാര്യം വിടൂ. അതല്ലാതെ തന്നെ സിനിമാ പോസ്റ്ററുകളും, തീപ്പെട്ടി ചിത്രങ്ങളും ,ട്രക്ക് ഗ്രാഫിക്സും ഒക്കെയുള്ള ദൃശ്യസമ്പന്നമായ ഒരു രാജ്യമാണ് നമ്മുടേത്.

ശരിയായി ഡോക്യുമെന്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയോ പഠിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ലെങ്കിലും എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇവയൊക്കെ ഒരു തരത്തില്‍ കലാരൂപങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്. ഒരോ പ്രദേശത്തുമുള്ള ട്രക്ക്,ഓട്ടോ, സൈക്കിള്‍ റിക്ഷ തുടങ്ങിയ വാഹനങ്ങളിലെ ചിത്രപ്പണികള്‍ തന്നെ നോക്കൂ. എന്തെന്തു വൈവിധ്യങ്ങളാണ്! ഓരോ പ്രദേശത്തെ വാഹനങ്ങളിലെ ഗ്രാഫിക്സുകള്‍ക്കും സവിശേഷമായ ശൈലികളാണ്.(പഞ്ചാബിലെ ട്രക്കുകളുടെ പിറകുവശത്ത് 'BLOW HORN' എന്ന് എഴുതിയിരിക്കും. ദക്ഷിണേന്ത്യന്‍ ട്രക്കുകളില്‍ ഇതിനു പകരം 'SOUND HORN' എന്നാണ് കാണുകയെങ്കില്‍ മറ്റു ചിലയിടങ്ങളില്‍ 'HORN OK PLEASE' എന്നാവും. ഇതു തന്നെ ഓരോ ട്രക്കിലും എഴുതിയിരിക്കുന്നത് വ്യത്യസ്ഥമായ ശൈലികളിലായിരിക്കും.) രാജസ്ഥാനിലെ ട്രക്കുകളില്‍ കാണുന്ന ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കും കേരളത്തിലെ ലോറികളിലേത്. ഡ്രൈവര്‍ ക്യാബിന്റെ പിറകുവശത്ത് താജ്മഹല്‍, ഉണ്ണിയേശു, ആന, ഇണക്കുരുവികള്‍ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ളത് കേരളത്തില്‍ മാത്രമാണെന്നു തോന്നുന്നു. (കേരളത്തിലെ ലോറികളെക്കുറിച്ച് ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതു രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും അവ‍ മുണ്ടുമടക്കിക്കുത്തിയ ആടുതോമായെപ്പോലിരിക്കുമെന്നാണ്.)

ഇതുപോലെ തന്നെ രസകരമാണ് ചാന്ദ്നി ചൗക്കിലെ സൈക്കിള്‍ റിക്ഷകളിലെ ചിത്രപ്പണികളും അഹമ്മദാബാദിലെ ഓട്ടോകളിലെ സിനിമാനടന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങളും. ട്രക്ക് ഗ്രാഫിക്സ് പോലെ രസകരമായ മറ്റൊന്ന് സിനിമാപോസ്റ്ററുകളും കട്ടൗട്ടുകളുമാണ്. ബോളീവുഡിനും ടോളീവുഡിനും കോളീവുഡിനും ഒക്കെ അതിന്റേതായ രചനാശൈലികളുണ്ട്.

(ഇന്‍ഡ്യന്‍ സ്ട്രീറ്റ് ഗ്രാഫിക്സില്‍ നിന്നും പ്രചോദനമുള്‍ക്കൊണ്ട് ആര്‍തി സന്ധു എന്ന നിഫ്റ്റ് ഗ്രാജുവേറ്റിന്റെ ഹിന്ദി അക്ഷരമാല സീരീസ്)

എന്നിരുന്നാലും, സ്പ്രേ പെയിന്റും സ്റ്റെന്‍സിലും ഒക്കെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള സ്ട്രീറ്റ് ഗ്രാഫിറ്റി നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് കുറവാണെന്നു തന്നെ പറയാം. C215 എന്ന പേരില്‍ ഗ്രാഫിറ്റി രചനകള്‍ നടത്തുന്ന Christian Guémy എന്ന ഫ്രഞ്ച് ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് ഒന്നു രണ്ടു വര്‍ഷം മുമ്പ് ഡല്‍ഹിയിലെ കരോള്‍ ബാഗില്‍ കുറേ തെരുവുചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചിരുന്നു. (കഴിഞ്ഞയാഴ്ച കരോള്‍ ബാഗില്‍ ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂര്‍ തപ്പി നടന്നെങ്കിലും എനിക്കീ സ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കാനായില്ല. ) C215 അടക്കമുള്ള ആയിരത്തിലധികം സ്ട്രീറ്റ് ഗ്രാഫിറ്റി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകള്‍ ഒത്തു ചേരുന്ന ഒരു ക്യാമ്പ് അടുത്തമാസം പോണ്ടിച്ചേരിയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്.

സ്വന്തം രാജ്യത്ത് സൃഷ്ടികള്‍ കുറവാണെങ്കിലും ആകാശ് നിഹ് ലാനി എന്ന ഇന്‍ഡ്യന്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്റേത് പൊതുവേ കാണാറുള്ള സ്ട്രീറ്റ് ഗ്രാഫിറ്റിയില്‍ നിന്നും വ്യതസ്ഥമായ രചനകളാണ്. ന്യൂയോര്‍ക്ക് നഗരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ചെയ്തിട്ടുള്ള ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ നവീനമായ ശൈലിയും മീഡിയവും ഉപയോഗിച്ചുള്ള ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങള്‍ ആണ്. പെയിന്റിനു പകരം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് വിവിധ വര്‍ണ്ണങ്ങളിലുള്ള ടേപ്പുകളും.

...തുടരണോ?

ഈ ഇന്‍ഡ്യാക്കാരുടെ ഒരു കാര്യം!

2010-02-09T23:24:00.000-08:00

ഫോട്ടോബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്ക് തിമിരം എന്ന പോസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കവേ കൈപ്പള്ളി പറഞ്ഞത് പൊതുവേ ഇന്‍ഡ്യക്കാര്‍ക്ക് കലാബോധം കുറവാണെന്നും നിലവാരമുള്ള കലാസൃഷ്ടികള്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് നിന്നും ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്നുമാണ്. ഇടക്കിടെ പറയാറുള്ളതാണെങ്കിലും വിദേശത്ത് ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന ഒരാളെന്ന നിലക്ക് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കലാകാരന്മാരെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിനുള്ള ധാരണക്കുറവുകൊണ്ടായിരിക്കാം കൈപ്പള്ളി ഒരു പക്ഷേ ഇത്തരം ഒരഭിപ്രായം വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നത്. അതെന്തോ ആവട്ടെ, ഫോട്ടോഗ്രാഫി കൂടാതെ, ചിത്രകല, സംഗീതം, ഗ്രാഫിക്സ്, ന്യൂ മീഡിയ എന്നിവയിലൊക്കെ മികവുപുലര്‍ത്തുന്ന പലരേയും കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങളും സൈറ്റുകളും ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടാറുണ്ട്. അങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നവരെയും (പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്‍ഡ്യക്കാര്‍) അവരുടെ സൃഷ്ടികളേയും പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്ന ഒരു എളിയ ശ്രമമാണിത്.

ഗ്രാഫിക് നോവലുകളെക്കുറിച്ചാവട്ടെ ആദ്യം. എന്റെയൊരു സുഹൃത്ത് പൂമ്പാറ്റ അമര്‍ചിത്രകഥകളുടെ എല്ലാ ലക്കവും വാങ്ങി ക്രമാനുസരണം ബൈന്‍ഡ് ചെയ്ത് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. ആ പുസ്തകങ്ങളിലുടെയായിരുന്നു മഹാഭാരത കഥയും രാമായണ കഥയും ഞാന്‍ ആദ്യമായി വായിച്ചത്. എന്റെ മനസ്സിലെ പല പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും ഓര്‍മ്മ ഇപ്പോഴും അമര്‍ചിത്രകഥയിലൂടെ അങ്ങിനെ പരിചയപ്പെട്ട രൂപങ്ങളാണ് . അന്നു തൊട്ട് ഗ്രാഫിക് പുസ്തകങ്ങളോട് വല്ലാത്ത ഒരു ഭ്രമം ആയിരുന്നു. മറ്റൊന്നും വായിച്ചില്ലെങ്കിലും ബാല മാസികകളിലെ ഗ്രാഫിക് കഥകളൊക്കെ ഒന്നൊഴിയാതെ വായിച്ചിരുന്നു. (അതില്‍ ഏറ്റവും പ്രിയം വേണുവിന്റെ തലമാറട്ടെ ആയിരുന്നു.)

ഇസ്ലാമിക് വിപ്ലവത്തിനു ശേഷമുള്ള ഇറാനിലെ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരിയായ Marjane Satrapi യുടെ പെര്‍സപോളിസ് ആണ് ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ വായിച്ച ഗ്രാഫിക് നോവല്‍. പുസ്തകം‍ വായിച്ച ശേഷമാണ് അതേ പേരിലുള്ള സിനിമ കാണുന്നത്. എന്തോ സിനിമ എനിക്കിഷ്ടമായില്ല. (ഒരു ഗ്രാഫിക് നോവല്‍ എങ്ങനെ ഒരു മനോഹരമായ സിനിമയാക്കി മാറ്റാം എന്നതിനുദാഹരണമാണ് സിന്‍സിറ്റി).

ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഷ

മനസ്സിലുള്ളവരും എന്നാല്‍ ഒരു സിനിമ നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള ക്ഷമയോ സംഘടനാ ശേഷിയോ ഇല്ലാത്തവരാണ് പൊതുവേ ഗ്രാഫിക് നോവലുകള്‍ എഴുതുന്നതെന്നാണ് ഇല്ലസ്ട്രേറ്ററായ അമൃത പാട്ടിലിന്റെ അഭിപ്രായം. പെര്‍സപ്പോളിസിന്റെ സമാനമായ രചനാ ശൈലിയാണ് അമൃതയുടെ രചനകള്‍ക്കും. അവരുടെ ആദ്യ നോവലായ ‘കാരി’ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം പുറത്തിറങ്ങി. സ്വവര്‍ഗാനുരാഗിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ് ‘കാരി‘.
ബോസ്റ്റണ്‍ സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ നിന്നും MFAയില്‍ ബിരുദമെടുത്ത ഇവര്‍ ഇപ്പോള്‍ ന്യൂഡല്‍ഹിയിലാണ് താമസം. മഹാഭാരതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ‘പര്‍വ്വ/ ദ എപിക്‘ എന്ന അടുത്ത രചനയുടെ പണിപ്പുരയിലാണവര്‍. കുന്തി, ദ്രൌപതി, അശ്വത്ഥാമാവ് എന്നിവരുടെ വീക്ഷണകോണിലൂടെ മഹാഭാരതകഥയെ നോക്കിക്കാണാനുള്ള ഒരു ശ്രമം.

കൂടുതല്‍ രചനകള്‍ അവരുടെ ബ്ലോഗില്‍.
നോവലിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അഭിമുഖം ഇവിടെ

അമൃതാ പട്ടിലിന് വരയേക്കാള്‍ ഇഷ്ടം എഴുത്താണെങ്കില്‍ ജോര്‍ജ് മാത്തന്റെ (അപ്പൂപ്പന്‍ എന്ന പേരില്‍ എഴുതുന്നു/വരക്കുന്നു) രചനകളില്‍ എഴുത്ത് കുറവാണ്. ആദ്യ നോവലായ ‘മൂണ്‍ വാര്‍ഡി‘ല്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ സംഭാഷണങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല. ഹലാഹല എന്ന ഡിസ്റ്റോപ്യന്‍ ലോകത്ത് നടക്കുന്ന അത്യാര്‍ത്തിയുടേയും അഴിമതിയുടേയും കഥയാണ് മൂണ്‍ വാര്‍ഡ്. ഏറെ കാലികപ്രസക്തിയുള്ള ഈ കഥകളില്‍ പണക്കൊതിയന്മാരായ ആള്‍ദൈവങ്ങള്‍ ഭൂമിയിലെ സര്‍വ്വതും കൊള്ളയടിക്കുന്നതായിക്കാണാം. ബാംഗ്ലൂരില്‍ ആര്‍ട്ട് ഡിറക്റ്ററായി ജോലി നോക്കുന്ന ജോര്‍ജ്ജ് Lounge piranha എന്ന ബാന്‍ഡിന്റെ ഡ്രമ്മര്‍ കൂടിയാണ്. (ഇദ്ദേഹം ഒരു നല്ല ടാട്ടൂയിസ്റ്റും കൂടിയാണത്രേ. ഈ മല്ലൂസിന്റെ ഒരു കാര്യം! കക്ഷിയെക്കൊണ്ട് ഒരു ടാട്ടൂ വരപ്പിച്ചാലോ എന്ന ആലോചനയിലാണ് ഞാന്‍ :)

വാല്‍ക്കഷണം: ഈയിടെ മകള്‍ക്ക് ലുട്ടാപ്പിക്കഥ വായിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിനിടെ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യം പണ്ടു ഷഡ്ഡിമാത്രം ഇട്ടു നടന്നിരുന്ന ലുട്ടാപ്പിയും മായാവിയും ഗൌണിട്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നതെന്നാണ്. വല്ല മോറല്‍ പോലീസുകാരും പേടിപ്പിച്ചോ ആവോ?

തുടരും.. :))

updates:

നീലകണ്ഠനെന്ന ഹീറോയും അഹമ്മദ് ഹാജിയെന്ന വില്ലനും

2009-12-13T21:21:00.000-08:00

നോവലും സിനിമയും രണ്ടു വ്യത്യസ്ഥ മാധ്യമങ്ങളാണ്. രണ്ടിനും അതിന്റേതായ സാധ്യതകളും പരിമിതികളും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് രണ്ടിനേയും താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല. പക്ഷേ, മുന്നൂറു പേജുള്ള നോവലിനെ രണ്ടരമണിക്കൂര്‍ സിനിമയാക്കുമ്പോള്‍ നോവലിലെ ഏതൊക്കെ ഭാഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു ഏതൊക്കെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നതു പ്രധാനമാണ്. മഹാഭാരതം കഥ രണ്ടരമണിക്കൂര്‍ സിനിമയാക്കുമ്പോള്‍ ജരാസന്ധനെപ്പോലുള്ള കഥാപാത്രത്തെ ഒഴിവാക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാം പക്ഷേ കര്‍ണ്ണനെ ഒഴിവാക്കിയാലോ? അതാണ് പാലേരി മാണിക്യം സിനിമയാക്കിയപ്പോള്‍ രഞ്ജിത്തിനു പറ്റിയത്.

ദൃശ്യസാധ്യതയുള്ള പല രംഗങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും രഞ്ജിത് ഒഴിവാക്കി. നോവലില്‍ ദുരൂഹമായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മുതുവന അഹമ്മദ് സിനിമയില്‍ വരുന്നുണ്ട് പകരം പെരിനാട് മണിമാഷ്, മാണിക്യത്തിന്റെ കാമുകന്‍ കുഞ്ഞാറ് നായര്‍ എന്നിവരെക്കുറിച്ച് ഒരു പരാമര്‍ശം വരെ സിനിമയില്‍ ഇല്ല. ഇന്‍സ്പെകര്‍ ലക്ഷ്മണ്‍ കാര്‍ത്തികേയനെക്കാണിക്കുന്നത് ആകെ ഒരു ഷോട്ടിലാണ്. ഒറ്റ ഡയലോഗും. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കേസന്വേഷണം ഒരു വഴിത്തിരിവിലെത്തിക്കുന്നത് കാര്‍ത്തികേയനാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചാരനാണ് പെരിനാട് മണിമാഷ്. ഹാജിയുടെ മറ്റു ഭാര്യമാര്‍, കേശവന്റേയും ഹംസയുടെയും സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗം, ഹംസയുടെയും ഹാജ്യാരുടെ ഒന്നാംഭാര്യ പാത്തുമ്മയുടേയും ഡിങ്കോള്‍ഫികള്‍, ദൃക്‌സാക്ഷിയായ ബസ് ഡ്രൈവര്‍ ഇതൊക്കെ വിട്ടുകളഞ്ഞു. അതേ സമയം പോലീസ് നായയെക്കുറിച്ച് തന്റെ അറിവ് വിളമ്പുന്ന കഥാപാത്രം പോലെ യാതൊരു പ്രാധാന്യവുമില്ലാത്തവരെ കാണിച്ച് സമയംകളയുന്നുമുണ്ട്. നോവലിലെ രാഷ്ട്റീയ പരാമര്‍ശങ്ങളും കുറെയൊക്കെ വിഴുങ്ങി. സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റുകള്‍ പൊളിറ്റിക്കലി കറക്റ്റ് ആവണമല്ലോ. എസ്.കെ. പള്ളിപ്പുറത്തിന് കാര്‍ത്തികേയന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ കോപ്പി എങ്ങനെ കിട്ടുന്നു എന്ന് നോവല്‍ വായിക്കാതെ സിനിമകാണുന്ന ഒരാള്‍ വണ്ടറടിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരു സുഹൃത്ത് കൊടുക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും സുഹൃത്ത് എന്തിന് ഒരു രഹസ്യ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ കോപ്പി ഒരു നാടകകൃത്തിനു കൊടുക്കണം? എന്തുകൊണ്ട് ആ ഭാഗം വിട്ടുകളഞ്ഞെന്നും അതിലെ രാഷ്ട്രീയം എന്തെന്നുമൊക്കെ രഞ്ജിത്തിന്റെ മറ്റു സിനിമകള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠനെന്ന സ്ത്രീലമ്പട കഥാപാത്രത്തെ ഹീറോ ആക്കി കൈയ്യടിച്ചവര്‍ തന്നെയാണ് മുരിക്കും കുന്നത്ത് അഹമ്മദ് ഹാജിയെന്ന ജന്മി സ്ത്രീകളോട് കാണിക്കുന്ന ക്രൂരത കണ്ട് രോഷാകുലരാകുന്നതെന്നതും കൌതുകകരമാണ്.

നോവലിന്റെ രസം മിത്തുകളും സത്യങ്ങളും ഒക്കെ കൂടിക്കുഴഞ്ഞുള്ള ഒരു കഥപറച്ചില്‍ ആണ്. ആ ഒരനുഭൂതി കൊണ്ടുവരാന്‍ രഞ്ജിത്തിന്റെ കഥപറച്ചിലിനു കഴിഞ്ഞില്ല.ഇത്രയും വലിയ ഒരു ക്യാന്‍വാസിലെഴുതിയ നോവല്‍ സിനിമയാക്കാന്‍ എളുപ്പമല്ലെന്നറിയാം. എന്നാലും ഹരിദാസ്, സരയു എന്നിവര്‍ക്ക് അമിത പ്രാധാന്യം നല്‍കിയതെന്തിനെന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഹരിദാസ് നായകനല്ല, കഥ പറച്ചിലുകാരനാണ്. (മമ്മൂട്ടിയുടെ ഇടപെടലാണോ ആവോ?) നായകനും നായികയും ഇല്ലാതെ സിനിമ വിജയിക്കില്ല എന്നു തന്നെയാണ് നമ്മുടെ സിനിമാക്കാര്‍ ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. കേരളാകഫെയുടെ വിജയമെങ്കിലും അവരെ മാറ്റിചിന്തിപ്പിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പെച്ചെങ്കില്‍! ഭൂതകാലവും വര്‍ത്തമാനവും ഒക്കെ ഇടകലര്‍ത്തിയുള്ള കഥ പറച്ചിലിന്റെ സാധ്യതകള്‍ ആകെ ഒന്നോ രണ്ടോ ഷോട്ടുകളില്‍ മാത്രമേ സംവിധായകന്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളൂ. (ഉദാ: മാണിക്യത്തിന്റെ ജഡം കൊണ്ടുപോകുന്ന തോണിയും പൊക്കന്റെ കൂടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന തോണിയും ഉള്ള ഷോട്ടിന്റെ നടുവില്‍ ഹരിദാസ് നിന്നു കഥപറയുന്ന ഷോട്ട്) സംവിധായകന്‍ ഹരിദാസിനെ ഹാജ്യാരുടെ ജാരസന്തതിയാക്കിയത് മനസ്സിലാക്കാം എന്നാല്‍ ക്ലൈമാക്സിനായ് ഖാലിദെന്ന കഥാപാത്രത്തില്‍ തന്റെ ഭാവനകള്‍ കുത്തിത്തിരുകി ഒരു ഹരിമുരളീരവം സ്റ്റൈല്‍ ഗസല്‍, നായകന്റെ ധാര്‍മ്മിക പ്രസംഗം ഇതൊക്കെ ചേര്‍ത്ത് ചുരുക്കത്തില്‍ മഹാബോറാക്കിയതെന്തിന്? നായക നായികാ സങ്കല്പം പോലെ എല്ലാ കഥകള്‍ക്കും നാടകീയമായ ഒരു ക്ലൈമാക്സ് വേണമെന്നായിരിക്കും. മാണിക്യത്തിന്റെ കൊലപാതകം, അതേക്കുറിച്ചുള്ള നാട്ടുകാരുടെ ഊഹാപോഹങ്ങള്‍, പലതരം ഭാഷ്യങ്ങള്‍ ഇവയൊക്കെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംഭവിച്ചിരിക്കാനിടയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം സ്വീകരിച്ച് മലയാളസിനിമാക്കാര്‍ക്ക് ആകെ അറിയവുന്ന ഒരു ലീനിയര്‍ സ്റ്റൈല്‍ കഥപറച്ചിലാക്കി മാറ്റി എന്നതാണ് ഞാന്‍ കണ്ട പ്രധാനദോഷം. ഓഫ് കോഴ്സ്, ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ടെക്നിക്കൊക്കെ രഞ്ജിതിനറിയാം കേട്ടോ.

കാസ്റ്റിങ്, ഹാജ്യാരായുള്ള മമ്മൂട്ടിയുടെ അഭിനയം, (ഡോണ്ട് വറി മൂന്നാമത്തെ റോള്‍ അതിനും മാത്രം ബോറാക്കിയിട്ടുണ്ട്) പല റോളുകളിലും നാടക നടന്മാരെ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള തീരുമാനം, പൊക്കന്‍, നൊസ്സു മുസലിയാര്‍, കെ.പി. ഹംസ എന്നിവരുടെ അഭിനയം, ചീരുവിനെപ്പോലെ ചുരുക്കം ചില കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഒഴികെ മമ്മൂട്ടിയുടെ ഹാജി അടക്കമുള്ള മിക്കവരും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വടകര ഭാഷ, ഇവയൊക്കെ നന്നായി. വസ്ത്രാലങ്കാരത്തില്‍ വന്ന പാളിച്ചകള്‍ ഒഴിച്ചാല്‍ അമ്പതുകളുടെ രംഗ സജ്ജീകരണവും നന്നായിട്ടുണ്ട്. 1950കളില്‍ പാലേരി പോലൊരു ഗ്രാമത്തില്‍ ഷര്‍ട്ടിട്ടു നടക്കുന്ന എത്ര പുരുഷന്മാര്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവും ആവോ? ടി.പി. രാജീവന്‍ നോവല്‍ എഴുതാന്‍ ഏഴെട്ടു വര്‍ഷമെങ്കിലും റിസര്‍ച്ച് ചെയ്തിരുന്നു എന്നു കേട്ടു. വസ്ത്രാലങ്കാരം മേക്കപ്പ് എന്നിവയിലൊക്കെ ഏഴെട്ടു ദിവസത്തെ ഗവേഷണം എങ്കിലും രഞ്ജിത്തിനും കൂട്ടര്‍ക്കും നടത്താമായിരുന്നു.

ഹരിയുടെ ചിത്രവിശേഷത്തില്‍ ഒരു കമന്റായി എഴുതിയതാണ്. എഴുതി വന്നപ്പോള്‍ നീണ്ടുപോയതുകൊണ്ട് പോസ്റ്റാക്കുന്നു.

കണ്‍വഴികളും കാഴ്ചവട്ടങ്ങളും*

2009-11-13T01:25:00.000-08:00

There are no rules for good photographs, there are only good photographs. ~Ansel Adams

ഇന്നും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെ ഒരു കലാരൂപമായി അംഗീകരിക്കാത്തവരുണ്ട്. മറ്റു കലാരൂപങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഫോട്ടോഗ്രാഫി വ്യത്യസ്ഥമാകുവാന്‍ പ്രധാന കാരണം സാങ്കേതികതക്ക് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ നാം കല്പിക്കുന്ന അമിതപ്രാധാന്യം തന്നെ. ഇനി ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെ ഒരു കലാരൂപമായി അംഗീകരിച്ചു എന്നുതന്നെ ഇരിക്കട്ടെ, എന്നാലും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാ‍ല്പനിക സങ്കല്പങ്ങള്‍ ഇന്നും മാറിയിട്ടില്ല എന്നു വേണം പറയാന്‍. ഒരു പക്ഷേ, ചിത്രകലയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന പോര്‍ട്രയറ്റ്/ലാന്‍ഡ്സ്കേപ് എന്ന റിയലിസ്റ്റിക് സങ്ക്ല്പത്തിനു ബദലായി വന്ന ഒരു സങ്കേതമായതു കൊണ്ടാവാം ഈ ഒരു സമീപനം. ഒരു ഫോട്ടോ എങ്ങിനെയൊയിരിക്കണം എന്നു ചില പൊതു ധാരണകളുണ്ട്. അങ്ങനെ പാലിക്കേണ്ടതായ ചിട്ടവട്ടങ്ങള്‍ക്കകത്ത് നിന്ന് (അഥവാ ചിട്ടവട്ടങ്ങള്‍ എന്ന് സ്വയം ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ചില രീതികള്‍) ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാണ് പല ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാരുടെയും പ്രധാന പരിമിതി. ഒരു ആശയം, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കാഴ്ച അതെങ്ങിനെ പകര്‍ത്തണമെന്നും താന്‍ ആഗ്രഹിച്ച രീതിയില്‍ അതിനെ എങ്ങിനെ അവതരിപ്പിക്കണം എന്നു മാത്രമേ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ചിന്തിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. നോവലിസ്റ്റിന്റെ പേനയുടെ ക്വാളിറ്റി നോക്കിയല്ലല്ലോ നോവലിന്റെ നിലവാരമളക്കേണ്ടത്. അത്രയും പ്രാധാന്യമേ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ ക്യാമറയ്കും ടെക്നോളജിക്കും ഉള്ളൂ. മറ്റൊന്ന് ഫോട്ടോഷോപ്പിന്റെ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് പൊതുവേ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കാറുള്ള പരാതികള്‍ ആണ്. സോ വാട്ട്? ഒന്നുകില്‍ അതിനൂതനമായ സാങ്കേതികവിദ്യകള്‍ ഉള്ള ഒരു ക്യാമറ ഉപയോഗിച്ച് ചിത്രങ്ങളെ മാനിപ്പുലേറ്റ് ചെയ്യാം അല്ലെങ്കില്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സഹായത്തോടെ ചെയ്യാം. അത്രയേ ഉള്ളൂ. ഫോട്ടോഗ്രാഫി എന്നതു തന്നെ കാഴ്ചയെ മാനിപ്പുലേറ്റ് ചെയ്യലാണല്ലോ. ഫോട്ടോയിലെ ഫോക്കസിങ്, വൈറ്റ് ബാലന്‍സ്, റൂള്‍ ഓഫ് തേര്‍ഡ് , ഇവയൊന്നും തന്നെ ആസ്വാദകനെന്ന നിലക്ക് എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന പ്രശ്നങ്ങളല്ല. ചിത്രം എന്നിലെ കാഴ്ചക്കാരനുമായി സംവദിക്കുന്നുവോ എന്നതുമാത്രമാണ് പ്രധാനം. (ആസ്വാദനത്തിലെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ വേറെ വിഷയം. അതില്‍ ഇതിനകം തന്നെ ആവശ്യത്തിലധികം ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്).

യഥാര്‍ത്ഥമായ കാഴ്ചകളുടെ ചിത്രീകരണത്തില്‍ മാത്രം ഒതുക്കി നിര്‍ത്താവുന്നതല്ല ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ സാധ്യതകള്‍. ഒരു ചിന്ത, ഒരു ആശയം, അത് മൂര്‍ത്തമോ അമൂത്തമോ ആവട്ടെ, അവ രൂപപ്പെടുത്തുകയും അതിനെ കൈവശമുള്ള ഉപകരണങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ പുനര്‍നിര്‍മ്മിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ ജോലി. സ്വാഭാവികമായും ഈ പ്രക്രിയയിലെ ആദ്യഘട്ടത്തിലെ നിരീക്ഷണത്തേയും ആശയരൂപീകരണത്തേക്കാളും താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ് രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലെ നിര്‍മ്മാണപ്രക്രിയ. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ പലരും നിര്‍മ്മാണപ്രക്രിയയ്ക്കാണ് ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നത്.

പലപ്പോഴും ഉദാത്തമായ കലാസൃഷ്ടികള്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നത് പരമ്പരാഗത രീതികളില്‍ നിന്നും വഴിമാറി ചിന്തിക്കുമ്പോഴാണ്. അങ്ങിനെ വേറിട്ട കാഴ്ചകള്‍ എന്ന് എനിക്കു തോന്നിയ ചില ചിത്രങ്ങളേയും ഛായാഗ്രാഹകരേയും പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഈ കുറിപ്പിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. ( തെരെഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ തികച്ചും വൈയ്യക്തികം)

ഡെനിസ് ദര്‍സാക്ക്

പാരീസ് കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഡെനിസ് ദര്‍സാക്ക് അടുത്തകാലത്ത് ചെയ്ത ‘ഹൈപ്പര്‍’ എന്ന സീരീസ്. ‘സമൂഹത്തില്‍ വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാനം’ എന്നതാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളുടെ പൊതുവിഷയം. അതിയഥാര്‍ത്ഥമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഫോട്ടോകള്‍ ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ ഫോട്ടോഷോപ്പില്‍ ചെയ്തതെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ഇവ യാതൊരു വിധ ഡിജിറ്റല്‍ മാനിപ്പുലേഷനും ഈ ചിത്രങ്ങളില്ല. പകരം, ഒഴിഞ്ഞ സൂപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റുകളെ പശ്ചാത്തലം ആക്കി യുവ നര്‍ത്തകരെയും കായികതാരങ്ങളെയും പോസ് ചെയ്യിപ്പിച്ചെടുത്ത ചിത്രങ്ങളാണിവ.

പീറ്റര്‍ ഫഞ്ച്

ഡാനിഷ് ഛായാഗ്രാഹകനായ പീറ്റര്‍ ഫഞ്ച് തന്റെ ’ബാബേല്‍ കഥകള്‍’ എന്ന ശ്രേണിയില്‍ വലിയ നഗരത്തിന്റെ സാധാരണതകളെ പകര്‍ത്തുന്നു. അദ്ദേഹം ന്യൂയോര്‍ക്കിലെ തെരുവുകളില്‍ തന്റെ കാമറ സ്ഥാപിക്കുകയും ആളുകള്‍ നടന്നുനീങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ അവരുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരേ സവിശേഷതകളുള്ള - ചുവന്ന ഉടുപ്പിട്ടവര്‍, മുകളിലേക്കു നോക്കുന്നവര്‍, മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്നവര്‍, എന്നിങ്ങനെ ഒരേ സ്വഭാവമുള്ള ജനങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ചകള്‍ വിദഗ്ധമായി പകര്‍ത്താന്‍ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ടുപോയി തന്റെ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളെ എഡിറ്റ് ചെയ്ത് സംയോജിപ്പിച്ച് മൊണ്ടാഷുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി, അവയില്‍ ഈ ആളുകളെല്ലാം ഒരു ചിത്രത്തിലാണ്. ഇതിന്റെ ഫലം നമ്മുടെ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ക്കിടയിലും നാമെല്ലാം വളരെയധികം സാമ്യമുള്ളവരാണ് എന്നു കാണിക്കുന്ന അതിയഥാര്‍ത്ഥമായ സൃഷ്ടികളുടെ ഒരു സീരീസ് ആയിരുന്നു. ഈ രണ്ടു സീരീസുകളുടെയും ഏറ്റവും രസകരമായ സാമ്യത (അതോ വ്യത്യാസമോ?) മുമ്പ് സൂചിപ്പച്ച ഫോട്ടോഷോപ്പ് ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇരുവരുടെയും സമീപനമാണ്. ഡിജിറ്റല്‍ മാനിപ്പുലേഷന്‍ ഇല്ല എന്നതാണ് ഡെനീസ് ദര്‍സാക്കിന്റെ ചിത്രങ്ങളെ മഹത്തരമാക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഡിജിറ്റല്‍ മാനിപ്പുലേഷന്റെ സാധ്യതകളാണ് പീറ്റര്‍ ഫഞ്ചിന്റെ ചിത്രങ്ങളുടെ സവിഷേഷത.

പാസഞ്ചേര്‍സ്

ലൂയി മല്ലൊ

ക്യൂബന്‍ ഛായാഗ്രാഹകനായ ലൂയി മല്ലോയുടെ ശൈലി നൈരന്തര്യത്തെ ആഘോഷിക്കുക എന്നതാണ്. 15 വര്‍ഷം നീണ്ട തന്റെ കരിയറില്‍ അദ്ദേഹം ദൈനംദിന വസ്തുക്കളെ ഫോട്ടോഗ്രാഫ് ചെയ്യുകയും അവയെ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചത്തില്‍ കാണിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല സൃഷ്ടികളും ഒരു സീരീസ് ആയി ചെയ്തവയാണ്.

ശരദ് ഹസ്കര്‍

തന്റെ ആക്ടിവിസ്റ്റ് പരസ്യപ്പലകകള്‍ക്ക് അന്താരാഷ്ട്രതലത്തില്‍ പ്രശസ്തനാണ് ശരദ് ഹസ്കര്‍ . 2005-ല്‍ ഹസ്കര്‍ ചെന്നൈയിലെ ഏറ്റവും തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവുകളില്‍ സ്വന്തം ‘സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയുടെ പ്രകടനമായ സൃഷ്ടി’ വലിയ ഒരു പരസ്യപ്പലകയില്‍ സ്ഥാപിച്ചു.

Remanence

തദ്സിയോ

പാരീസ് കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍. നഗരജീവിതത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വവും അതിന്റെ ഒറ്റപ്പെടലുകളില്‍ മാഞ്ഞുപോകുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം Remanence എന്ന സീരീസില്‍ കാണാം.

ഫ്രെഡ് ലെബൈന്‍

മടുപ്പിക്കുന്നതും ഭാവനാശൂന്യവുമായ ക്ലീഷേ കാഴ്ചകളിലാണ് ഫ്രെഡ് ലെബൈന്‍ എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ക്കു താല്പര്യം. പക്ഷേ അവയെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളുടെ സവിശേഷത. ന്യുയോര്‍ക്ക് സിറ്റിയുടെ പലഭാഗങ്ങളില്‍ സഞ്ചരിച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയും പിന്നീട് ആ ഫോട്ടോകളുടെ വലിയ പ്രിന്റ് ഔട്ടുകള്‍ എടുത്ത് രണ്ടാം സന്ദര്‍ശനത്തില്‍, തന്റെ ആദ്യ സന്ദര്‍ശനത്തെ ഡോക്യുമെന്റ് ചെയ്യാനെന്നവണ്ണം അവയെ അതേ സ്ഥലത്ത് സൂപ്പര്‍ ഇമ്പോസ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ സീരീസില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി.

കൂടുതല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇവിടെ

മാറ്റ് സ്റ്റുവാര്‍ട്ട്

സ്ട്രീറ്റ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയാണ് ലണ്ടന്‍കാരനായ മാറ്റ് സ്റ്റുവാര്‍ട്ടിന്റെ താല്പര്യ മേഖല. ചിത്രങ്ങളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ് സീരീസില്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിലെ പൊതുസ്വഭാവവും അവ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന രീതിയും ശ്രദ്ധേയമാണ്. സ്ട്രീറ്റ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലെ മികച്ച കുറേ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇവിടെ കാണാം.

ഹോര്‍ഹെ റൂസേ

തന്റെ ഫോട്ടോകളില്‍ ചിത്രകല പരീക്ഷിക്കുന്നയാള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഹോര്‍ഹെ റൂസേയെ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ എന്നോ ചിത്രകാരന്‍ എന്നോ വിളിക്കാം. കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ദ്വിമാന സ്വഭാവമുള്ളതെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന പെയിന്റിങ്ങുകള്‍ വരച്ചു ചേര്‍ത്ത് ക്യാമയുടെ സിംഗിള്‍ പോയിന്റ് പെര്‍സ്പെക്റ്റീവില്‍ നിന്നും ഫോട്ടോയെടുക്കുക എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. ത്രീ ഡയമന്‍ഷണല്‍ പെയിന്റിങ്ങുകള്‍ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം ചിത്രത്തില്‍ സംയോജിപ്പിച്ചാണ് ഇത്തരം ഒരു ഇല്യൂഷന്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അദ്ദേഹം സാധിച്ചെടുക്കുന്നത്.

ഡേവിഡ് ബാച്ചിലര്‍.

നാലു വര്‍ഷത്തിനിടെ, ലണ്ടനിലെ തന്റെ പ്രഭാതസവാരിക്കും സൈക്കിള്‍ യാത്രയ്കും ഇടയ്ക് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ട നൂറോളം വെളുത്ത ചതുരങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരുന്ന ശേഖരമാണ് Monochromes Of London എന്ന സീരീസിലുള്ളത്. നഗരജീവിതത്തിന്റെ യാദൃശ്ചികമായ ഉപോല്‍പ്പന്നങ്ങളാണ് ഇത്തരം കാഴ്ചകള്‍. ഏതൊരു നഗരത്തിലും ദൃശ്യവൈവിധ്യങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ഒഴിഞ്ഞു നില്‍കുന്ന നിറപ്പൊലിപ്പില്ലാത്ത സമാനകാഴ്ചകള്‍ ഉണ്ടാവണം. വിയറ്റ്നാമിലെ Neubaugasse എന്ന തെരുവിലെ പരസ്യങ്ങളും, ലോഗോയും, ഒക്കെ മഞ്ഞത്തുണികൊണ്ട് മറച്ചുണ്ടാക്കിയ ‘‘ഡെലീറ്റ്‘ എന്ന ഇന്‍സ്റ്റലേഷനെക്കുറിച്ചും കൂട്ടത്തില്‍ സൂചിപ്പിക്കട്ടെ.

10.

മൊഹമ്മദ്രേസ മിര്‍സായ്

ഈ ഇറാനിയന്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ ‘മനുഷ്യര്‍‘ എന്ന ലോങ് ഷോട്ടുകളുടെ മനോഹരമായ സീരീസ്. വിശാലമായ വെളുത്ത ആകാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കാണുന്ന പലതരത്തിലുള്ള മനുഷ്യരുടെ തീരെച്ചെറിയ നിഴല്‍രൂപങ്ങളുടെ വിവിധ ഭാവങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ അവതരണത്തിലെ ലാളിത്യം കൊണ്ടു തന്നെ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. ചുരുക്കം ചില ചിത്രങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങള്‍, ഏകാന്തത തുടങ്ങി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചൊരു പുസ്തകം തന്നെ തീര്‍ത്തിരിക്കുകയാണ് മൊഹമ്മദ്രേസ.

ഒരു പൊതു ശൈലി അനുവര്‍ത്തിക്കുന്ന ചില ചിത്രങ്ങളാണ് ഈ കുറിപ്പില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ലൂയി മല്ലൊയുടെ ‘പാസഞ്ചേര്‍സ് ‘ പോലെ വളരെ സാധാരണമായ കാഴ്ചകള്‍ പോലും പുതുമയോടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി അസൂയാവഹമാണ്. ‘ഒരിടത്തൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു’, ദെന്‍ ദെ ലിവ്ഡ് ഹാപ്പിലി എവര്‍ ആഫ്റ്റര്‍‘ തുടങ്ങി പതിവുശൈലിയിലുള്ള ആഖ്യാനരീതിയല്ല ഇവരുടേത്. മറിച്ച് ഒരു ചിന്തയോ ആശയമോ ഒരൊറ്റ ഫോട്ടോയില്‍ തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം സമാന സ്വഭാവമുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ ഒരു സീരീസ് ആയി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഒറ്റക്കായുള്ള ചിത്രങ്ങളില്‍ പോലും ഒരു പൊതുസ്വഭാവം പിന്തുടരുന്നതായും കാണാന്‍ കഴിയും ( ഉദാ: മാറ്റ് സ്റ്റുവര്‍ട്ടിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍). കാഴ്ചയില്‍ നിന്നും ഒരു സവിശേഷ നിമിഷം ഫ്രീസ് ചെയ്യുക എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ പൊതുധാരണക്കപ്പുറത്തുള്ള മാനങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്നു എന്നതു തന്നെയാണ് ഇത്തരം സീരീസുകളുടെ സവിശേഷതയും. അന്‍സല്‍ ആദംസിന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു വരി കടമെടുത്ത് ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ.

‘ A photograph is usually looked at - seldom looked into‘

*തലക്കെട്ട് കടപ്പാട്: സുനില്‍.പി.ഇളയിടം

മിസ്റ്റര്‍ പ്രണയ് റോയ്, ഷെയിം ഓണ്‍ യൂ !

2009-02-10T16:12:00.000-08:00

പണ്ട് ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ഉറക്കമിഴിച്ചു കാത്തിരുന്നു കാണാറുണ്ടായിരുന്ന വേള്‍ഡ് ദിസ് വീക്കില്‍ നിന്നായിരുന്നു പ്രണയ് റോയ് യെ ബഹുമാനിച്ചു തുടങ്ങിയത്. പിന്നെ സ്റ്റാര്‍ന്യൂസിന്റെ കാലത്ത്, രാജ് ദീപ് സര്‍ദേശായും ബര്‍ക്കാ ദത്തും ഒക്കെ ചേര്‍ന്നുള്ള ഗുജറാത്ത് കലാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധീരമായ കവറേജും അതിന്റെ മൈലേജില്‍ സ്വന്തമായി NDTV ചാനല്‍ ലോഞ്ച് ചെയ്തപ്പോഴൊക്കെയും വിടാതെ പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു

എന്നാല്‍ ആ വിശ്വാസത്തിനേറ്റ ആദ്യ അടിയായിരുന്നു ബര്‍ക്കാദത്ത്-ബ്ലോഗര്‍ വിവാദം. NDTV പോലൊരു മുഖ്യധാരാ ചാനലില്‍ നിന്നും ഇനി ഏറെയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ല എന്ന്‍ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മറ്റു പലരേയും പോലെ വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയെയും ക്രെഡിബിലിറ്റിയെയും കുറിച്ച് ഇന്നെനിക്കും സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആ വിശ്വാസത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നതാണ് 'ഇന്‍ഡ്യന്‍ ഓഫ് ദ ഇയര്‍' അവാര്‍ഡ് പരിപാടിയില്‍ ആജീവനാന്ത സേവനത്തിനുള്ള അവാര്‍ഡ് എല്‍.കെ അദ്വാനിക്ക് നല്‍കിക്കൊണ്ടുള്ള NDTV യുടെ തീരുമാനം.

ഇലക്ഷനു തൊട്ടുമുമ്പേ ഒരു വര്‍ഗ്ഗീയ കക്ഷിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയെ വിളിച്ചു വരുത്തി അവാര്‍ഡ് നല്‍കി സുഖിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പൊളിറ്റിക്സും എക്കണോമിക്സും ഒക്കെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിഡ്ഡികളാണ് പൊതുജനം എന്നാണോ പ്രണോയ് റോയ് വിശ്വസിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്? ഫലി നരിമാന്‍, അനു ആഗ, ശശി തരൂര്‍, വില്യം ഡാരിംപിള്‍ എന്നിവരടങ്ങുന്ന ജൂറിയുടെ തീരുമാനം തുടര്‍ച്ചയായി നാലു തവണ ജനപിന്തുണയോടെ അധികാരത്തിലെത്തിയ ദില്ലി മുഖ്യമന്ത്രി ശീലാ ദീക്ഷിദിന് ഇക്കൊല്ലത്തെ മികച്ച രാഷ്ട്രീയക്കാരനുള്ള അവാര്‍ഡ് കൊടുക്കണം എന്നായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതേ വേദിയില്‍ വെച്ച് ജൂറിമെമ്പര്‍മാരെ പരിഹാസ്യരാക്കിക്കൊണ്ട് അദ്വാനിക്ക് ആജീവനാന്ത സേവനത്തിനുള്ള അവാര്‍ഡ് നല്‍കാല്‍ ചാനല്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതില്‍ ജൂറി മെമ്പര്‍മാരില്‍ ചിലര്‍ കടുത്ത എതിര്‍പ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചെന്നും വാര്‍ത്തയുണ്ടായിരുന്നു.

എന്തായിരുന്നു ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു അവാര്‍ഡ് കൊടുക്കാന്‍ മാത്രം മി.അദ്വാനി നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനു നല്‍കിയ സേവനം? രഥയാത്രകള്‍ നടത്തി, പള്ളി പൊളിക്കാന്‍ നേതൃത്വം നല്‍കി, ഇന്‍ഡ്യയിലെ ജനങ്ങളെ ഒരു പക്ഷേ ഇനിയൊരിക്കലും മാറ്റം വരാത്ത വണ്ണം വര്‍ഗ്ഗീയമായി ചേരി തിരിച്ച് തമ്മില്‍ തല്ലിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തിപ്പിച്ചതോ? അതോ, കേന്ദ്രത്തില്‍ സ്വന്തം പാര്‍ട്ടി അധികാരത്തില്‍ ഇരിക്കെ ഗുജറാത്തില്‍ ജനങ്ങളെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യാന്‍ മൗനാനുവാദം നല്‍കിയതിനോ?

ഇതു തന്നെയാണോ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച ആ ജൂറി മെമ്പര്‍മാരും പ്രണയ് റോയിയോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നറിയാന്‍ എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ അവാര്‍ഡ് തീരുമാനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് ജൂറി മെമ്പറായിരുന്ന വില്യം ഡാരിംപിളിന് ഞാന്‍ അയച്ച മെയിലിനു മറുപടിയായി അദ്വാനിക്ക് അവാര്‍ഡ് കൊടുക്കാനുള്ള തീരുമാനം NDTV യുടേത് മാത്രമായിരുന്നെന്നും അദ്ദേഹവും ശശി തരൂരും ഈ തീരുമാനത്തെ എതിര്‍ത്തതായും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഈ വാര്‍ത്ത ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുത്തിയ സെബിന് നന്ദി.

യേസ്, യൂ കാന്‍ ഡ്രോ!

2009-02-09T13:45:00.000-08:00

ഇല്ലസ്ട്രേഷന്‍: David Shringley

Question: What do you think of Eames? Answer: What are they?

...

രവിവര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഭയെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ വളരെക്കാലമായി നടന്നു വരുന്ന ഒന്നാണ്. ചിത്രകാരന്റെ പോസ്റ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു വന്ന മിക്ക ചര്‍ച്ചകളിലും പ്രതികരണങ്ങളിലും രവിവര്‍മ്മയാണ് മലയാളം കണ്ട ഏറ്റവും മികച്ച ചിത്രകാരന്‍ (പലരും തനിക്ക് ചിത്രകലയെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ഒന്നുമറിയില്ല എന്ന മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യത്തോടുകൂടെ!) , ആധുനിക ചിത്രകല ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ് എന്ന രീതിയിലുള്ള പോസ്റ്റുകളും കമന്റുകളും കണ്ടപ്പോള്‍ ചിലതൊക്കെ പറയാതിരിക്കാനാവില്ല എന്നു തോന്നി.

മറ്റു കലാരൂപങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് വിഷ്വല്‍ ആര്‍ട്ടുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ മനുഷ്യന്റെ ലംബമായുള്ള ശരീരഘടനയും തിരശ്ചീനമായുള്ള കാഴ്ചയും ആസ്വാദനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ആ കാഴ്ച അനുസരിച്ചാണ് നാം മുകള്‍ഭാഗം, താഴ് ഭാഗം, വശങ്ങള്‍ എന്നിവ സ്വയം കല്പിച്ചു നല്‍കുന്നതും. കാഴ്ചയുടെ തുലനം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനായി ലോകം എങ്ങിനെയിരിക്കണം എന്നതിന് ഇന്‍സ്റ്റിന്‍ക്റ്റീവായ ചില പ്രിഫറന്‍സുകളും നമുക്കുണ്ട്. ചുവരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചിത്രം ചരിഞ്ഞു പോയെങ്കില്‍ അതു തിരികെ നേരെയാക്കി വെക്കാനുള്ള ത്വര (urge) നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു. പരിചയമുള്ള ചിത്രം പോലും തലതിരിച്ചു വെച്ചാല്‍ മനസിലാക്കിയെടുക്കാന്‍ നാം ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. പിസായിലെ ഗോപുരത്തിന്റെ വാസ്തുശില്പപാടവത്തെക്കാറെ അതിന്റെ ചരിവ് ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെടുന്നു. സമചതുരമെങ്കിലും 45 ഡിഗ്രി ചെരിച്ചുവെച്ചാല്‍ അതേ ചിത്രത്തെ റോംബസ് എന്നോ ഡയമണ്ട് എന്നോ പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ ചിത്രത്തിന്റെ കുഴപ്പമല്ല നമ്മുടെ കാഴ്ചയുടെയും ശീലങ്ങളുടേയും മാത്രം പ്രശ്നമാണ്. സൂര്യന്‍ കിഴക്കുദിച്ച് പടിഞ്ഞാറ് അസ്തമിക്കുന്നതായി നാം ദിവസേന കാണുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഭൂമി സൂര്യനു ചുറ്റും പടിഞ്ഞാറു നിന്നും കിഴക്കോട്ട് കറങ്ങുന്നെന്നും നമുക്കറിയാം. എന്നാല്‍ ഈ രണ്ടു പ്രസ്താവനകളും പരസ്പര വിരുദ്ധമാണെന്നതിലും തര്‍ക്കമില്ല. (വാക്കും കാഴ്ചയും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുധ്ധ്യത്തെക്കുറിച്ച് സര്‍റിയലിസ്റ്റ് ചിത്രകാരനായ മഗ്റിത്തേയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ താക്കോല്‍ എന്ന സീരിസില്‍ കാണാം.)

പറഞ്ഞുവന്നത് നമ്മുടെ പരിമിതമായ അറിവും വിശ്വാസങ്ങളും മുന്‍ വിധികളും പലപ്പോഴും കാഴ്ചയെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. we only see what we look at. എന്തു നോക്കണം എന്നത് നോക്കുന്ന വ്യക്തി തീരുമാനിക്കുന്നതനുസരിച്ചും. ഒരു ചിത്രകാരനോ ഫോട്ടോഗ്രാഫറോ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സബ്ജകിറ്റ്ല്‍ അവരുടെ അഭിരുചികള്‍ സ്വാഭാവികമായും പ്രതിഫലിക്കുമെങ്കിലും ആ ചിത്രത്തെ എങ്ങിനെ വായിക്കാം എന്നത് ആസ്വാദകന്റെ സൗന്ദര്യബോധം, സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ ചുറ്റുപാടുകള്‍, ബുദ്ധി, അറിവ്, അഭിരുചി തുടങ്ങി ഒട്ടേറേ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. റിയലിസവും കോട്ടയം ആര്‍ട്ടും ഒക്കെ മോശമാണെന്നല്ല. പക്ഷേ ലോകം കുറേ മുന്നോട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞു. പോസ്റ്റ് മോര്‍ഡേണ്‍ കല ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത് അതിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തതു കൊണ്ടുമാത്രമാണെന്ന് ഞാന്‍ പറയും. മറ്റു കലാരൂപങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ചിത്രകലയുടെ കാര്യത്തില്‍ ആസ്വാദനം എന്നത് ഒരു അക്വയേര്‍ഡ് ടേസ്റ്റാണ്. വീഞ്ഞാസ്വദിക്കുന്നതു പോലെ ക്രമേണ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരേണ്ട ഒരഭിരുചി. അല്ലാത്തപക്ഷം സായിപ്പ് കഥകളി ആസ്വദിക്കുന്നതു പോലെയിരിക്കും കാര്യങ്ങള്‍. അല്ലാതെ അതു ചിത്രകലയുടെ കുഴപ്പമല്ല. റഗ് ബി ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കറിയില്ല, കാരണം ആ കളിയുടെ നിയമങ്ങള്‍ എനിക്കറിയില്ലഎന്നതു തന്നെ. അതുകൊണ്ട് കളി കാണുന്നവരെല്ലാം മണ്ടന്മാരെന്നോ ജാഡക്കു വേണ്ടി കളി ആസ്വദിക്കുന്നതായി നടിക്കുന്നതാണെന്നോ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുമില്ല.

പല പ്രശസ്തമായ പെയിന്റിങ്ങുകളെക്കുറിച്ചും 'ഓ ഈ ചിത്രത്തില്‍ ഇത്ര പറയാനും മാത്രം എന്തിരിക്കുന്നു' എന്നു പലപ്പോഴും ചോദിച്ചു കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ മൂല്യം എന്നത് കേവലം അതിന്റെ കേവലസൗന്ദര്യം മാത്രമല്ല. ആ ചിത്രത്തിന്റെ സാംസ്ക്കാരികവും കാലികവുമായ പ്രസക്തി, അതു വരയ്ക്കാനിടയായ സാഹചര്യം, അങ്ങനെ ഒട്ടനവധി ഘടകങ്ങള്‍ ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ മൂല്യത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. വീറ്റ് ഫീല്‍ഡ് വിത് ക്രോസ് എന്ന വാന്‍ഗോഗ് ചിത്രം എന്നുപറയുമ്പോഴും വാന്‍ഗോഗ് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് അവസാനമായി വരച്ച ചിത്രം എന്നു പറയുമ്പോഴും ചിത്രത്തിന്റെ ആസ്വാദനം ആദ്യത്തേതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി തോന്നുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ വെറും ഏയ്സ്തെറ്റിക്സ് മാത്രമല്ല ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ ആസ്വാദനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് എന്നു വ്യക്തമല്ലേ? ഇതേ ലോജിക്കു വെച്ചു തന്നെ ഒറിജിനല്‍ രചനകളും പ്രിന്റുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതു മനസ്സിലാക്കാനായില്ലെങ്കില്‍ ലണ്ടനിലെ നാഷണല്‍ ഗ്യാലറിയില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഡാവിഞ്ചിയുടെ വെര്‍ജിന്‍ ഓഫ് ദ റോക്സ് എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ ഒറിജിനല്‍ കാണാനായി ആസ്വാദകര്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ക്യൂ നില്‍കുന്നതെന്തിനെന്നു മനസ്സിലാക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടിയെന്നിരിക്കും. ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും മികച്ച ഒരു കൃതിയായി കരുതിപ്പോരുന്നത്? മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ അതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ശൈലികളെയും മുന്‍ വിധികളെയും ആ നോവല്‍ മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. ജാക്സണ്‍ പൊള്ളോക്ക് ചെയ്തപോലെ ബ്രഷും ഈസലും ഉപേക്ഷിച്ച് നിലത്തുവെച്ച ക്യാന്‍വാസില്‍ വടി വെച്ച് പെയിന്റ് കോരിക്കുടഞ്ഞ് ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്കുന്നത് ഇന്നൊരു പുതുമയല്ല. പക്ഷേ ആദ്യമായി, മൗലികമായി അത്തരം ഒരു സങ്കേതം ഉപയോഗിച്ചു എന്നിടത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസക്തി. അല്ലാതെ ഓ ഇത് ഒരു പക്ഷെ ഒരു സ്കൂള്‍ക്കുട്ടിക്കു പോലും സാധിച്ചേക്കും എന്നു പറയുന്നത് പരിഹാസ്യമാണ്.

ചിത്രകലാസ്വാദത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നം പലപ്പോഴും ക്രാഫ്റ്റും(കരവിരുത്) പ്രതിഭയും വേര്‍ തിരിച്ചു കാണാന്‍ പലര്‍ക്കും കഴിയുന്നില്ല എന്നതാണ്. Treating skill as product instead of process is only pushing pensil എന്നാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കരവിരുതിനോടൊപ്പം അല്ലെങ്കില്‍ അതിലേറെ പ്രാധാന്യം ഭാവനയ്കാണ്. (അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ബാലരാമപുരം കൈത്തറി നെയ്തുകാരെ രവിവര്‍മ്മയേക്കാള്‍ മികച്ച കലാകാരന്മാരായി നാം കണക്കാക്കാത്തതും). അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട, ചന്ത്രക്കാരന്റെ കരടി ഉപമ തന്നെയാവാം. ട്രെയിനിങ്ങ് കൊടുത്താല്‍ കരടി ബൈക്കോടിക്കും. ( എല്ലാ കരടിയേയും കൊണ്ട് ബൈക്കോടിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല) അതിന്റെയര്‍ത്ഥം ചിലരെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നതു പോലെ കരടിക്ക് അസാമാന്യ പ്രതിഭയുണ്ടെന്നല്ല. അതൊരു കരവിരുത് മാത്രമാണ്. രവിവര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ കാണുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നവും ഇതു തന്നെയാണ്. ഭാവന, വിഷയം അവതരണം എന്നിവയിലൊന്നും തന്നെ യാതൊരു പുതുമയും മൗലികതയും രവിവര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങളില്ല എന്നതു തന്നെ. 'ഒരിക്കല്‍ ഒരിടത്തൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു' എന്ന രീതിയിലുള്ള കഥ പറച്ചിലുപോലെയാണ് ചിത്രരചനയിലെ റിയലിസം. എന്തു പറയുന്നു എന്നതുപോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് എങ്ങിനെ പറയുന്നു എന്നതും. സമകാലികരായ ദീഗാ, സെസാന്‍, മോണെ എന്നിവരൊക്കെ ഇംപ്രഷനിസ്റ്റ് ശൈലിയില്‍ ചിത്രരചനയില്‍ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി ഏറെ മുന്നോട്ടുപോയെങ്കിലും റെനേസാ കാലത്തെ റിയലിസത്തിനപ്പുറം പോകാന്‍ രാജാരവിവര്‍മ്മയ്ക് ആയില്ല എന്നിരിക്കേ, ഇപ്പോഴും രവിവര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങളുടെ പേരില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. മലയാളിയുടെ ചിത്രകലയിലെ മിടുക്കിനെപ്പറ്റി ഊറ്റം കൊള്ളാനാണെങ്കില്‍, കെ.സി.എസ്., ടി.കെ.പത്മിനി, വിശ്വനാഥന്‍, അക്കിത്തം നാരായണന്‍, യൂസഫ് അറക്കല്‍, എം.വി. ദേവന്‍ തുടങ്ങി വേറെ എത്രയോ കലാകാരന്മാര്‍ നമുക്ക് ഉണ്ട്!

ചര്‍ച്ചകളില്‍ പ്രകടിപ്പിച്ചുകണ്ട മറ്റൊരഭിപ്രായം അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് ചിത്രകാരന്മാര്‍ക്ക് ഫിഗറേറ്റീവ് വഴങ്ങില്ല എന്നാല്‍ ഫിഗറേറ്റീവ് ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കുന്നവര്‍ക്ക് അനായാസമായി അബ്സ്ട്റാക്റ്റ് വരക്കാനാകും എന്ന്. ഇവിടെയും പ്രശ്നം മുന്‍ധാരണകള്‍ തന്നെ. കോട്ടയം ആര്‍ട്ടിനെ ആധാരമാക്കി ഫിഗറേറ്റീവ് ചിത്രങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതിന്റെ കുഴപ്പം മാത്രമാണിത്. (കണ്ടു ശീലിച്ചതുമായി മാത്രമല്ലേ താരതമ്യം നടക്കൂ എന്നു ചോദിച്ചേക്കരുത്.) വീണ്ടും അലന്‍ ഫ്ലച്ചറുടെ ഒരു ഉദാഹരണം എടുത്തുകാണിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുക. പത്രത്തില്‍ വന്ന ഒരു ആര്‍ട്ട് സ്കൂളിന്റെ പരസ്യം.

ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ ട്രെയിങ്ങിനു മുന്‍പും ശേഷവും ഒരു സ്ത്രീ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ സഹിതം. ഫ്ലച്ചര്‍ പറയുന്നതു പോലെ ചിത്രങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറിപ്പോയി. തിരിച്ചായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്!!

ഈ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു ചില പോസ്റ്റുകള്‍:

സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കടങ്കഥകള്‍

2009-01-23T03:03:00.000-08:00

‘ I'll let you be in my dreams if I can be in yours ’ -Bob Dylan

താന്‍ ഉറങ്ങുകയാണോ അതോ ഉണര്‍ന്നിരിക്കുകയാണോ എന്നതിന് വിശ്വാസയോഗ്യമായ തെളിവുകള്‍ ഒന്നും തന്നെയില്ലാത്തത് റെനെ ദക്കാര്‍ത്തേയെ പലപ്പോഴും കുഴക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മറ്റൊരാളുടെ സ്വപ്നത്തിലെ കഥാപാത്രമാണോ താനെന്നു പോലും അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നാറുണ്ടെന്നും. ചിത്രശലഭത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട ചൈനീസ് തത്വചിന്തകനായ ഷുവാങ് സു വിന് തോന്നിയതു പോലെ. ഉണര്‍ന്നെണീറ്റ ഷുവാങ് സുവിന് ശലഭത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട മനുഷ്യനാണോ താന്‍ അതോ മനുഷ്യനെ സ്വപ്നം കണ്ട ശലഭമാണോ എന്നു നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു.

പറയാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഡ്രീം എന്ന കിം കിഡൂക്കിന്റെ പുതിയ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വരുന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും സമാനമായ അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്നെനിക്കു നിശ്ചയമില്ല. അത്രയൊന്നും വിചിത്രമോ അപൂര്‍വ്വമോ ആവാനിടയില്ലെങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്, കഴിഞ്ഞുപോയ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും ചെയ്തോ അതോ ചെയ്തെന്ന് എനിക്കു തോന്നിയോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഇനി ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ചെയ്തെന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടോ എന്നൊക്കെ. ഒരിക്കലും തീര്‍ച്ചയില്ലാത്ത ചില കാര്യങ്ങള്‍. ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങള്‍. സ്വപ്നവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും ഒക്കെക്കൂടെ കൂടികലര്‍ന്ന്... ചിലപ്പോള്‍ നാമൊക്കെ വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും സ്വപ്നത്തിലെ അവരുടെ നിഴലുകള്‍ മാത്രമാണെങ്കിലോ? മാര്‍ക്കേസിന്റെ ‘ഐസ് ഓഫ് എ ബ്ലൂ ഡോഗ്‘ എന്ന കഥയിലെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ വരുന്ന പുരുഷന്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ കടന്നുവരുന്ന ആ സ്ത്രീയെപ്പോലെ. അത്തരമൊരു അനുഭവമാണ് ഡ്രീം Bi-mong (2008)

പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനും അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും അതോടനുബന്ധിച്ച് നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുമാണ് പ്രമേയം. പല കിം കി ഡൂക്ക് ചിത്രങ്ങളെപ്പോലെത്തന്നെ ഈ സിനിമയിലെ കഥ പറയലിലും സ്വപ്നവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും ഇടകലര്‍ന്നു നില്‍കുന്നു എന്നുമാത്രമല്ല ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അതു ഫാന്റസിയോളം എത്തുന്നുമുണ്ട്. താന്‍ ഓടിച്ചിരുന്ന കാര്‍ ഒരു അപകടത്തില്‍പ്പെടുന്നതായി ജിന്‍ (ജോ ഒഡാഗിരി) സ്വപ്നം കാണുന്നു. അപകടസ്ഥലത്തെത്തുന്ന ജിന്‍ ,തന്റെ സ്വപ്നം യഥാര്‍ത്ഥ്യമായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ നടക്കുന്ന അസുഖമുള്ള റാന്‍(ലീ നാ യങ്) എന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ് കുറ്റക്കാരിയായി അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെടുന്നത് . കാറോടിച്ചിരുന്നത് ജിന്‍ തന്നെയായിരുന്നു എന്ന് അയാള്‍ക്കുറപ്പുണ്ടെങ്കിലും പോലീസ് ക്യാമറയില്‍ പതിയുന്ന ഫോട്ടോയില്‍ സ്ത്രീ തന്നെ കുറ്റക്കാരിയായി കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു. തുടര്‍ന്ന് ജിന്‍-ന്റെ ന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും റാന്‍-ന്റെ പ്രവര്‍ത്തികളുമായി വിചിത്രമായ ചില ബന്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതോടെ ഇരുവരും ചേര്‍ന്ന് തുടര്‍ന്നു വരാനിരിക്കുന്ന അപകടങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതാണ് കഥാസാരം.

കൊറിയനിലാണ് സിനിമയെങ്കിലും ജാ‍പ്പനീസ് സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍(?) ആയ ജോ ഒഡാഗിരി സിനിമയിലുടനീളം സ്വന്തം ഭാഷയായ ജാപ്പനീസ് തന്നെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നായികയും മറ്റുള്ളവരും കൊറിയനിലും. (ഈ രണ്ടു ഭാഷകളും അറിയാത്തതുകൊണ്ട് ചിത്രത്തെ അതെങ്ങിനെ ബാധിച്ചു എന്ന് യാതൊരു ധാരണയുമില്ല.)

മുന്‍ ചിത്രങ്ങളിലെന്ന പോലെ ആത്മീയതയുമായി, (താവോയിസ്റ്റ് ചിന്തകളുമായി) ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രൂപകങ്ങള്‍ സംവിധായകന്‍ പരക്കെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് വളരെ പ്രകടമാണ്. മന:ശാസ്ത്ര ഡോകടര്‍ നായകനോടും നായികയോടും പറയുന്ന, 'നിങ്ങള്‍ ഒരേ വ്യക്തികളാണ്', 'കറുപ്പും വെളുപ്പും ഒരേ നിറങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ' തുടങ്ങിയ പ്രസ്ഥാവനകളൊക്കെ യിങ്ങ് യാങ് എന്ന താവോയിസ്റ്റ് സങ്കല്പത്തിലെ ആശയങ്ങളാണ്. സിനിമയിലുടനീളം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ആണിന്റെ കറുത്ത വസ്ത്രവും പെണ്ണിന്റെ വെളുത്ത വസ്ത്രവും ഒക്കെ ഇതോടു ചേര്‍ത്തു വായിക്കാവുന്നതാണ്. കറുപ്പും വെളുപ്പും, ആണും പെണ്ണും, പകലും രാത്രിയും എന്നിവയൊക്കെ പോലെ തന്നെ ഒരേ നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണ് സ്വപ്നവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും.
എന്നാല്‍ അവസാന ഭാഗങ്ങളിലൊഴിച്ച് സ്വഭാവികതയോടെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും സ്വപ്നവും ഇടകലര്‍ത്തി അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ എത്രമാത്രം സംവിധായകന്‍ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്കു സംശയമുണ്ട്. (ത്രീ അയേണിന്റെ അവസാന ഭാഗങ്ങളിലെ സമാനമായ രംഗങ്ങളുടെ ഏഴയലത്തു വന്നില്ല എന്നാണെനിക്കു തോന്നിയത് ) പ്രത്യേകിച്ചും, പുല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇന്റെര്‍ചെയ്ഞ്ച് ചെയ്ത് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രംഗം വളരെ കൃത്രിമമായി പലര്‍ക്കും അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം. ഈ കുറിപ്പിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ച ചിത്രശലഭത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഷുവാങ് സുവിന്റെ സ്വപ്നവും നായികയുടെ മാലയിലെ ചിത്രശലഭം, ശലഭമായി മാറുന്ന നായികയുടെ ചിത്രീകരണം എന്നിവയൊക്കെ തന്നെ കൂട്ടിവായിക്കാവുന്നതാണ്. വിഷ്വലി പ്ലീസിങ് ആണെങ്കിലും തന്റെ പതിനഞ്ചാമത് ചിത്രത്തിലെത്തി നില്‍കുന്ന കിം കിഡൂക്ക് തന്നെത്തന്നെ പലയിടങ്ങളിലും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നോ എന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്നു ഈ ചിത്രം. വിഷയത്തിലെ ആവര്‍ത്തന വിരസതയെക്കാളേറേ വളരെ പ്രവചനീയമായ രീതിയിലുള്ള ഒരു കഥ പറച്ചില്‍ എന്നതാവണം ഈ ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പോരായ്മ.

ഡിസ്ക്ലെയിമര്‍: (ഇതു വായിച്ച്, കണ്ണിനെ ഛേദിച്ച് കടന്നു പോകുന്ന ഒരു റേസര്‍ ബ്ലേഡിനെപ്പോലെ, ചന്ദ്രനെ അരിഞ്ഞുമാറ്റുന്ന മേഘങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഫിലിം മേക്കര്‍ ലൂയിസ് ബുഞ്ഞ്വേ(Luis Buñuel) കണ്ട സ്വപ്നവും ഉറുമ്പുകള്‍ക്കൊപ്പം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന കൈകളെക്കുറിച്ച് ചിത്രകാരനായ സല്‍വദോര്‍ ദാലി കണ്ട മറ്റൊരു സ്വപ്നവും അനുബന്ധമക്കി നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട An Andalusian Dog-1929 (Un chien andalou) എന്ന സര്‍റിയലിസ്റ്റിക് സിനിമയെക്കുറിച്ച് വെറുതേ ഓര്‍ക്കരുത്.)

പച്ച കൊയ്ത്ത് പാടത്ത്, സൈക്കിളില്‍..

2008-07-15T23:57:00.000-07:00

വിശാലമനസ്കന്റെ ഹോം പേജിലൊരു ചിത്രമുണ്ട് .പച്ച കൊയ്ത്ത് പാടത്ത് സൈക്കിളില്‍ ഒറ്റക്കാല്‍ കുത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്‍സ്. എന്റെ ബാല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുടെ ഓരോ ഫ്രെയിമുകളിലും കാണും അതുപോലൊരു ഹെര്‍ക്കുലീസ് സൈക്കിള്‍. വല്ലപ്പോഴുമായി ചുരുങ്ങിയെങ്കിലും, നാട്ടിലെത്തുമ്പോഴുള്ള ആ സൈക്കിള്‍ കറക്കത്തിന്റെ സുഖം വേറെ തന്നെ. നഗരത്തിന്റെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ട്രാഫിക് കുരുക്കുകളില്‍ പെട്ട് കിടക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ആ പഴയ സൈക്കിള്‍ കാലം ഓര്‍ത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിടും.

വന്‍ നഗരങ്ങള്‍ പലതും സൈക്കിളുകളിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് സൈക്കിള്‍ ഇപ്പോഴും ബൈക്കും കാറും വാങ്ങാന്‍ ഗതിയില്ലാത്തവന്റെ വാഹനം മാത്രമാണ്. ഈയിടെ ഇറ്റലിയില്‍ വച്ച് മനോഹരമായ ഒരു ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍ കാണാനിടയായി. ഫ്രീ സൈക്കിള്‍-ഫ്രീ മൊബിലിറ്റി എന്നപേരില്‍ ഇറ്റാലിയന്‍ ആര്‍ക്കിട്ടെക്റ്റ് Oliviero Baldini ചെയ്ത ഒരു സൃഷ്ടി.

ചില ചിത്രങ്ങള്‍ ഇതാ.

ഫ്ലോറന്‍സ്, ഇറ്റലി, 2008

'Green Earth' : ഗ്രാഫിക് ഡിസൈന്‍ മത്സരം

2008-07-04T23:43:00.001-07:00

'Nobody ever achieved an enlightenment under a lamp post"

'Green Earth' എന്ന വിഷയത്തില്‍ designboom.com ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര ഗ്രാഫിക് ഡിസൈന്‍ മത്സരം നടത്തുന്നു. ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിങ്ങില്‍ താല്പര്യമുള്ള ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ആര്‍ക്കും ഇതില്‍ പങ്കെടുക്കാം. രണ്ടു ലക്ഷം രൂപയോളം വരും ഒന്നാം സമ്മാനം. ജൂണ്‍ 17 മുതല്‍ ആഗസ്റ്റ് 26, 2008 വരെ സൌജന്യ രജിസ്ട്രേഷന്‍ ചെയ്ത് രചനകള്‍ അയക്കാം.

കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ഇവിടെ

Love your Earth എന്ന വിഷയത്തില്‍ മുമ്പ് നടന്ന മത്സരത്തില്‍ സമ്മാനര്‍ഹമായ രചനകള്‍ ഇവിടെ കാണുക

തലക്കെട്ടുകള്‍ , മുഖചിത്രങ്ങള്‍

2008-06-27T01:35:00.000-07:00

ആര്‍ട്ട്, ഗ്രാഫിക്സ് എന്നിവയാണ് എന്റെ പ്രധാന താല്പര്യമേഖലകള്‍. തൊഴില്‍ ഡിസൈനിങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെങ്കിലും കൂടുതല്‍ ആത്മസംതൃപ്തി ലഭിക്കുന്നത് ഗ്രാഫിക്സുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് തങ്ങളുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ക്കായി ബാനറുകളും, പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കായി കവര്‍ ഡിസൈനും മറ്റും വേണമെന്ന് പലരും ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വം ചെയ്തുകൊടുക്കാമെന്നേറ്റത്. സമയക്കുറവുകൊണ്ട് പലരേയും നിരാശപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ചെയ്തു കൊടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചിതലും വൈറസും പിടിച്ച് നശിച്ചുപോകാതിരിക്കാന്‍ ചിലതൊക്കെ ഇവിടെ സൂക്ഷിക്കട്ടെ.

ഭൂതകാലക്കുളിര്‍:

ആദ്യം ചെയ്തത്. കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നു വര്‍ഷമായി കാണുന്ന ബ്ലോഗായതുകൊണ്ടും ഓരോ ചിത്രങ്ങളും മന:പാഠമായതുകൊണ്ടും അരമണിക്കൂറിനകം ചെയ്തു തീര്‍ത്തു.

Still alive:

അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് ചിത്രങ്ങള്‍ക്കായി തുളസി തുടങ്ങിയ മറ്റൊരു ബ്ലോഗിനായി ചെയ്തത്. ഇത് ഇപ്പോള്‍ നിലവിലില്ല. ബ്ലോഗു പോലെ തന്നെ അമൂര്‍ത്തമായ ആശയമായിരുന്നതിനാല്‍ ഏഴെട്ടെണ്ണമെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടാണ് തുളസിക്ക് ഒരെണ്ണം ഇഷ്ടമായത്.

ആണ്മ:

മനസ്സിലാവുന്ന ഒരു ബാനര്‍ ചെയ്തു തരാമോ എന്നു രാജ് ചോദിച്ചു. രാജിന്റെ പോസ്റ്റുകല്‍ അധികം വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും എനിക്കു മനസ്സിലായതു പോലെ ഒരെണ്ണം ചെയ്തു.

നജൂസ്:

രാജിന്റെ ബ്ലോഗ് കണ്ട് തനിക്കുകൂടെ ഒരെണ്ണം വേണമെന്ന് നജൂസ് ആ‍വശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഏകവചനത്തിലൊഴുകുന്ന പുഴ എന്ന വാചകം വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായി.

വിട്ടിലുകളുടെ വൃഷണം:

സനാതനന്റെ കവിതകള്‍ PDF ആക്കി മാറ്റുന്നതിനായി വേണ്ടി ചെയ്ത കവര്‍ ചിത്രം. പിന്നീട് പുസ്തകമാക്കി ഇറക്കുന്നെങ്കില്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന വിധത്തില്‍ ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു. കവിയുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന പല മനോഹരങ്ങളായ ആശയങ്ങളും വേണ്ടപോലെ ദൃശ്യവത്കരിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയാതെ പോയി.

റേച്ചല്‍ കാഴ്സന്‍:

ഡോ. രതി. കെ മേനോന്‍ എഴുതിയ ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന റേച്ചല്‍ കാഴ്സന്റെ ജീവചരിത്രത്തിന്റെ കവര്‍. ആദ്യത്തേതാണ് ലേഖികക്ക് ഇഷ്ടമായത്.

സംഗതി ഒറിജിനലോ ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റോ?

2008-06-12T03:21:00.000-07:00

'Immature poets imitate;mature poets steal.' -T.S. Eliot

എവിടെയും കോപ്പിറൈറ്റിനേയും മോഷണത്തേയും കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ ഇപ്പോള്‍ കൊടുമ്പിരിക്കൊള്ളുകയാണല്ലോ? മറ്റുള്ളവരുടെ രചനകള്‍ മോഷ്ടിച്ച് ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നതിനെ (plagiarism) ന്യായീകരിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും വ്യക്തിപരമായി ഞാന്‍ കോപ്പിറൈറ്റ് എന്ന സങ്കല്പത്തിനെതിരാണ്. ഒറിജിനാലിറ്റി, മൌലികത ഇതൊക്കെ എത്രമാത്രം പ്രസക്തമായ പ്രയോഗങ്ങളാണ് എന്നതില്‍ ചില സംശയങ്ങള്‍ ഉണ്ടുതാനും. (പ്രത്യേകിച്ച് സൌജന്യസേവനങ്ങള്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുള്ള ബ്ലോഗിങ് പോലുള്ള മാധ്യമങ്ങളില്‍. അതെന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ചപ്പാട്.) ശൂന്യതയില്‍ നിന്നോ വെറും ഭാവനയില്‍ നിന്നുമോ ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നില്ല. പ്രചോദനം, അനുകരണം, മോഷണം എന്നിങ്ങനെ വ്യാഖ്യാന രീതികളുടെയും (interpretation) manipulationന്റെയും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ അനുസരിച്ച് വിവിധതലങ്ങളില്‍ രചനകളെ വേര്‍തിരിക്കാമെന്നു മാത്രമാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്.

പ്രചോദനം(inspiration) തന്നെ ഇതില്‍ ഏറ്റവും ഉദാത്തമെന്നു തോന്നുന്നു. പ്രകൃതി തന്നെ മുഖ്യ സ്രോതസ്സ്. (പടച്ച തമ്പുരാന്‍ കേസ്സു കൊടുക്കില്ലല്ലോ?) ഉദാഹരണം ഇതാ.

ഡിസൈനര്‍: Yoske Nishiumi

Counterfeiting :
കറന്‍സികളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കുന്ന ജെ.എസ്.ജി. ബോഗ്സ് എന്ന അമേരിക്കന്‍ ചിത്രകാരന്‍ നമ്മുടെ മൂല്യബോധത്തെക്കുറിച്ച് ചില അടിസ്ഥാനപരമായ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടന്‍ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങള്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളെ നിയമവിരുദ്ധമായിക്കണ്ട് വിലക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇതിനെതിരെയുള്ള ഒരു കേസ് വിസ്താരത്തിനിടെ ഒരു കെട്ട് പൌണ്ട് കറന്‍സികള്‍ കോടതിക്കുമുമ്പിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, ഈ കറന്‍സികള്‍ വെറും റീപ്രൊഡക്ഷനുകള്‍ മാത്രമാണ്, പക്ഷേ തന്റെ ഡ്രോയിങ്ങുകള്‍ ഒറിജിനലായ സൃഷ്ടികളാണെന്നാണ്. ആലോചിച്ചു നോക്കിയാല്‍ അതില്‍ കാര്യമില്ലാതില്ല. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ, കോടതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡ്രോയിങ്ങുകളെ വ്യാജമെന്നു വിലക്കിയിട്ടും അതു വാങ്ങാന്‍ ആളുണ്ടാകുന്നത്. മാത്രമല്ല, മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലേയും 5,10,20,എന്നീ കറന്‍സികള്‍ അച്ചടിച്ചിലവ് /ചാര്‍ജ് ഏകദേശം തുല്യമാണ്. ബോഗ്സ് തന്റെ ഡ്രോയിങ്ങുകള്‍ വില്‍ക്കുന്നത് ആ നോട്ടുകളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ മൂല്യത്തെക്കാളും ഉയര്‍ന്ന വിലയില്‍ ആണെന്ന ഐറണിയുമുണ്ട്. മൂല്യമെന്നത് അപ്പോള്‍ തികച്ചും ആപേക്ഷികമല്ലേ?

അനുകരണം (imitation/mimicry) :
ജന്മവാസനയായ അനുകരണത്തിലൂടെയാണ് കുട്ടികള്‍ ജീവിതപാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. ചെറുപ്പത്തില്‍ കോമിക്കുകളിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി വരച്ചും, സിനിമാ ഗാനങ്ങള്‍ ഏറ്റുപാടിയും, വായനയിലൂടെയും തന്നെയായിരിക്കും മിക്കവരും തങ്ങളുടെ അറിവും ഭാവനാ ശേഷിയും വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. ഡാവിഞ്ചിയുടെ മോണോലിസ ചിത്രത്തിന്റെ കോപ്പികളും അനുകരണങ്ങളും ലോകത്തെല്ലായിടത്തും കിട്ടും. എന്നിരുന്നാലും പാരീസിലെ ലൂവ്( louvre) മ്യൂസിയത്തില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ ഡാവിഞ്ചി ചിത്രം കാണമെങ്കില്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ ക്യൂ നില്‍ക്കണം. മോണലിസയുടെ കാര്യത്തില്‍ കാണുന്നത് ഒറിജിനല്‍ ചിത്രമാണെന്നുള്ള വിശ്വാസമെങ്കിലുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ 7 മില്യണ്‍ ഡോളറിന് ഗെറ്റി മ്യൂസിയം വാങ്ങിയ പ്രശസ്ത ഫ്രഞ്ച് ശില്പിയായിരുന്ന റോഡിന്‍ -ന്റെ ഒരു ഗ്രീക്ക് ശില്പം ഒറിജനലോ അതോ വ്യാജമോ എന്ന് നിശ്ചയിക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് മ്യൂസിയം അധികാരികള്‍. റോഡിന്‍-ന്റെ അനുയായികള്‍ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അച്ചില്‍ വാര്‍ത്ത ഒരു ശില്പം മാത്രമായിരുന്നു അതെന്ന ഒരു കണ്ടെത്തലുണ്ടായതാണ് കാരണം.

കടമെടുക്കല്‍ (borrowing)
ചില അവസരങ്ങളില്‍ ഒരു രചനയോ, അതിലെ ഭാഗങ്ങളോ, ആശയങ്ങളോ കടമെടുത്ത് സ്വന്തമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ചിലരുണ്ട്. എം.ടിയുടെ രണ്ടാമൂഴം,വിശാല്‍ ഭരദ്വാജിന്റെ മക്ബൂല്‍,ഓംകാര എന്നീ സിനിമകള്‍ ഉദാഹരണം. മൌലികമായ ആശയങ്ങളില്ലാതെയും പുതുമ വരുത്താനാവും എന്നു തന്നെയാണ് ഇത്തരം രചനകള്‍ കാണിച്ചുതരുന്നത്.

മോഷണം (plagiarism):
ചിലര്‍ വളരെ കൌശലത്തോടെ, മന:പൂര്‍വ്വമായി തന്നെ അന്യരുടെ രചനകളില്‍ അല്ലറ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി തികച്ചും മൌലികമായ സൃഷ്ടി എന്ന നിലക്ക് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മിക്ക മുഖ്യധാരാ ബോളീവുഡ് സിനിമകളുടെ കഥകളും തന്നെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണം. കേരള്‍സിന്റെ ചെയ്തിയും മറ്റൊന്നല്ല. സംഗീതത്തിലും സാഹിത്യരചനകളിലും ഒക്കെ പലപ്പോഴും ഇത്തരം മോഷണാരോപണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. അപൂര്‍വം ചില അവസരങ്ങളില്‍ മന:പൂര്‍വ്വമല്ലാതെ, പണ്ടെന്നോ കണ്ടോ കേട്ടോ മറന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍,ഈണങ്ങള്‍, വായിച്ചുമറന്ന വരികള്‍ എന്നിവ കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അറിയാതെ സ്വന്തം രചകളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട് എന്ന വസ്തുത അവഗണിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ, ഷോലെയിലെ മെഹബൂബാ എന്ന ഗാനത്തിന്റെ ഈണവും Demis Roussoss’sന്റെ Say You Love Me എന്ന ഗാനത്തിന്റെ ഈണവും തമ്മിലുള്ള സാമ്യം യാദൃശ്ചികമെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം. ഇന്‍ഡ്യന്‍ സിനിമയിലെ സംഗീത മോഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ഇവിടെ

ശബ്ദത്തിന് പ്രതിധ്വനി/എക്കോ വരുത്തുവാന്‍ സാധിക്കും എന്നാല്‍ പ്രതിധ്വനിയില്‍ നിന്നും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം അനുകരണങ്ങള്‍ക്കും പകര്‍പ്പുകള്‍ക്കും വിലയില്ലാതായിപ്പോകുന്നത്.

ഇതുകൂടെ വായിക്കാം
Reference: the art of looking side ways: Alan Fletcher

പ്രതിഷേധത്തിന് പിന്തുണ!!

2008-06-09T05:55:00.000-07:00

ഇഞ്ചിപെണ്ണിനും മറ്റു ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കുമെതിരെയുള്ള കേരള്‍സ്.കോമിന്റെ ഭീഷണിയിലും തെറിവിളിയിലും ഞാനും പ്രതിഷേധിക്കുന്നു.

ഒബ്ജക്ഷന്‍ യുവര്‍ ഓണര്‍!!

2008-05-20T21:55:00.000-07:00

ന്യായാധിപന്മാരെ വിവരാവകാശ നിയമത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നതിന് എതിരായിരുന്നു നമ്മുടെ ബഹുമാന്യനായ സുപ്രീം കോടതി ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് കെ.ജി.ബാലകൃഷ്ണന്‍. കാരണമെന്തായിരുന്നു എന്നറിയാന്‍ CNN IBN ചാനല്‍ പുറത്തു കൊണ്ടുവന്ന ചില ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ കണ്ടാല്‍ മതി. (വീഡിയോ ഇവിടെ) വിലപ്പെരുപ്പവും കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകളും പെരുകിവരുമ്പോഴും കോണ്‍ഫറന്‍സുകളുടെ പേരില്‍ വിദേശരാജ്യങ്ങളില്‍ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം ഉല്ലാസയാത്ര നടത്തി സാധരണക്കാരന്റെ നികുതിപ്പണം കട്ടുമുടിക്കുന്ന ജഡ്ജി ഏമാന്മാരുടെ ധൂര്‍ത്തിന്റെ കണക്ക് ബ്യൂറൊക്രസിയുടെ ചീഞ്ഞുനാറിയ വ്യവസ്ഥകള്‍ കണ്ടു മടുത്ത പൊതുജനത്തിന് ഒരു പക്ഷേ പുതിയ അറിവാവില്ല. പക്ഷേ, ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാന്‍ ചെന്ന ചാനല്‍ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് നിയമമന്ത്രാലയത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ മറുപടിക്കെതിരെ കൃത്യമായി നികുതി അടക്കുന്ന ഒരു ഇന്‍ഡ്യന്‍ പൌരന്‍ എന്ന നിലക്ക് എനിക്ക് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ‘ജഡ്ജിമാര്‍ക്കും വേണ്ടെ കംഫര്‍ട്ട്? അവര്‍ക്കും വേണ്ടെ വിനോദയാത്രകള്‍? അവരെ മാത്രമായി എന്തിന് ഒഴിവാക്കണം’ ആരു പറഞ്ഞു വേണ്ടാ എന്ന്? ആയിക്കോളൂ. പക്ഷേ, ഞാന്‍ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ പണത്തില്‍ നിന്നും പിടിച്ചു പറിക്കുന്ന നികുതിപ്പണം ഉപയോഗിച്ചു വേണ്ട ഈ ധൂര്‍ത്ത്? ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക യാത്രയിലെ എന്റെര്‍ടെയിന്റ്മെന്റ് അലവന്‍സ് മാത്രം വരും എണ്‍പതിനായിരം രൂപ! സര്‍ക്കാര്‍ മാസാമാസം കൃത്യമായി ശമ്പളം തരുന്നില്ലേ? അതില്‍ നിന്നോ അച്ചിവീട്ടില്‍ നിന്നും സ്ത്രീധനമായി കിട്ടിയ സ്വത്തില്‍ നിന്നോ ഉള്ള പണം എങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും ചെലവാക്കിക്കോളൂ. പക്ഷേ, നികുതിപ്പണം ധൂര്‍ത്തടിച്ചിട്ട് ഇത്തരം അഴകൊഴമ്പര്‍ മറുപടി പറയുന്നത് ശുദ്ധ തെമ്മാടിത്തരവും നികുതിദായകനോടുള്ള പരസ്യമായ അവഹേളനവുമാണ്. കോര്‍പ്പറേറ്റ് എക്സിക്യുട്ടീവുകളുടെ ജീവിതരീതി ലളിതമാക്കണമെന്ന് ഈയിടെ ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രധാനമന്ത്രി മന്‍ മോഹന്‍ സിങ്ങു തന്നെയാണ് ഈ ബില്ലുകളൊക്കെ ഒപ്പിട്ട് അംഗീകരിച്ചതെന്നത് മറ്റൊരു വിരോധാഭാസം!!

വാല്‍ക്കഷണം: ഇതേ ചാനലില്‍ കണ്ട മറ്റൊരു ന്യൂസ്: 18 വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ബോംബെ ഹൈക്കോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും അനുകൂല വിധികിട്ടിയ ശൈലജ മാത്രെയുടെ വാര്‍ത്ത. അവര്‍ മരിച്ചിട്ട് വര്‍ഷം ഏഴു കഴിഞ്ഞു. അവര്‍ അറിയുന്നില്ലല്ലോ ബഹുമാന്യ ജഡ്ജിമാര്‍ അന്താരാഷ്ട്ര കോണ്‍ഫറന്‍സുകളുമായി കേപ് ടൌണിലും, അന്റ്ലാന്റയിലും മറ്റും തിരക്കിലായതുക്കൊണ്ടാണ് നിയമനടപടികള്‍ ഇത്രയും വൈകിയെന്നത്.

മരണത്തിന്റെ സൌന്ദര്യ ശാസ്ത്രം

2008-05-19T01:43:00.000-07:00

കലയുടെ പേരില്‍ അരങ്ങേറുന്ന ചില വിചിത്രചിന്തകളിലൊന്നിനെക്കുറിച്ച് മുമ്പെഴുതിയിരുന്നു. ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളുടെ ആശയങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും കൌതുകമുണര്‍ത്തുന്നവയാണ്. പലപ്പോഴും ഈ സൃഷ്ടികളിലെ കലയുടെ അംശം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ മരണത്തെ ആര്‍ട്ട് ഗ്യാലറിയില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനുള്ള ജര്‍മന്‍ കലാകാരനായ Gregor Schneider ന്റെ വിവാദതീരുമാനം വിചിത്രമായി തോന്നാമെങ്കിലും അദ്ദേഹമുയര്‍ത്തുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രസക്തി അവഗണിക്കാനാവില്ല. ഇതില്‍ എന്തു കല എന്ന ചര്‍ചയിലേക്ക് തല്‍കാലം കടക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ട്, ജനനം,പ്രണയം,രതി തുടങ്ങിയ സമാന വിഷയങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് മരണം, ദയാ വധം പോലുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ നാമൊക്കെ മന:പൂര്‍വം അവഗണിക്കുന്നു എന്നതു് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

Beauty = public opinion+ the eye of the beholder എന്നാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കഴുത വിരൂപനും കുതിര സുന്ദരനുമാണെന്ന് കുട്ടിക്കാലം മുതലേ നമ്മെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു പൊലെ നാമറിയാതെ തന്നെ നമ്മില്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സൌന്ദര്യബോധം കൊണ്ട് തന്നെയാവണം സനാതനന്റെയും പ്രമോദിന്റെയും ബ്ലോഗുകളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ചില വാക്കുകള്‍ക്കു നേരെ ചിലര്‍ പുരികമുയര്‍ത്തിയത്. (തന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ പേര് കക്കൂസെന്നാക്കി മാറ്റാനുള്ള സനാതനന്റെ തീരുമാനത്തിന് സലാം!)

മരണത്തിന്റെ സൌന്ദര്യം- ഈ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്തതു കൊണ്ടു മാത്രം വധഭീഷണി വരെ നേരിടേണ്ടി വന്നിരിക്കുകയാണ് Gregor Schneiderന്. മരണം എന്നത് വ്യക്തിപരമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണെന്നും അതിന്റെ പൊതുപ്രദര്‍ശനം സദാചാര വിരുദ്ധവുമാണെന്നുമാണ് പ്രധാന ആരോപണം. മദമിളകിയ ആന പാപ്പാനെ നടുറോട്ടില്‍ ചവിട്ടിക്കൊല്ലുന്നത് ലൈവായി കാണിക്കുന്ന ചാനലുകാരും, കലാപങ്ങളിലും കെടുതികളിലും പെടുന്നവരുടെ മരണം ഫ്രണ്ട്പേജുകളില്‍ നിറച്ച് ജനശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളും ചെയ്യുന്നതെന്താണ്? മരണമല്ല, കൊലപാതകമാണ് ഇവര്‍ പരസ്യമായി ആഘോഷിക്കുന്നത്. ഏതായാലും മനുഷ്യജീവന് അല്പം പോലും ആദരവുകാണിക്കാത്ത ഇത്തരം അവഹേളനങ്ങളുടെ അത്രയും വരുമൊ സ്വമേധയാ ഒരാളെ മന:ശാന്തിയോടെ മരിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്നത്?

മന്‍മോഹന്‍ സിങ്ങിന്റെ ഫലിതം

2008-05-06T23:31:00.000-07:00

ഇന്‍ഡ്യന്‍ മധ്യവര്‍ഗത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യോപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബുഷിന്റെ വിഡ്ഡി പ്രസ്ഥാവനയില്‍ രോഷാകുലരാവുന്നവരൊന്നും തന്നെ നമ്മുടെ പ്രധാന മന്ത്രി മന്‍മോഹന്‍സിങ്ങിന്റെ മണ്ടന്‍ പ്രസ്താവനയെക്കുറിച്ച് കാര്യമായൊന്നും പ്രതികരിച്ചുകണ്ടില്ല. ഇന്‍ഡ്യന്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് എക്സിക്യുട്ടീവുകളുടെ ശമ്പളവും ജീവിതനിലവാരവും ഉയര്‍ന്നതാണു പോലും ഭാരതത്തിന്റെ ഇക്കണമിയുടെ വളര്‍ച്ചക്ക് തടസ്സം! ഇതാദ്യമായല്ല അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. മാന്യമായി അധ്വാനിച്ച് , നിയമപരമായി സമ്പാദിച്ച്, കൃത്യമായി നികുതിയും അടച്ച് ജീവിക്കുന്നവരോട് ദേശസേവനത്തിനായി ത്യാഗം ചെയ്യണമെന്ന അഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്താന്‍ നാണമില്ലേ ഇങ്ങോര്‍ക്ക്. ദാരിദ്രരേഖയുടെ താഴെയുള്ളവരെ മുകളിലേക്കു കൊണ്ടുവരാന്‍ ആ രേഖ കുറേ താഴ്ത്തി വരച്ചാല്‍ പോരേന്ന് ആദ്യം ചോദിച്ചത് ബോബനും മോളിയിലെ പ്രസിഡന്റു ചേട്ടനാണെന്നു തോന്നുന്നു.

തെണ്ടി അഥവാ ചത്ത നായ്

2008-04-29T09:51:00.000-07:00

വെള്ളെഴുത്തിന്റെ ഒരു ലേഖനമാണ് ഈ കുറിപ്പെഴുതാന്‍ കാരണം. മാധ്യമങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും പലരും പല തെറ്റുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പത്രങ്ങള്‍ക്കു തെറ്റുന്നതും മന:പൂര്‍വ്വം തെറ്റിച്ചെഴുതുന്നതും നാം സ്ഥിരമായി കണ്ടു വരുന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഞാനും നിങ്ങളുമടങ്ങുന്ന വായനക്കാരും ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലെങ്കിലും യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുനിയാതെ ഇതുപോലെ നിരുത്തരവാദപരമായി പ്രതികരിക്കുന്നില്ലേ എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാന്‍ കാരണം കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു കോസ്റ്ററിക്കന്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്റെ ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍ ആര്‍ട്ട് എക്സിബിഷന്റെ ഭാഗമായി ഒരു പട്ടിയെ പട്ടിണിക്കിട്ടു കൊന്നെന്നും അദ്ദേഹമത് ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ പെറ്റീഷനില്‍ ഒപ്പു വെക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് എനിക്കു കിട്ടിയ ഒരു ചെയിന്‍ മെയില്‍ ആയിരുന്നു. നിങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും ചിലപ്പോള്‍ കിട്ടിക്കാണണം ഈ മെയില്‍. വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങളില്‍ ഇപ്പോഴും ഈ പ്രതിഷേധങ്ങളെക്കുറിച്ച് വാര്‍ത്തകള്‍ വരുന്നുണ്ട്. എണ്ണമറ്റ ബ്ലോഗുകളും ഇതിനെക്കുറിച്ച് പ്രതിഷേധവും ഒപ്പു ശേഖരണവും നടത്തുന്നുണ്ട്.

പക്ഷേ, ഇതില്‍ ഒപ്പിട്ട ഒന്നര ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തുമുള്ള വായനക്കാരിലൊരാള്‍ പോലും ഇതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ ഉറവിടത്തെക്കുറിച്ചന്വേഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കാണുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാന്‍ വെറുതേ ഗൂഗിളില്‍ ഒന്നു തിരഞ്ഞപ്പോള്‍ കാണാനിടയായ ഒരു ലേഖനം ഇവിടെ
http://www.dabbler.ca/news/parliament-of-one-starving-dog-as-art-%E2%80%93-don%E2%80%99t-believe-everything-you-read-20080411/
എത്രപേര്‍ ഇതു കണ്ടുകാണും എന്നറിയില്ല. എന്നാലും പലരും മെയിലു വഴി വരുന്ന ഇത്തരം പരാതികളും കദനകഥകളും ഒന്നിരുത്തി വായിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് ഇവ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഫോര്‍വേഡ് ചെയ്യുന്നത് !തെരുവുപട്ടികളുടെ ദൈന്യത ലോകത്തെ അറിയിക്കാന്‍ ഇത്തരമൊരു കസര്‍ത്തു കാണിച്ച ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്റെ (?) പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കുകയല്ല എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. ഇതിനെ കലയെന്ന് വിളിക്കാമോ എന്നുപോലും സംശയമുണ്ട്. എങ്കിലും നായ ചത്തോ ഇല്ലയോ എന്നുപോലും തിരക്കാനുള്ള സാവകാശം പലരും കാണിക്കാതെ പോയെന്നത് വളരെ പരിതാപകരമായി തോന്നി എന്നു മാത്രം പറയുന്നു.

സീതായനം

2008-04-25T04:02:00.000-07:00

ഒരു പക്ഷേ ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും അധികം വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ഒരു രചനയായിരിക്കണം രാമായണം. കേട്ടു പഴകിയ ഈ കഥകള്‍ക്ക് എത്രയെത്ര വായനകള്‍, എത്രയെത്ര വീക്ഷണകോണുകള്‍ തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല! അമ്പതുകളില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിരോധിക്കപ്പെട്ട ഓബ്രേ മേനന്റെ Rama Retold പോലുള്ള സറ്റയറുകള്‍ വരെ രാമായണത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഈ വിഷയത്തില്‍ എഴുതപ്പെട്ട സാഹിത്യ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ചു് പറയാന്‍ ഈയൊരു കുറിപ്പ് മതിയാവാതെ വരും. പ്രസ്തുത വിഷയത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാനിടയായ വ്യത്യസ്ഥമായ രണ്ടു കലാസൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ചു മാത്രമേ സൂചിപ്പിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്നുള്ളൂ.

അതിലൊന്ന് അനിമേറ്ററും വിഷ്വലൈസറുമായ വിശാല്‍ കെ ധര്‍, അനുരൂപ റോയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കത്-കഥാ പപ്പറ്റ് ആര്‍ട്ട് ട്രസ്റ്റുമായി ചേര്‍ന്ന് രൂപപ്പെടുത്തിയ 'About Ram' എന്ന എന്ന മള്‍ട്ടി മീഡിയ പപ്പറ്റ് ഷോയാണ്. ഈയിടെ ഇത് ബാംഗ്ലൂരില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. 52 മിനിട്ട് ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഈ മള്‍ട്ടി മീഡിയ ഷോ പരമ്പരാഗത പാവക്കൂത്ത് എന്ന കലയെ ഡിജിറ്റല്‍ അനിമേഷനുമായി സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള പുതുമയാര്‍ന്ന ഒരു പരീക്ഷണമാണ്. ഭാവഭൂതിയുടെ ഉത്തര രാമചരിതം ആസ്പദമാക്കിയാണ് കഥ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. മിക്ക രാമായണങ്ങളെപ്പോലെ ഇവിടെയും ശ്രീരാമന്‍ തന്നെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം. പക്ഷേ, ദൈവികമായ പരിവേഷത്തിനപ്പുറം രാമന്റെ മാനസിക സംഘട്ടനങ്ങള്‍, ആള്‍ട്ടര്‍ ഈഗോ തുടങ്ങിയ മാനുഷികമായ വശങ്ങള്‍ക്കാണ് പ്രാധാന്യം നല്‍കിയിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഷോയുടെ ഒരു സവിശേഷത. കൂടുതല്‍ ഇവിടെ വായിക്കാം , ഇവിടെയും

ഒട്ടു മിക്കവാറും രാമായണ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ നായകപ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. എങ്കിലും അപൂര്‍വം ചില സൃഷ്ടികളില്‍ ശ്രീരാമനുപകരം മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളെ കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള രചനകളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എടുത്തു പറയേണ്ട ഒന്ന് രാവണനെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമാക്കി തമിഴ് നാടക നടനും സംവിധായകനുമായ മനോഹര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ലങ്കേശ്വരന്‍ എന്ന പ്രശസ്തമായ നാടകമാണ്. 1800-ഓളം സ്റ്റേജുകളില്‍ ഈ നാടകം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. (ഇക്കാലത്ത് രാമനുപകരം രാവണനെ ഹീറോ ആക്കിയുള്ള ഒരു കലാസൃഷ്ടി ഇന്‍ഡ്യയില്‍ വെളിച്ചം കാണുമോ എന്നുപോലും സംശയമുണ്ട്. ഹിന്ദുപുരാണങ്ങളുടെ എല്ലാം കോപ്പിറൈറ്റ് ആര്‍ എസ്സ് എസ്സ്, ബജ് റംഗ് ദള്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ കൈയ്യടക്കിയിരിക്കുകയാണല്ലോ). ഹനുമാന്‍ എന്നൊരു അനിമേഷന്‍ ചിത്രം കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ ഹിറ്റായിട്ട് ഏറെ നാളായില്ല. ഇതിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ കുറേക്കൂടേ ക്രിയേറ്റീവ് ഫ്രീഡം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു.

എന്നാല്‍ സീതയെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രമാക്കി ഈയിടെ ഇറങ്ങിയ ഒരു അനിമേഷന്‍ ചിത്രം ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു. അമേരിക്കന്‍ അനിമേറ്ററായ Nina Paley -യുടെ ‘സീത സിങ്സ് ദ ബ്ലൂസ്’. ഇന്‍ഡ്യയില്‍ നിര്‍മ്മിച്ചതല്ലാത്തതു കൊണ്ടാവാം, ഒട്ടേറെ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലുകളില്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ഈ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് രാമായണത്തിന്റെ ജന്മനാട്ടിലൊരിടത്തും കൂടുതലായൊന്നും പരാമര്‍ശിച്ചു കണ്ടില്ല. (ഈ സിനിമയെക്കുറിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞതു് സംസ്കൃത പഠനത്തിനായി ഇന്‍ഡ്യയിലെത്തിയ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് സുഹൃത്താണെന്നത് മറ്റൊരു വൈരുധ്യം!)

അമേരിക്കക്കാരനായ തന്റെ ഭര്‍ത്താവുമൊന്നിച്ച് 2002ല്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് താമസിക്കുന്ന വേളയിലാണ് നീനാ പാലെ രാമായണത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേള്‍ക്കുന്നത്. തുടക്കത്തില്‍ കഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും വളരെ വിചിത്രമായി തോന്നിയെങ്കിലും രാമായണകഥയില്‍ അവര്‍ ആകൃഷ്ടയായി. ‘സീതായനം’ എന്ന പേരില്‍ ചില കോമിക് ബുക്കുകള്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ആയിടെയാണ് അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തില്‍ ചില പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ സംഭവിച്ചുതുടങ്ങിയതും. ജോലി സംബന്ധമായി ന്യൂയോര്‍ക്കിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്ന അവര്‍ക്ക് ഒരു ദിവസം ഭര്‍ത്താവില്‍ നിന്ന് ഒരു മെയില്‍ ലഭിച്ചു. അയാള്‍ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചെന്നായിരുന്നു അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ആ മെയിലിന്റെ സന്ദേശം! ആ സംഭവം അവര്‍ക്ക് വലിയ ഒരു ആഘാതമായിരുന്നു. അവര്‍ ആരുമില്ലാത്തവളായിത്തീര്‍ന്നു. സീതയെപ്പോലെത്തന്നെ ജീവിതം അവര്‍ക്കൊരു അഗ്നിപരീക്ഷയായി മാറി. താന്‍ മനസ്സുതുറന്നു സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഭര്‍ത്താവ് തന്നോട് ഇങ്ങനെ കരുണയില്ലാതെ പെരുമാറിയെതെന്തെന്ന് അവര്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രാമായണത്തിലും സീതയുടെ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ഉത്തരം കണ്ടെത്താന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് Sita Sings the Blues എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ അവര്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചത്.

ഭര്‍ത്താവുപേക്ഷിച്ച സമയത്ത് അവര്‍ക്ക് താമസിക്കാനൊരു വീടുണ്ടായിരുന്നില്ല. സോഫാ സര്‍ഫിങ് എന്നൊരു ആശയം പാ‍ശ്ചാത്യനാടുകളില്‍ പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. വീടുകളിലോ ഹോട്ടലുകളിലോ താമസിക്കുന്നതിനു പകരമുള്ള ചിലവുകുറഞ്ഞ ഒരു ഏര്‍പ്പാട്. കുറച്ചുകാലം അവര്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് അങ്ങനെയൊരു സോഫയിലായിരുന്നു. ഒരു ജാസ് സംഗീതപ്രേമിയുടേതായിരുന്നു ആ സോഫ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശാലമായ ജാസ് കളക്ഷനുകളില്‍ നിന്നാണ് അവര്‍ ആദ്യമായി Annette Hanshaw എന്ന പാട്ടുകാരിയുടെ ജാസ് സംഗീതം കേള്‍ക്കാനിടയായത്. Mean to Me, Am I Blue, Daddy Won't You Please Come Home, Moanin' Low തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങളില്‍ അവര്‍ കേട്ടത് സ്വന്തം മനോസംഘട്ടനങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അങ്ങനെ തന്റേയും കഥാ നായികയായ സീതയുമായുള്ള ഈ സാദൃശ്യമാണ് തന്റെ ചിത്രത്തിലുടനീളം Annette Hanshaw യുടെ പാട്ടുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

അഞ്ചുവര്‍ഷത്തോളം പ്രയത്നിച്ചാണ് 72 മിനിട്ടോളം വരുന്ന ഈ അനിമേഷന്‍ ചിത്രം നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. കോടികള്‍ ചിലവഴിച്ച്, അത്യന്താധുനിക ടെക്നോളജികള്‍ ഉപയോഗിച്ച്, ആയിരക്കണക്കിനാളുകള്‍ രാപകല്‍ പണിയെടുത്ത് നിര്‍മ്മിക്കുന്ന അനിമേഷന്‍ സിനിമകളുടെ മായികലോകത്ത്, ഒരോ രംഗവും കഥാപാത്രവും വാട്ടര്‍ കളര്‍ ഉപയോഗിച്ച് വരച്ച്, ലളിതമായ ഫ്ലാഷ്, ഫൈനന്‍ കട്ട് പ്രോ എന്നീ സോഫ്റ്റ്വേയറുകള്‍ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് കാര്യമായ സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഠിനപ്രയന്തത്തിലൂടെ മാത്രം നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാം.

ചിത്രത്തിന്റെ ട്രെയിലര്‍

ചില അധ്യായങ്ങളുടെ ക്ലിപ്പുകള്‍ ഇതാ ഒന്ന് , രണ്ട് , മൂന്ന്
(ഫയലുകളുടെ വലിപ്പം കൂടുതലായതുകൊണ്ട് പേജ് ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ സമയം എടുത്തേക്കാം)

കൂടുതല്‍ വായനക്ക്:
When Women retell the Ramayana

Reinterpreting Ramayana

ബ്ലോഗു കൂട്ടായ്മ

2008-04-16T02:23:00.000-07:00

ബൂലോക കാരുണ്യം, ബൂലോക കവിത, ഫോട്ടോ ക്ലബ്, ബ്ലോഗ് അക്കാദമികള്‍ തുടങ്ങി വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന പല പലതരത്തിലുള്ള കൂട്ടാ‍യ്മകളും ബൂലോകത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അടിസ്ഥാനപരമായി ബ്ലോഗിങ് എന്നത് വ്യക്തിപരവും സ്വതന്ത്രവുമായ ആശയവിനിമയത്തിനും അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിനുമാണ് പൊതുവേ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നിരുന്നാലും ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകള്‍ തുറന്നു തരുന്ന സാധ്യതകള്‍ അനന്തമാണ്. അത്തരത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാനിടയായ ബ്ലോഗു കൂട്ടായ്മയുടെ ക്രിയാത്മകമായ സാധ്യതകളിലൊന്നാണ് ബ്ലോഗത്തോണ്‍. ആറു വ്യത്യസ്ഥ വിഷയങ്ങളില്‍ ആറു ദിവസം നീണ്ടു നില്‍കുന്ന ഒരു ബ്ലോഗിങ്ങ് മാരത്തോണ്‍ പോലെ ഒന്ന്. ഒരു മത്സരമെന്നതിലേറെ ഒരു event അഥവാ ഒരു കൂട്ടായ്മ എന്ന രീതിയിലാണ് ഇത് സംഘടിക്കപ്പെടുന്നത്. ഒരേ വിഷയത്തില്‍ ഒരായിരം വീക്ഷണങ്ങളും, നിരീക്ഷണങ്ങളും, നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഒത്തു ചേരുന്ന ഒരു കൂട്ടായ്മ. ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ മനോഹരമായ സാധ്യതകളിലൊന്ന്.

ഇത്തരത്തിലുള്ള ചില സംരഭങ്ങളൊക്കെ ബൂലോകത്ത് മുമ്പും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. (ഉദാഹരണത്തിന് കുമാറിന്റെ നിഴലുകള്‍ എന്ന ചിത്രം വിഷയമാക്കി എഴുതപ്പെട്ട കഥകള്‍). കുറേക്കൂടെ വിശാലമായൊരു വേദിയില്‍ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന വിഷയങ്ങളില്‍ ഇത്തരത്തിലൊരു ബൂലോക കൂട്ടയോട്ടം/കൂട്ടായ്മ നമുക്ക് സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെയൊക്കെ അഭിപ്രായമെന്താണ്?

കാലികപ്രസക്തമായ ചില പൊതുവിഷയങ്ങളില്‍ ഒരു ബ്ലോഗറെന്ന നിലക്ക് ഓരോര്‍ത്തക്കും ഇടപെടാനും തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കുറേക്കൂടെ വിശാലമായ ഒരു വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കാനും ഇതു സഹായകമാകില്ലേ? റീഡറുകളിലും വായനാലിസ്റ്റുകളിലുമായി ഒതുങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ബൂലോകത്ത് പഴയവര്‍ പുതിയവര്‍ എന്നിങ്ങനെ വകഭേദമൊന്നുമില്ലാതെ പൊതുവായ വിഷയങ്ങളിലെ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ ഒരു പൊതു വേദിയില്‍ കൊണ്ടു വരുവാന്‍ ഇത്തരമൊരു സംരഭത്തിനാവും എന്നാണെനിക്കു തോന്നുന്നത്.

അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും അറിയിക്കുമല്ലോ?

മൈനസ് =പ്ലസ് *

2008-04-12T20:57:00.000-07:00

"This is an unusual paragraph. I'm curious how quickly you can find out what is so unusual about it. It looks so plain you would think nothing was wrong with it! In fact, nothing is wrong with it! It is unusual though. Study it, and think about it, but you still may not find anything odd. But if you work at it a bit, you might find out! Try to do so without any coaching! "

നിങ്ങള്‍ ഒരു മെയില്‍ ടൈപ്പു് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നതു് കീ ബോര്‍ഡില്‍ ഒരു അക്ഷരത്തിന്റെ കീ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല എന്നു് . ആ അക്ഷരം പൂര്‍ണമായി ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടു് മെയില്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാമോ? ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. പക്ഷേ അസാധ്യം എന്നു തറപ്പിച്ച് പറയാനൊക്കുമോ? ഇംഗ്ലീഷിലാണെങ്കില്‍ Q, X, Z എന്നീ ചില വാക്കുകള്‍ ഇല്ലാതെ തന്നെ കുറേയൊക്കെ നമുക്കെല്ലാം എഴുതാം. എന്നാല്‍ വളരെയേറേ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന A,E, I, O, U, പോലുള്ള സ്വരാക്ഷരങ്ങളിലേതെങ്കിലും ഒഴിവാക്കിയുള്ള രചനകള്‍ എത്ര ക്ലേശകരമായിരിക്കും എന്നു് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ ലിപോഗ്രാം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇത്തരം ചില സാഹിത്യനിയന്ത്രണങ്ങള്‍ (constraints) പാലിച്ചുകൊണ്ടു് രചനയിലേര്‍പ്പെടുന്നവരുണ്ടു്. Ernest Vincent Wright 1939ല്‍ രചിച്ച Gadsby എന്ന നോവലില്‍ E എന്ന അക്ഷരം ഒരു തവണപോലും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. മറ്റൊന്ന് Georges Perecന്റെ ഫ്രെഞ്ച് നോവല്‍ La Disparition (The Disappearance) എന്ന പുസ്തകം . ഇതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയായ "A Void" ലും E എന്ന അക്ഷരം ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഒരുപോലെ വായിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്ന പാലിന്‍ഡ്രോമുകളെക്കുറിച്ചു് മുമ്പെഴുതിയിരുന്നു. ഇതാ മറ്റൊരുദാഹരണം കൂടി.

Same nice cinemas,
same nice cafe.

We talk late.

We face cinemas.
Same nice cinemas.

എന്തിനു് നമ്മുടെ ഭൂമിമലയാളത്തിലെ കവിതകളില്‍ പോലും ഇതുപോലെ വൃത്തം, അലങ്കാരം, പ്രാസം തുടങ്ങിയ ചില constraints ഒരു കാലത്ത് അനിവാര്യമായിരുന്നല്ല്ലോ? എന്തുകൊണ്ട് ചിലര്‍ ഇത്തരം വെല്ലുവിളികള്‍ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് സൃഷ്ടിയിലേര്‍പ്പെടുന്നു എന്നു ചോദിക്കുന്നതു്, എന്തിനാണു് ഒരാള്‍ കഥയോ കവിതയോ എഴുതുന്നതു് എന്ന ചോദ്യം പോലെതന്നെ നിരര്‍ത്ഥകമാണു്. എഴുത്തുകാരന്‍ തന്റെ സര്‍ഗപ്രതിഭയെ ലഹരിപിടിപ്പിക്കാനായി മാത്രം കാട്ടികൂട്ടുന്ന ഇത്തരം കസര്‍ത്തുകള്‍ സൃഷ്ടികളുടെ ബാഹ്യമായ ചില അലങ്കാരപ്രക്രിയകളില്‍ ഒതുങ്ങുന്നു എന്നല്ലാതെ അവയ്കു് കലാപരമായ മേന്മകളെന്തെങ്കിലും സമ്മാനിക്കുന്നില്ല എന്നു ചിലര്‍ കരുതുന്നു.

അതുല്യപ്രതിഭയുള്ളവര്‍ക്ക് constraints ഒരിക്കലും ഒരു തടസ്സമാകുന്നില്ല. ബാബാ അല്ലാവുദ്ദീന്‍ ഖാന്റെ മകള്‍ അന്നപൂര്‍ണ ദേവിയില്‍ നിന്നും ബാംസുരി പഠിക്കണമെന്ന് ശഠിച്ച പണ്ഢിറ്റ് ഹരിപ്രസാദ് ചൌരാസ്യയോട് അവര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത് അതുവരെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വലതുകൈ മാറ്റി ഇടതു കൈ വച്ച് പഠിക്കാന്‍ തയ്യാറാണെങ്കില്‍ മാത്രമേ താന്‍ ഗുരുദക്ഷിണ സ്വീകരിക്കുകയുള്ളൂ എന്നാണ്. താന്‍ 25 വയസ്സു വരെ ശീലിച്ച വലതു കൈ അദ്ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുകയും അന്നുമുതല്‍ ഇടതു കൈഉപയോഗിച്ചുള്ള ബാംസുരി വായന ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു.

കല, ഡിസൈന്‍ എന്നീ മേഖലകളില്‍ നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ അഥവാ constraints എന്നത് ഒരു പരിമിധി എന്നതിലേറെ രചനയുടെ ശക്തിയായി മാറുന്നു. ചിത്രകലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളാം ഒരു പെയിന്റിങ്ങിന്റെ പരിധിയും പരിമിധിയും അതിന്റെ ഫ്രെയിമിലൊതുങ്ങുന്നു എന്നാരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്. ഫ്രെഞ്ച് ചിത്രകാരന്‍ Georges Braque നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കല എന്നത് അതിരുകള്‍ വികസിപ്പികയായിരുന്നില്ല മറിച്ചു് അവയെ തിരിച്ചറിയുക എന്നാതായിരുന്നു. ചിത്രകലയില്‍ constraintsന്റെ സാ‍ധ്യതകള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ Rouen Cathedral -ന്റെ ഒരേ ആംഗിളില്‍ നിന്നും മോണെ( Monet) വരച്ച മുപ്പതിലധികം പെയിന്റിങ്ങുകള്‍ കണ്ടാല്‍ മതി.

പക്ഷേ, മറ്റു ഏതുമേഖലേയെക്കാളുമേറെ ഡിസൈനിങ്ങിലായിരിക്കണം constraints-ന്റെ പ്രാധാന്യം ഏറ്റവും പ്രസക്തമെന്നു തോന്നുന്നു. ഏകദേശം ഒരേ ഉപയോഗമാണെങ്കിലും, ഒരു നേര്‍ത്ത വയര്‍ കഷണം വളച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു പേപ്പര്‍ ക്ലിപ്പിന്റെ രൂപകല്പന, Staplerന്റേതിനേക്കാള്‍ മികച്ചതായി കാണേണ്ടതു് ഈയൊരര്‍ത്ഥത്തിലാണു്. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം പരമാവധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു ആംഫി തീയേറ്റര്‍ ഫ്രാന്‍സിലെ Montpellier എന്ന സ്ഥലത്തുണ്ടത്രേ!

ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ചുരുങ്ങിയ റിസോഴ്സുകള്‍ തുറന്നു തരുന്ന സാധ്യതകള്‍ അനന്തമാണ്. ഏറ്റവും നല്ല ഒരു ഉദാഹരണം ലോകത്തിലെ ഏതു മികച്ച വസ്ത്രരൂപകല്പനകളോടും കടപിടിക്കാവുന്ന നമ്മുടെ സാരി തന്നെ. വെറും അഞ്ചോ ആറൊ മീറ്റര്‍ നീളം വരുന്ന ഒരു വെറും തുണിക്കഷണത്തിന് ലോകത്തെ ഏതു വസ്ത്രത്തേക്കാളും എത്രയെത്ര വൈവിധ്യങ്ങളും ഉപയോഗസാധ്യതകളും ഉണ്ട് ! ആ വസ്ത്രത്തിന്റെ constraints തന്നെ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ അതിന്റെ അനന്തസാധ്യതകളായി പരിണമിക്കുന്നു. ജപ്പാനികള്‍ തലയില്‍ക്കെട്ടാനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന Tenugui എന്നൊരുതരം തൂവാലയും ഇതു പോലെ ലളിതമെങ്കിലും വളരെയേറെ വിധത്തില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. ഇതേ ലോജിക് വെച്ചു നോക്കിയാല്‍ നമ്മുടെ മുണ്ട്/ലുങ്കിയുടെ പ്രയോഗ സാധ്യതകളും അനന്തമാണ് :)

Tangram എന്ന ചൈനീസ് ഗെയിമിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും അറിയാമായിരിക്കും. എന്റെ ഇഷ്ടവിനോദങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇത്. ഒരു സമചതുരത്തില്‍ നിന്നും വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പല ആകൃതിയിലും വലിപ്പത്തിലുമുള്ള ഏഴു കഷണങ്ങള്‍ പലരീതികളില്‍ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച് എത്രയധികം രൂപങ്ങള്‍ വേണെമെങ്കിലും നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാവുന്നതാണ് .

Less is more എന്നു പറഞ്ഞതാരെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. Less is bore എന്നു പറഞ്ഞത് അമേരിക്കന്‍ ആര്‍കിടെക്റ്റായ Robert Venturi യാണ്.

* ജര്‍മന്‍ അബ്സ്ട്രാക് ആര്‍ട്ടിസ്റ്റായിരുന്ന Joseph Albers ന്റെ ചിത്രമാണ് - = +

ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട സ്കെച്ച്

2008-03-20T20:18:00.000-07:00

Luc Freymanc വരച്ച ഈ ചിത്രമാണ് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായി എനിക്കു തോന്നിയ ക്രിസ്തുരൂപം. അദ്ദേഹം വരച്ച അറുന്നൂറിലേറെ സ്കെച്ചുകള്‍ ഇവിടെ.

റ്റു ബെഡ് റൂം ഫ്ലാറ്റും കലാപ്രതിഭകളും

2008-03-06T04:02:00.000-08:00

കുറച്ചു കാലം കണ്ട് മുമ്പ് നടന്‍ ശ്രീനിവാസനുമായുള്ള ഒരഭിമുഖം ഏതോ ടി.വി.ചാനലില്‍ കാണാനിടയായിരുന്നു. മകന്റെ സിനിമയിലേക്കുള്ള കടന്നുവരവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം വളരെ കാഷ്യുലായിപ്പറഞ്ഞത് അവന്റെ സംഗീതവാസനയെക്കുറിച്ച് താന്‍ അറിഞ്ഞതു തന്നെ ഏതോ സംഗീതമത്സരത്തില്‍ സമ്മാനം കിട്ടിയപ്പോഴാണത്രേ! ഇപ്പോള്‍ വിനീത് ശ്രീനിവാസന്‍ സിനിമയില്‍ അഭിനയിച്ചതിനു ശേഷമാണോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിനയശേഷികളെക്കുറിച്ച് ആ അച്ഛന്‍ ബോധവാനായത് എന്നറിയില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും തന്‍ കുഞ്ഞ് പൊന്‍ കുഞ്ഞു തന്നെ. ആശാരിയുടെ മകന്‍ ആശാരിയും ക്രിക്കറ്റുകളിക്കാരന്റെ മകന്‍ ക്രിക്കറ്റുകളിക്കാരനും മന്ത്രിയുടെ മകന്‍ മന്ത്രിയും മാത്രമാകുന്ന ഇക്കാലത്ത് ശ്രീനിവാസന്റെ മകന്‍ നടനായിത്തീര്‍ന്നതില്‍ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ, മകന്റെ ഇല്ലാത്ത കഴിവിനെക്കുറിച്ച് ശ്രീനിവാസനെപ്പോലൊരാള്‍ ഇങ്ങനെ ജാടകളിക്കരുതായിരുന്നു. മകനെ പ്രമോട്ട് ചെയ്യാന്‍ താന്‍ ഒന്നുമേ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് സ്വയം അപഹാസ്യനാവരുതായിരുന്നു.

ശ്രീനിവാസന്റെ കാര്യം എന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ. എനിക്കു പറയാനുള്ളത് വേറേയാണ്. മക്കളെ കഴിവുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒന്നുകില്‍ സ്വന്തം പ്രൊഫഷനിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റുക, എല്ലാ ചീപ്പ് ടെക്നിക്കുകളുമുപയോഗിച്ച് പ്രൊമോട്ടു ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ ശ്രമിച്ച് പരാജയമടഞ്ഞ മേഖലകളിലേക്ക് നിര്‍ബന്ധിപ്പിച്ച് നയിക്കുക ഇതൊക്കെ സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാതട്ടുകളിലുള്ളവരിലും ഒരു പതിവായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇതിനിടയില്‍ പലപ്പോഴും സൌകര്യപൂര്‍വം മറക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ് കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍. മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് എല്ലാ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും ആശങ്കയുണ്ടാവുമെന്നത് ശരി തന്നെ. പക്ഷേ, അവരിലെ യഥാര്‍ത്ഥ പ്രതിഭയെ കണ്ടെത്താന്‍ എത്രപേര്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്? ഭാഗ്യവശാല്‍ ഡോക്ടറും എന്‍ഞ്ചിനീയറുമൊഴിച്ച് മറ്റൊരു ഭാവി സാധ്യമല്ല എന്ന ധാരണയൊക്കെ കുറേ മാറിയിട്ടുണ്ട്. അവരിലെ സര്‍ഗവാസനകളെ തിരിച്ചറിയുകയും വേണ്ടവിധം പരിപോഷിപ്പിക്കയും വേണം. സംഗീതത്തിലും ചിത്രരചനയിലും മറ്റും അതുല്യമായ പ്രതിഭയുണ്ടായിരുന്ന ചിലരെങ്കിലും എന്റെ സഹപാഠികളായിരുന്നു. ഡോക്ടറും സോഫ്റ്റ് വേയര്‍ എഞ്ചിനീയറുമായി അമേരിക്കക്ക് പറക്കാനുള്ള തിടുക്കത്തില്‍ പാതിവഴിക്കുപേക്ഷിച്ച അവരുടെ കലാവാസനകളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് സഹതാപമേയുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിലും നാമിങ്ങനെയാണ്. ഉള്ളതിനെ നശിപ്പിക്കും, ഇല്ലാത്തതിനെ പെരുപ്പിച്ചുകാണിക്കാന്‍ അന്യോന്യം മത്സരിക്കും.
ഒന്നെങ്കില്‍ ആശാന്റെ നെഞ്ചത്ത് അല്ലെങ്കില്‍ കളരിക്കു പുറത്ത് എന്ന രീതിയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ കാണുന്നിടത്താണ് നമുക്ക് തെറ്റു പറ്റുന്നത്.

റിയാലിറ്റി ഷോകളും (പലപ്പോഴും യുവജനോത്സവങ്ങളും) മറ്റും അവരിലെ കഴിവിനെ കണ്ടെത്തുന്നതിനു പകരം നിരുത്തരവാദപരമായ ഇകഴ്ത്തലും പുകഴ് ത്തലും നടത്തി കുട്ടികളെ വഴിതെറ്റിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു. ഗുസ്തിയില്‍ ശക്തനേയും ഓട്ട മത്സരത്തില്‍ വേഗതയേറിയവനേയും കണ്ടെത്താം. പക്ഷെ കലയിലും സാഹിത്യത്തിലും എങ്ങനെ മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തി വിജയിയെ കണ്ടെത്താനാവും എന്നെനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.

7 മണിക്കൂറുകൊണ്ട് 65കിലോമീറ്റര്‍ മാരത്തോണ്‍ ഓടിത്തീര്‍ത്ത് റെക്കോഡ് ബുക്കില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ച ബുധിയാ സിങ്ങ് എന്ന അഞ്ചു വയസ്സുകാരനെക്കുറിച്ചുണ്ടായ വിവാദം നടന്നിട്ട് അധികം നാളായില്ല. ആ കുട്ടിയുടെ പ്രതിഭയെക്കുറിച്ച് ആര്‍ക്കും സംശമുണ്ടാവില്ല. എന്നാല്‍ ബുധിയാ സിങ്ങിന്റെ കാര്യത്തില്‍ സംഭവിച്ചതുപോലെ കുട്ടികളിലെ വാസനയെ അമിതഭാരം കൊണ്ട് നശിപ്പിക്കുകയല്ല വേണ്ടത് പകരം ആവശ്യം പ്രായത്തിനനുസൃതമായ പരിപോഷണം നല്‍കലാണ്.

സ്റ്റാര്‍ സിങ്ങര്‍മാരുടെയും ഡാന്‍സര്‍മാരുടെയും മറ്റും പ്രകടനം കണ്ട് പുളകമണിയുന്നവര്‍ Cleopatra Stratan എന്ന മൂന്നുവയസ്സുകാരിയുടെ Ghita എന്ന ഈ ഹിറ്റ് ഗാനമൊന്നു കേട്ടുനോക്കൂ. ഈ കുഞ്ഞു മിടുക്കിയുടെ 12 പാട്ടുകളടങ്ങിയ La vârsta de trei ani ("At the age of 3") എന്ന ആല്‍ബം റൊമാനിയയില്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മ്യൂസിക് ചാര്‍ട്ടുകളില്‍ മുന്‍പന്തിയിലായിരുന്നു! ഈ ആല്‍ബത്തിന്റെ ഒന്നരലക്ഷത്തോളം കോപ്പികളാണ് വിറ്റു പോയത്!! (പാട്ടുകാരിയായ അമ്മയുടെ ഒരു റെക്കോഡിങ്ങിനിടെ അവള്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി മൈക്ക് എടുത്ത് പാടാന്‍ തുടങ്ങിയത്രേ അങ്ങനെയാണ് മമ്മ എന്ന ആദ്യഗാനം റെക്കോഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടതും)

യൂ ട്യൂബില്‍ കണ്ട മറ്റൊരു കുഞ്ഞുപ്രതിഭയെ നോക്കൂ. ബഹുവ്രീഹിയുടെ മകള്‍ അമ്മുക്കുട്ടിയുടെ പാട്ടിലും പ്രതിഭയുടെ ഈ തിളക്കം നമ്മള്‍ കേട്ടതാണ്. ഇവരൊക്കെയാണ് എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം യഥാര്‍ത്ഥ കലാപ്രതിഭകള്‍. അല്ലാതെ റിയാലിറ്റിഷോയില്‍ ഫ്ലാറ്റു നേടി വിജയിക്കുന്നവനോ, പൊട്ടന്‍ തെയ്യം ആടിയതിനു കിട്ടിയ ഏഴു പോയിന്റും ഹീബ്രൂ കവിതാപാരായണത്തിനു കിട്ടിയ ഏ ഗ്രേഡും ഒപ്പനക്ക് മണവാട്ടിയായി തലയും കുനിച്ചിരുന്നതിനു കിട്ടിയ ഒന്നരപ്പോയ്യിന്റും എല്ലാം കൂട്ടി രണ്ടു കൊണ്ട് ഗുണിച്ച് ഡാന്‍സ് ടീച്ചറുടെ ഫീസ് കിഴിച്ച് കിട്ടുന്ന കലാതിലകപ്പട്ടമണിയുന്നവരല്ല!

(ഡീപ്പീയപ്പീ, യെന്‍സീയാര്‍ട്ടിയൊക്കെ വന്നു പോയതു കൊണ്ട് ഈ ചടങ്ങുകളൊക്കെ സ്കൂളുകളില്‍ ഇപ്പൊഴും നിലവിലുണ്ടോ എന്നറിയില്ല)

“You may give them your love
but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may strive to be like them,
but seek not to make them like you.”

-Kahlil Gibran, On Children

വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍

2008-02-28T04:38:00.000-08:00

ഈയിടെ ചായക്കടകളില്‍പ്പോലും ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു വിഷയമാണല്ലോ ആഗോളതാപനവും അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകളും. പ്രളയത്തെക്കുറിച്ച് കേള്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ മനസ്സിലേക്കോടി വരുന്ന ഒരു സ്റ്റീവ് മക് കറി ചിത്രമുണ്ട്. വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ ഭീകരതയും, ഒറ്റപ്പെടലും, നിസ്സഹായതയും എല്ലാം നിറഞ്ഞുനില്‍കുന്ന ഒരു ചിത്രം.

ഈ വിഷയം ആധാരമാക്കി ഒന്നിലേറെ സിനിമകളും പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 2004ല്‍ ഇറങ്ങിയ The Day After Tomorrow , അല്‍ഗോര്‍ നിര്‍മിച്ച ഡോക്യുമെന്ററി ചിത്രമായ An Inconvenient Truth എന്നിവ കൂടാതെ ടൈറ്റാനിക് ഹീറോ ഡികാപ്രിയോ നിര്‍മിച്ച 11th hour ലും വിഷയം ഇതു തന്നെ. ഈ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം താല്‍കാലികമായ ഒരു ഭീതിയുണര്‍ത്തും എന്നതു ശരിതന്നെ. എന്നാല്‍ സ്റ്റീവ് മക് കറി ചിത്രം പോലെ എന്റ്റെ മനസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്ന മറ്റൊരു സൃഷ്ടി കൂടെയുണ്ട്. അമേരിക്കന്‍ ന്യൂ മീഡിയാ ഡിസൈനറും ഫിലിം മേക്കറുമായ D. Hillman Curtis നിര്‍മിച്ച Roof എന്ന ഓണ്‍ലൈന്‍ ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം. രണ്ടോ മൂന്നോ നിമിഷം മാത്രം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഈ ലഘുചിത്രം ആഗോള താപനത്തിന്റെ ഭീതിയെയും ഭവിഷ്യത്തുകളെയും എത്ര ഫലപ്രദമായാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്!

ചിത്രം ഇവിടെ

അനുബന്ധം:

designboom.com ല്‍ Love your Earth എന്ന വിഷയത്തില്‍ നടന്ന പോസ്റ്റര്‍ മത്സരത്തിലെ രചനകള്‍ ഇവിടെ കാണാം.

ലൌ ഇന്‍ ദ സിറ്റി!

2008-02-13T23:51:00.000-08:00

ഡച്ച് ഡിസൈനറായ Anke Weiss ന്റെ Love in the City എന്ന ആശയം. ട്രാഫിക് സിഗ്നല്‍ ലൈറ്റുകളില്‍ ഹൃദയത്തിന്റെ ആകൃതിയില്‍ കറുത്ത സ്റ്റിക്കറുകള്‍ മുറിച്ചൊട്ടിച്ച് നിര്‍മിച്ചതാണിത്. വാലന്റൈന്‍ ദിവസം ആഘോഷിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നൊക്കെ ഓരോത്തരും സ്വയം തീരുമാനിക്കട്ടെ. പക്ഷെ ഇത്, നഗരത്തിന്റെ ഒരിക്കലുമൊടുങ്ങാത്ത തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍, ശപിക്കപ്പെട്ട ട്രാഫിക് കുടുക്കുകളില്‍ ദിവസവും പെടേണ്ടി വരുന്ന ജനങ്ങളില്‍ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയെങ്കിലും ഉണര്‍ത്താതിരിക്കുമോ? ഏതായാലും അപകടത്തിന്റെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും നിറമായി കാണാതെ ചുവപ്പിനെ പരിശുദ്ധമായ സ്നേഹത്തിന്റെ നിറമായി ചിത്രീകരിച്ച സായിപ്പിന്റെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റിക്ക് ലാല്‍ സലാം!

കടപ്പാട് : dezeen.com

Lemon Design

ഉത്സവം പോരേ? മത്സരം വേണോ??

Art Attack 3

Art Attacks 2

Barely Legal*

റൂൾ ഓഫ് ആർട്ട്

ഒരിക്കലും അവസാസിക്കാത്ത ചില സംവാദങ്ങള്‍

ഫുഡ്ബോളിനായി ഒരു ബ്ലോഗ്

ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ വരക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ...

“I used to draw like Raphael, but it has taken me a whole lifetime to learn to draw like a child”

- Pablo Picasso

ആര്‍ട്ട് അറ്റാക്ക്

കൂടുതല്‍ വായനക്ക്:

ഹുസൈനും മമ്മൂട്ടിയും പിന്നെ ഉമേഷ് ബാബുവും

സ്വാതന്ത്ര്യവും ഔചിത്യവും

അല്ല, ശരിക്കും എന്താ ഈ കോണ്ടസാ?

എന്തരിത്? ആര്‍ട്ട് തന്നെ??

ഈ ഇന്‍ഡ്യാക്കാരുടെ ഒരു കാര്യം!

നീലകണ്ഠനെന്ന ഹീറോയും അഹമ്മദ് ഹാജിയെന്ന വില്ലനും

കണ്‍വഴികളും കാഴ്ചവട്ടങ്ങളും*

മിസ്റ്റര്‍ പ്രണയ് റോയ്, ഷെയിം ഓണ്‍ യൂ !

യേസ്, യൂ കാന്‍ ഡ്രോ!

സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കടങ്കഥകള്‍

പച്ച കൊയ്ത്ത് പാടത്ത്, സൈക്കിളില്‍..

'Green Earth' : ഗ്രാഫിക് ഡിസൈന്‍ മത്സരം

തലക്കെട്ടുകള്‍ , മുഖചിത്രങ്ങള്‍

സംഗതി ഒറിജിനലോ ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റോ?

പ്രതിഷേധത്തിന് പിന്തുണ!!

ഒബ്ജക്ഷന്‍ യുവര്‍ ഓണര്‍!!

മരണത്തിന്റെ സൌന്ദര്യ ശാസ്ത്രം

മന്‍മോഹന്‍ സിങ്ങിന്റെ ഫലിതം

തെണ്ടി അഥവാ ചത്ത നായ്

സീതായനം

ബ്ലോഗു കൂട്ടായ്മ

മൈനസ് =പ്ലസ് *

ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട സ്കെച്ച്

റ്റു ബെഡ് റൂം ഫ്ലാറ്റും കലാപ്രതിഭകളും

വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍

ലൌ ഇന്‍ ദ സിറ്റി!